Een droge zomer doet stof opwaaien. Ook in de covers kringloop.
Vorige keer gaf Mägo de Oz een beetje liefde van de Spencer Davis Group door aan Murray Head. Vandaag laat Murray Head het originele stof van Kansas….
…. doorwaaien naar Melanie (u weet wel, die van de ‘mooie mensen’).
Dankzij kunstenaars die rechtenvrije afbeeldingen van hun werk beschikbaar stelden, bereikten we 24 juni de 500ste Kunst op Zondag.
We vroegen kunstenaars naar hun 500ste werk. Bij afwezigheid van een 500ste, is elk ander jubileumstuk ook welkom. En degenen die niets met jubilea hebben, vroegen we een ander werk aan ‘KoZ 500’ op te dragen.
Vandaag het laatste deel van onze speciale “jubileum”-tentoonstelling, weer met de toelichtingen van de kunstenaars zelf.
In Prima Mensen (april 2018) ging het onder andere over het werk van Domenique Himmelsbach de Vries, die voor KoZ 500 zijn vijfhonderdste gedenksteen instuurt.
Domenique Himmelsbach de Vries – Kadoelen gedenkplaque.
Toelichting: “Mijn 500ste gedenksteen: Vorig jaar ramde ik met mijn schip de aanlegsteiger van een jachthaven, waar ik mijn boot net had gerestaureerd. De havenmeester had een stressvolle periode en ik zou minstens € 800,- aan reparatiekosten moeten betalen. Als een alternatief voor de restauratie, bood ik aan om een gedenkplaque van messing te etsen, zeggende:
Dit plakkaat dient ter verdoezeling van de schade, aangericht door Domenique Himmelsbach de Vries zijn legendarisch stupide aanvaring met deze steiger op 21-10-2017.
De havenmeester ging akkoord, hij kon dit gemeenschappelijke avontuur en verhaal waarderen, ik leerde de vaardigheid van het etsen van messing, maakte een nieuw werk in de publieke ruimte, een nieuw voorbeeld van creatief omgaan met problemen en op de koop toe bespaarde ik een paar honderd euro.
Meer covers kringloop.
Vorige keer liepen we van Taj Mahal naar Mägo de Oz met hun cover van de Janis Joplin hit ‘Mercedes Benz’. Vandaag geeft Mägo de Oz u wat liefde….
Ook dit, volgens de overlevering, snel in elkaar geflanste niemendalletje van de Spencer Davis Group, werd aardig populair. Het aantal covers valt daarom wat tegen, maar het zijn er toch nog aardig wat. Bijvoorbeeld die van Murray Head.
We doen een kringloopje covers. Gisteravond van Ry Cooder naar Taj Mahal, Deze bluesartiest heeft ook menig cover op zijn naam staan, o.a. deze Mercedes Benz.
Voor u nu gaat roepen: Maar dat ken ik! Dan bent u ouder dan ik dacht, maar minstens zo oud als ikzelf. Want ja, ik ken het origineel ook van de vermaarde Janis Joplin.
Er zijn niet idioot veel covers van op het wereldwijd web. De wikipedia toont een bizar lijstje uitvoeringen van o.a. The Supremes, naast die van folkbandjes en heftige genres.
We schatgraven nog eens in gouden, oude covers, waarmee we n.a.v. dit niemendalletje mee waren begonnen. De vierde juli trad hier Ry Cooder op, nu met zijn versie van het door Fats Domino de wereld in geholpen My girl Josephine. Eveneens zo’n lekker deuntje van een niemendalletje.
Het origineel van dit deuntje kreeg een wel haast respectloze vertolking van The Scorpions. Maar ach, Ry Cooder vertolkt het gewoon met een heerlijk zomers zydeco-achtige drive. Die van Taj Mahal loopt ook lekker.
Vandaag de derde zaal in onze virtuele expositie ter ere van de 500ste Kunst op Zondag, met werk van kunstenaars die het mogelijk maakten zo ver te komen.
Met de toenemende copyrightsrestricties is het lastig geworden afbeeldingen van kunstwerken te tonen. Gelukkig hebben aardig wat kunstenaars de laatste jaren hun toestemming gegeven afbeeldingen van hun werken in Kunst op Zondag te plaatsen.
Voor de nu lopende jubileumtentoonstelling ‘KoZ 500’ hebben we ze naar hun 500ste werk gevraagd. Hebben ze zo’n kunstwerk niet, dan is elk ander jubileumstuk ook welkom. Heeft een kunstenaar niets met jubilea dan hopen we op een ander, aan ‘KoZ 500’ opgedragen werk.
In de 500ste Kunst op Zondag presenteerden we de eerste acht kunstenaars. Vorige week de tweede groep van acht en vandaag meer werk van nog eens zeven kunstenaars.
Treedt verder…..
Werk van Gijs Assmann zagen we erder in In Werkelijkheid (2015) en Hacking Habitat (2016). Vandaag:
Gijs Assmann – Gott o Gott, 2009. Aquarel, acrylverf, balpen, touw, collage; .0,30 x 0,21 m.
Toelichting: “Geen 500ste werk, wel een “jubileum”-stuk. Aanleiding voor ‘Gott o Gott’ is de vijftigste verjaardag van mijn vrouw. Sindsdien geef ik haar op haar verjaardag een aquarel. Het zijn er inmiddels negen.
Dat de tijd vliegt is meer een gevoel dan waarheid, want wat gaat de geschiedenis traag. Dat een dertiger jaren liedje nog steeds actueel kan zijn, hoezo ontwikkeling?
‘Everybody Ought To Treat A Stranger Right’, oorspronkelijk van Blind Willie Johnson, is door Ry Cooder opgenomen op het afgelopen voorjaar uitgekomen album The Prodigal Son, op de websdite aangekondigd met: “This is music for these times (…) a deft commentary on our ailing moral state.”
Toen we het over de ontelbare covers van Louis, Louie hadden, herinnerde ik me het nummer van The Kinks te kennen (en destijds dacht naar het origineel te luisteren….).
Awel, het is bekend dat gaande hun carrière de Lola-brothers Ray en Dave Davies niet zo goed met elkaar overweg konden en dus op een gegeven moment besloten een punt achter de Kinks te zetten. Ray ging solo door met o.a. Kinks-repertoire als “I’m not like everybody else”.
Al eerder met zaaloptreden hier te zien geweest, nu in kleine, studeerkamerachtige ambiance. En toch weer even intens. Een kamerrecital (prachtig concept trouwens dat Tiny Desk Concert) door Barbara Hannigan, begeleid door de onvolprezen Reinbert de Leeuw, een handje geholpen door Suraya Mohamed.
U hoort (en ziet): Alexander Zemlinsky: “Empfängnis”; Alma Mahler: “Licht in der Nacht”; Hugo Wolf: “Nur wer die Sehnsucht kennt” en Arnold Schoenberg: “Schenk mir deinen goldenen Kamm”.
Vanmorgen continueerden we een ‘soort-van-verjaardag’, waarbij we vorige week wensten nog lang mee te mogen gaan.
Maar goed, als er één cliché meer dan waar is, dan is dat ‘het leven is vergankelijk’.
Vandaag sluiten we af met een lied dat op meerdere manieren met de vanmorgen tentoongestelde kunst te manken heeft. Cindy Laupers ‘Time after Time”, in de versie van de in 1996 aan kanker overleden Eva Cassidy, die niet alleen prachtige muziek maakte, maar ook tekende en schilderde.
Om de 500ste Kunst op Zondag (KoZ) te vieren hebben we een speciale jubileumtentoonstelling ingericht.
Kunstenaars die in het verleden hun toestemming gaven afbeeldingen van hun werk hier te vertonen, hebben we opnieuw benaderd en gevraagd naar hun 500ste werk. Als ze zo’n kunstwerk niet hebben dan wilden we graag een ander jubileumstuk. Of, als ze niets met jubilea hebben, een ander werk opgedragen aan de 500ste Kunst op Zondag.
Vorige week exposeerden we de eerste acht kunstenaars. Vandaag en volgende zondagen volgen de anderen. Ga op uw gemak door onze virtuele expositie ‘KoZ 500’. Met toelichtingen van de kunstenaars zelf.
In Strips (2013) lieten we werk van Liesbeth Labeur zien. Ze heeft een roman met tekeningen uitgebracht dat “wel iets met kunst, zondag en 500 te maken heeft”, zo mailde ze naar KoZ.
Liesbeth Labeur – Een lamp voor mijn voet (2017).
Toelichting: “Vijfhonderd jaar geleden brak de Reformatie uit, een 16e-eeuwse beweging van waaruit het protestantisme is ontstaan. In ‘Een lamp voor mijn voet.’ volgen we de Zeeuwse Neeltje, die ongeveer 500 jaar later opgroeit tussen de resten van die Reformatie. Behoedzaam volgt Liesbeth Labeur haar fantasievolle calvinistische personage van jong meisje tot volwassen vrouw.
We hebben vandaag een ‘soort-van-verjaardag’. Mijlpaal, gedenkwaardigheid, point-of-no-return, of wat voor punt in de geschiedenis dan ook, zodra het memorabel wordt is deze wens altijd van toepassing.