Bill Buckley over Ayn Rand
Wereldberoemd is zijn televisieruzie met schrijver Gore Vidal, met wie hij in 1968 de Democratische Conventie becommentarieerde. Vidal noemde Buckley een ‘crypto-fascist’ waarop Buckley brieste: “Now listen, you queer, you stop calling me a crypto-Nazi or I’ll sock you in the goddamn face and you’ll stay plastered.”
William F. Buckley jr. kan met recht de peetoom van het Amerikaanse conservatisme worden genoemd. Volgens sommigen was hij de voornaamste Amerikaanse publieksintellectueel in de tweede helft van de Twintigste Eeuw.
Buckley, overtuigd katholiek, conservatief, Yale-man, was oprichter van de National Review, een conservatief opinietijdschrift. Daarin propageerde hij een combinatie van conservatieve waarden met anticommunisme en zo min mogelijk bemoeienis van de overheid met de economie.
Je zou dus zeggen dat Buckley alleszins positief zou staan tegenover de politieke ideeën van Ayn Rand. Dat ligt toch iets anders. In een gesprek met Charlie Rose geeft hij niet alleen aan wat ‘m tegenstaat aan het wereldbeeld van Rand (kil, onmenselijk), maar komt hij ook nog met een paar mooie anekdotes op de proppen. De moeite waard om nog eens te heroverwegen, nu met de ontmanteling van de Amerikaanse economie en de afbraak van de laatste resten sociale zekerheid in de VS, mensen paradoxaal genoeg in groten getale Ayn Rand herlezen en er binnenkort zelfs een verfilming van Atlas Shrugged uitkomt.
Leugenpropaganda
Dat PVV-apologeet en schrijver Joost Niemöller niet-Westerse allochtonen een inferieur soort mensen vindt, wordt uit zijn stukken zeer aannemelijk. Dat hij daarom een broertje dood heeft aan ‘donkerharige’ asielzoekers, die hij beschouwt als “uitkeringsbeluste beschavingsvernietigers” en ongedierte dat in reuzenzwermen op Europa neerdaalt, is inmiddels ook wel duidelijk. En dat Niemöller geen kaas heeft gegeten van statistiek, dat staat onderhand wel vast.
Dus wat er gebeurt wanneer Niemöller zich waagt aan een stukje statistiek over asielstromen en asielbeslissingen in verschillende Europese landen laat zich licht raden: dan ontstaat er spontaan xenofobe leugenpropaganda.
Malle pietje
Je zou het niet zeggen als je de berichtgeving hoort over de tienermeisjes die door minister Leers worden teruggestuurd naar Afghanistan om daar onder de boerka te kruipen, of over de zwakbegaafde Somaliër die op het vliegtuig naar Mogadishu werd gezet, maar Nederland is zowaar het asielwalhalla van Europa. U zou het niet weten als u de krant leest, want de journalisten van het Parool en de GPD zijn goddoeme nog te lui om even de rapporten op te zoeken achter de persberichten die ze overschrijven.
Gelukkig is daar het baken van feitelijkheid en grondigheid, Joost Niemöller, om ons te vertellen hoe de vork werkelijk in de steel steekt. Als de journalisten even verder hadden gekeken dan hun neus lang is, zo houdt onze alerte speurneus de lezers van de Dagelijkse Standaard voor, dan zou hun mond open zijn gevallen van verbazing. Nederland is namelijk het meest asielvriendelijke land van het continent! Alle andere landen zijn superstreng, maar Nederland wijst slechts 57% van de aanvragen af: “Nederland: 17 145 aanvragen, slechts 9 575 afwijzingen.”, aldus Niemöller. Daarmee zijn we tevens het malle pietje van Europa, is de boodschap, want zodra asielzoekers daar achter komen, staan ze natuurlijk binnen de kortste keren allemaal op Schiphol in plaats van op Charles De Gaulle of Heathrow airport.
Knutselmuziek
Diego Stocco is een Italiaans-Amerikaanse geluidsontwerper. Hij experimenteert graag met oude troep en wat hij verder nog in zijn tuin vindt aan bomen en struiken om te kijken of hij hier nog muziek uit kan krijgen. Het levert op z’n minst interessante stukken op. En soms klinkt het nog behoorlijk lekker ook. Zoals bij deze kruising tussen een bas gitaar en een piano, waar hij een cover van ‘Personal Jesus’ uit lijkt te rammen.
Maar voor wie meent dat Stocco slechts een domme fröbelaar is: hij mocht wel meewerken aan de soundtrack van de Tudors, Crank en de film Sherlock Holmes. Ik had het filmpje van ‘Discombobulate’ waarin zijn Experibass een deuntje meespeelt hier graag geplaatst, maar voordat je het weet heb je een vette rekening te pakken van die licentiefascisten van Brein.
Daarnaast maakt Stocco muziek met Patrick Leonard, een componist en platenproducent die gewerkt heeft met Madonna, Pink Floyd en Elton John.
Meer van Diego Stocco hier.