Onthullende journalistiek in De Vloek van Osama
In het veldhospitaal waar de gewonden worden opgelapt die Saleh’s troepen nu en dan maken onder de duizenden demonstranten in de Jemenitische hoofdstad, spreekt Rudi Vranckx met twee moslima’s, die de nieuwe vrijheden bejubelen die vrouwen zich sinds de revolutie permitteren. Zou er vroeger een grote scène gemaakt worden thuis, als een vrouw later dan acht uur ’s avonds thuiskwam, nu kunnen ze de hele nacht wegblijven omwille van de goede zaak.
“Je ziet dat vrouwen in Jemen zich anders gedragen sinds de revolutie.”
“We krijgen nu eindelijk het respect dat we verdienen.”
“Zou jij je anders kleden?”, vraagt Vranckx aan de zelfverklaarde verpleegster, geheel gehuld in zwarte niqaab.
“Ja, het is maar traditie. Ik kan mijn niqaab afdoen. [Werpt gezichtssluier af.] Thuis draag ik hem niet. Maar ik vind het gewoon fijn. Zie je? [Doet gezichtssluier weer voor.] Het is een persoonlijke keuze. [Doet gezichtsluier weer af.] Maar toen ik in Mekka was, had ik hem niet eens aan.”
De Vloek van Osama heet de vijfdelige Vlaamse documentaireserie die journalist Rudi Vranckx maakte voor Canvas. Vranckx reisde de hele wereld af en praatte zo’n beetje met iedereen: van de veiligheidsmedewerker die George W. Bush het bericht gaf dat een tweede vliegtuig het World Trade Centre had geraakt tot een Egyptische protest-organisator die in het voormalig Joegoslavië had geleerd hoe je effectief actie kunt voeren tegen een dicatuur, en alles daar tussenin.
Nieuw twistpuntje in de cultuuroorlogen: de BBC gaat het gebruik van ‘zoveel jaar voor Christus’ en ‘na Christus’ vervangen door het neutralere ‘voor onze jaartelling’ (BCE) en ‘het huidige tijdperk’ (CE).