Marcouch’ homoboot
De volgende bijdrage is van gastredacteur Hassan Bahara. Zoals Thomas van Aalten over Senseo en Rob Geus kan praten maar daarna uitputtende epistels over honderd jaar ministerie van onderwijs over u uitspuwt, bedient ook Bahara zich na zijn fake kosten-baten-analyse voor de PVV van serieuze journalistiek. Deze reportage over de opening van de Gaypride in het ‘omstreden’ stadsdeel Slotervaart te Amsterdam, verscheen gisteren in NRC Handelsblad, maar niet online. Bahara bood het Sargasso aan.
Stadsdeelvoorzitter van Amsterdam – Slotervaart, Ahmed Marcouch, wil dat de islamitische bewoners van zijn stadsdeel de homoseksueel accepteren als gelijke. Het moet afgelopen zijn met het potenrammen in de binnenstad. In de nota (PDF) Homobeleid Slotervaart 2009 – 2011 staan verschillende suggesties om de homofobie in Slotervaart te stoppen: de komst van een homocafe, en een voetbaltoernooi tussen een Marokkaanse voetbalclub en een homovoetbalclub.
Marcouch’ meest opzichtige stap naar acceptatie van homoseksualiteit door Slotervaarders, is de opening van de Gay Pride in zijn stadsdeel (zie hier het YouTube filmpje). Samen met Job Cohen zal Marcouch in het water van het Nieuwe Meer op de boot van de gemeente Amsterdam stappen, waarna de boot zich zal aansluiten bij de parade in de binnenstad.

De PVV wil van bijna elk ministerie weten hoeveel geld ze uitgeven aan allochtonen en wat die allochtonen in ruil opbrengen. Eigenlijk een overbodige vraag van de PVV daar ze het antwoord al schijnen te weten: “Den Haag geeft onevenredig veel geld uit aan (niet-westerse) allochtonen en ziet daar weinig voor terug”(Trouw).


Soms zijn mensen er ineens. Je hebt nog nooit van ze gehoord, hebt ze nog nooit gezien en plots gaat er geen dag voorbij zonder dat je hun naam ergens tegenkomt. In 2005 was er de pianoman, die aanspoelde op een Engels strand en wekenlang het nieuws beheerste omdat het eerste wat hij deed niet het aantrekken van een schone onderbroek was, maar het spelen van een riedeltje piano. Sjuul Paradijs ook is zo’n iemand. Begin dit jaar was hij er. Gewoon, ineens. Niet dat hij tot nu toe blijk van een speciaal talent heeft gegeven, maar als hoofdredacteur van de Telegraaf en fakkeldrager van hardwerkend Nederland is dat geen vereiste.
Naast veel lof en de grootste literaire prijs van België (de Gouden Uil), ontving de roman Alleen maar nette mensen van Robert Vuijsje de nodige kritiek. ”Klompendanserige stijl”, “Seksistich” en “racistisch” waren maar enkele van de kwalificaties die zowel boek als schrijver in het gezicht kreeg gesmeten. Tijd dus voor Robert Vuijsje om zich tegen zijn grootste criticasters te verweren. En om een paar fans aan het woord te laten.

