Welke naam / omschrijving / term zou U aan het huidige tijdsgewricht geven?
(Denk interbellum, koude oorlog, etc….)
Afgelopen week viel weer het jaarlijkse OECD overzicht van belastingen in onze brievenbus. En daarin viel dit keer een opvallende trend te zien. Daar waar de paarse kabinetten tot en met 2002 in staat waren de belastingdruk op families redelijk binnen de perken te houden, zijn de CDA-kabinetten de laatste jaren er in geslaagd die belastingdruk juist stevig op te voeren.
De OECD hanteert voor deze meting nu juist het ideale CDA-hoeksteenvandesamenlevinggezin met één inkomen en twee kinderen.
Viel Nederland tot 2005 nog in de middengroep, nu schuiven we in hoog tempo op naar de zwaarbelasten. Die trend wijkt ook stevig af van wat er in ons omringende landen gebeurt. De VS is toegevoegd omdat die toch in de discussie naar voren gebracht gaat worden.
Update 14-3-2008: Rapport ontvangen. Hier de tabel met de verschillende varianten van gezinnen/inkomen. Helaas niet historisch, alleen per land.
“Welnee, mensen doen dit vrijwillig, ze krijgen een monument en worden niet in een kuil gekieperd.“
Aldus Ingo Niermann die in Duitsland een enorm massagraf wil maken in de vorm van een piramide in antwoord op de vraag of dat geen wrange herinneringen oproept.
Even een kort emotioneel betoog naar aanleiding van dit bericht: “Vrouw (59) mishandeld na opmerking in bus“.
Ik ben niet op mijn bek gevallen en behept met de afwijking dat ik ook me uitspreek als ik zie dat iemand de fout in gaat. Maar begint een heuse handicap te worden. Een paar voorbeelden uit afgelopen jaren:
– In de binnenstad staat iemand met een betonschaar de ketting van een fiets open te knippen. Niemand doet iets (tientallen mensen zien het). Ik stap er naar toe en zeg “Volgens mij is dat niet jouw fiets en heb jij hier dus niets te zoeken“. De reactie: “Bemoei je er niet mee gore klootzak. Is het soms jouw fiets?” Waarbij hij dreigend een stap voorwaarts deed, tot hij zag dat er een politieagent het plein betrad waarop hij mokkend de andere kant opliep.
– In een éénrichtingstraat word ik al fietsend bijna overreden door een auto die tegen het verkeer inrijdt. Een woest gebaar van mijn kant wordt opgemerkt door de bestuurder die met gierende remmen stopt en de auto in zijn achteruit gooit. Ternauwernood schiet ik tussen twee geparkeerde auto’s door. Het raampje gaat omlaag en er volgt een tirade waar ik de exacte bewoording niet meer weet, behalve dat het verre van beleefd Nederlands was.
– Een rustige winkelstraat. Een jongen gooit zijn zojuist geleegd blikje terloops over zijn schouder weg, waarbij het blikje voor mijn voeten belandt. Mijn reactie “Hé nono, kan je dat niet in een vuilnisbak gooien?” wordt beantwoord met woest omkijken en een middelvinger.
Een bij lange na niet volledige reeks gebeurtenissen uit het moderne dagelijkse omgangverkeer. En eerlijk gezegd ben ik dat meer dan spuugzat. Het begrip “schaamte” is kennelijk uit de woordenboeken verdwenen. Geen flauw idee wat de oplossing is, anders dan dat ik het recht moet krijgen acuut iemand met een bijl zijn/haar hoofd af te hakken.
Mijn grote vraag is echter, waarom reageert men tegenwoordig zo agressief als met terechtgewezen wordt op evident fout gedrag. U mag het zeggen.