Karin van der Stoop

COLUMN - Onderweg naar kantoor kom ik erachter dat die prepaid geen service heeft. O kut, die had ik zeker online moeten registreren of zo. Het was wel handig geweest als die Mediamarkt-muts dat er even bij had verteld. Deze keer is ’t echt heel vervelend, want ik moet mijn baas melden wanneer ik op kantoor ben, zodat hij het alarm eraf kan halen. Woehaah! Tijdens de best wel lange reis laat ik de telefoon constant naar wifi-signalen zoeken, maar dat schiet natuurlijk niet op.

Ik besluit op Sloterdijk uit te stappen om te kijken of ik daar wat wifi kan happen. Je raadt ’t nooit; alles dicht! Op de Appie na en die open wifi werkt dus niet. De Holiday Inn verderop ook niet, die zal wel te ver weg zijn. Ik dwaal tevergeefs door het lege station, om dan buiten mijn geluk maar te beproeven. Uiteindelijk vind ik een Spar en halleluja, ik krijg verbinding. Nadat ik mijn baas heb geappt blijf ik uit internetverslaafdheid even hangen. Ff snel het laatste nieuws lezen. Dat blijkt per ongeluk een slimme move, want ik was vergeten dat de baas ook nog antwoord moet geven. Die zich na een paar minuten meldt met de mededeling dat hij ’t alarm uit zal zetten.

COLUMN - Mijn telefoon is dus gejat door een huftertje met grijpgrage handjes en een achterlijk klein fietsje, maar weinig verstand. Want hij heeft er helemaal niks aan, ik heb mijn beveiliging op orde. Ik was gelukkig vlakbij huis en heb hem onmiddellijk getraceerd; hij was nog onderweg.

Bij het op “verloren” zetten van je telefoon kun je een bericht meesturen, en in mijn woede werd dat een venijnig: “hey klootzak, ik kom je halen”. Op dat moment is de telefoon ook gelockt en alleen met toegangscode te openen. Even later zie ik dat hij op 1 plek blijft, op een adres hier niet zover vandaan. Uiteraard ben ik er niet naartoe gegaan. Ik heb screenshots gemaakt voor de aangifte en ben snel een nieuwe telefoon gaan halen. Want ik kan echt niet zonder.

Wat ook meteen blijkt onderweg. Ik breek mijn hoofd over ’t feit dat ik niemand kan bereiken en andersom. Even in de GVB-app kijken is er niet bij. En, oh the horror, ik heb niks te lezen onderweg. En ik kan dus gewoon niet niks doen. Gaat niet.

Dus ik zit op een hele oude telefoon zonder simkaart, die ik nog altijd gebruik voor de radio (wat geen data kost, want het gaat gewoon via de ether), naar hele oude foto’s te kijken. Nou, daar word ik ook niet per se vrolijk van. Vrienden en collega’s die ik uit ’t oog verloren ben, en vooral mijn poezenkindjes doen nog net niet de tranen in mijn ogen springen.