Gastauteur

2.335 Artikelen
3 Waanlinks
25 Reacties
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Germany is not Europe’s locomotive

Vandaag een gastbijdrage van Philip Whyte, senior research fellow at the Centre for European Reform.

Duitse locomotiefThe German economy has been growing exceptionally strongly of late. In the second quarter of 2010, it expanded faster than any other economy in the G7 and faster than at any time since the country’s reunification in 1990. Industrial output is surging. The rate of unemployment has been declining for over a year and is now well below the eurozone average (let alone levels in the US). Consumer spending and business investment are picking up – and households and firms are generally less burdened with debt than their counterparts in highly leveraged economies like the UK and the US. Germany, in short, seems to have emerged strongly from the Great Recession. Indeed, some observers think it has entered a self-sustained recovery – and that it is starting to act as Europe’s ‘growth locomotive’.

If this were true, it would be welcome. Over the past decade, Germany has not been a great source of demand for the world or the European economy: in real terms, domestic demand is only about 3 per cent higher now than it was back in 2000. For most of the noughties, Germany was structurally reliant on exports for its economic growth: without debt-fuelled spending elsewhere in the world economy, it would barely have grown at all. So any sign of a sustained recovery in German domestic demand would be good news for the country itself and the rest of the world. Not only would it reduce Germany’s reliance on unsustainable (and hence destabilising) foreign profligacy. It would also allow the eurozone and the world economy to rebalance at a higher level of output and employment than otherwise.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Say No To Terror

Vanaf vandaag zullen we regelmatig een bijdrage over nemen van Osocio. Deze site volgt wereldwijd “social adverting and non-profit campaignes”.



This campaign from the Arabic world speaks out against terror: Say No To Terror.
The message is brought through a website, 5 video’s, 5 ads and a Android app.

The video’s are broadcasted on moderate & open minded channels like MBC group and Al Arabia news. According to Hayan, who helped with the translation, not the best place to send this message.
Although the message is clear feel free to add some information or translations in the comments.

Copy in the ad below: Terrorism. I’m a Muslim. I’m against it.




Below a screen from the Android app. Use the QR code to find more information about the app.


Thanks Hayan Maani and the people at our Facebook page for helping.

Oorspronkelijk artikel.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Vrouwen, van godin tot slavin

  • Ugo Janssens, Vrouwen, van godin tot slavin.
  • 30.000 jaar mysterie
  • Witsand Uitgevers, Gent, 2010.
  • 458 p. ; foto’s, bibliografie, register.
  • ISBN 978 94 9038 217 9; € 22,50

Dit is een gastbijdrage van Jef Abbeel.

Dit boek handelt over de rol van de vrouw in de geschiedenis, vanaf de prehistorie tot nu en vooral over de wijze waarop mannen over vrouwen dachten en schreven.

De auteur start in de Steentijd en vertelt ons dat recent onderzoek uitwijst dat de mannen / jagers of vissers minder voedsel naar huis brachten dan de vrouwen / verzamelaars en plukkers van vruchten, planten en kleine dieren. Deze laatste activiteit was namelijk voorbehouden aan vrouwen, kinderen en ouderlingen en hun bijdrage aan het dagelijkse voedsel liep op tot 70 %. Bovendien speelden ze een rol in het opjagen van wild en de verwerking van het vlees. Janssens neemt van Gimbutas over dat de vrouw de gelijke was van de man, omdat onder hedendaagse jagers en verzamelaars beide seksen gelijk zijn in aanzien en rechten, wat ons een riskante hypothese lijkt. Hij leidt het ook af uit archeologisch onderzoek, dat aantoont dat ze op dezelfde wijze begraven werden. En hij verwijst naar onderzoekers en Griekse historiografen zoals Herodotos en Diodoros van Sicilië, die stellen dat er minstens tijdelijk en plaatselijk een matriarchale cultuur was, o.a. bij de amazones. Hij vernoemt ook de tegenstanders van deze hypothese.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Het einde van Duitsland

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag een stuk van Laurens Boven, vanuit Berlijn.

Cover van 'Deutschland schafft sich ab' (Foto: Wikimedia Commons)

In de Duitse media wordt hij de Duitse Geert Wilders genoemd: Thilo Sarrazin, lid van de SPD en lid van het bestuur van de Duitse Centrale Bank, de Bundesbank. Sarrazin betoogt in zijn omstreden boek ‘Deutschland schafft sich ab’ dat de immigratie van moslims de Duitse cultuur bedreigt. Hij gaat zelfs verder dan Wilders, want hij spreekt ook over de genetische verschillen tussen volkeren. De stellingen zorgen voor fel debat.

Terwijl buiten een honderdtal demonstranten luid protesteren tegen wat zij de racistische publicatie van Thilo Sarrazin noemen, is het in de zaal waar de pers- conferentie wordt gehouden afgeladen vol. Er zijn meer journalisten dan er buiten demonstranten zijn. Fotografen en cameramensen klimmen op stoelen en tafels om Sarrazin in beeld te krijgen. Servies valt op de grond. Dan neemt Sarrazin het woord en de rust keert terug.

Thilo Sarrazin is geen volkstribuun. Het kost moeite geconcentreerd te blijven luisteren. En dat terwijl wat hij zegt er niet om liegt. Zeker niet in Duitsland, dat dankzij de misdaden uit het verleden zo zorgvuldig probeert om te gaan met de rechten van minderheden.

De kern van de boodschap van Sarrazin is: Duitsland, het land en de cultuur, gaat ten onder aan de massale immigratie van de afgelopen decennia:

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Financial lobbyists ‘educating’ MEP’s?

Vandaag een bijdrage van Brussels Sunshine, onderdeel van Corporate European Observatory die de lobbyactiviteiten rondom de EU in de gaten houdt. Nog even wat context, vandaag werd bekend dat er in de EU drie nieuwe financiële toezichthouders komen.

Both Members of Parliament (MEPs) and banking lobbyists that participate in the European Parliamentary Financial Services Forum (EPFSF) claim that the EPFSF is not lobby group but a “forum for discussion”.

Commenting on the recent call of more than 70 MEPs to counter the dominance of big banks and investment firms in the debates around financial reform in Europe, Catherine Denis, Director of EPFSF, told Public Affairs News that the objective of the EPFSF “is to organise debates where all participants can express their different points of view, including representatives of consumer groups”. This is also the impression given in the EPFSF’s Governance Principles.

Today, the EPFSF is organising a seminar for MEP assistants to ‘educate them’ on derivatives markets and the impacts of the proposals on the review of the Markets in Financial Instruments Directive (MiFID). Derivatives (described by critics as ‘weapons of financial mass destruction’) are very controversial due to their role in the financial meltdown, but the financial industry is fighting tooth and nail against strict regulation on derivatives. The European Parliament will be deciding on these matters in the coming months and the EPFSF event looks very much like an effort to lobby MEPs (via their assistants) on how to regulate derivatives markets.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De brief van Klink

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag een stuk van Adriejan van Light Sound Dimension over de brief van Klink.

Ab Klink (Wikicommons/Rijksvoorlichtingsdienst)

Na ‘de deur‘, nu ‘de brief‘. Indrukwekkend epistel van Ab Klink (.pdf), dat leest als een klokkenluidersbrief en een break-up letter ineen. En een flink aantal raadselachtige zaken die in de afgelopen weken langs kwamen worden nu opeens vele malen duidelijker?

Het eerste dat opvalt is de toon van de brief, gelijk die van je laatste ex-vriend(in). Ab “had er behoefte aan [zijn] overwegingen op papier te zetten”, “ook om [zijn] gedachten te ordenen”. ‘Met pijn in zijn hart’ heeft hij de afgelopen tijd zijn ‘groeiende aarzelingen’ laten blijken, en wilde daarom ’tijd om na te denken’. Ab leed aan ‘een toenemend intuïtief ongemak’ dat hij ‘ook zelf probeerde te door- gronden’. Dit weekend heeft hij echter het één en ander ‘op een rij gezet’, en ‘het valt [hem] zwaar’ om de knoop door te hakken en er een punt achter te zetten. Ahh.

Maar dan de inhoud. Ab benadrukt nog eens hoe belangrijk het is dat een kabinet kan rekenen op draagvlak in de samenleving, en constateert dat die met een meerderheid van 76 zetels erg smal is. Het beleid, bovendien, zal ‘de samenleving moeten kunnen binden’. Het is echter sterk de vraag of dit kan, als “de PVV het kabinet voortdurend op zijn motieven zal uitdagen en tegengestelde doelstellingen gaat propageren”. Klink:

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De brief

In deze gastbijdrage van lsdimension een snelle analyse van de nu al roemruchte brief van Ab Klink aan Maxime Verhagen.

Na ‘de deur’, nu ‘de brief’. Indrukwekkend epistel van Ab Klink, dat leest als een klokkenluidersbrief en een break-up letter ineen. En een aantal raadselachtige zaken over de afgelopen weken worden nu opeens vele malen duidelijker…

Het eerste dat opvalt is de toon van de brief, gelijk die van je laatste ex-vriend(in). Ab “had er behoefte aan [zijn] overwegingen op papier te zetten”, “ook om [zijn] gedachten te ordenen”. “Met pijn in zijn hart” heeft hij de afgelopen tijd zijn “groeiende aarzelingen” laten blijken, en wilde daarom “tijd om na te denken”. Ab leed aan “een toenemed intuïtief ongemak” dat hij “ook zelf probeerde te doorgronden”. Dit weekend heeft hij echter het één en ander “op een rij gezet”, en “het valt [hem] zwaar” om de knoop door te hakken en er een punt achter te zetten. Ahh.

Maar dan de inhoud. Ab benadrukt nog eens hoe belangrijk het is dat een kabinet kan rekenen op draagvlak in de samenleving, en constateert dat die met een meerderheid van 76 zetels erg smal is. Het beleid, bovendien, zal ”de samenleving moeten kunnen binden”. Het is echter sterk de vraag of dit kan, als “de PVV het kabinet voortdurend op zijn motieven zal uitdagen en tegengestelde doelstellingen gaat propageren”. Klink:

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

The culture of panhandling (bedelen)

Vandaag een bijdrage van SocProf (@SocProf) van de Global Sociology Blog. Ja, u ziet het goed: een Engelstalige bijdrage. Sargasso gaat samenwerken met een aantal interessante internationale blogs met wie we afspraken hierover hebben gemaakt. Het idee is simpel. We linken al vaak naar Engelstalige content. We quoten uit Engelstalige content. U bent snugger genoeg om Engels te lezen.

Will do push-ups for change 20 for 1 dollarIt is an obvious thing to say that economic exchange do not exist in a vacuum. They are embedded into the social structure and cultural norms and scripts. Examples of this abound…

Over at the always excellent Economic Sociology, Brooke Harrington discusses panhandling variations depending on the national context. That is, what kind of script do panhandlers invoke to get the most donations? Harrington argues that it is a matter of culture:

“So it’s sociologically interesting that within the North American context, the concept of “home” has such resonance that the claim of “homelessness” is considered a compelling and sufficient motive for giving money to strangers. But while the need for shelter would seem universal, it’s rare to see a panhandler outside North America requesting a donation on the basis of homelessness.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Demagogues & Dictators are go

Reaguurder YP sprong in op de vraag die Carlos aan het einde van een quote opwierp. Een aparte gastbijdrage waardig.

Als depressie op de loer ligt gekoppeld aan een gewelddadig Noord Korea, een hardnekkige Taliban, een Iran op een haar na in bezit atoomwapens, een voortdurende dreiging van een radicale islam…en een Obama het vervolgens in zijn bolle negerhoofd durft te halen rigoureus in defensie te snijden (“Not just cutting fat and waste – this is cutting out the bone, sinew, muscle and brain of the armed forces. Obama uses the massive deficit he himself has created as an excuse to cut the vital infrastructure of US defense.”)…:


…heeft het militair industrieel complex alvast aan demagogen geen gebrek. En dus halen Glenn Beck en Sarah Palin O Toeval hun witte puntmuts uit de kast precies op de dag van de beroemde Martin Luther King- speech:

We will be the shelter for the world, because storm is a comin. Not just an American storm, o no, it’s a global human storm. And we will be called on to save the world, but we are not prepared. So we must go to God’s boot camp and straighten out our own lives so that we can run into the building and guide them out to safety. God-is-the-answer…en Obama slechts een onbeduidende sta-in-de-weg.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Wie vertrouwt de journalist nog? (5)

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Hieronder een stuk van Henk Blanken, adjunct-hoofdredacteur van het Dagblad van het Noorden. Het verscheen eerder op zijn eigen blog. Lees ook deel 1, deel 2, deel 3 en deel 4.

De journalist is een altijd dronken, opdringerige, slecht geklede held die zich zijn brutaliteit kan veroorloven zolang hij uiteindelijk the good guy is. Hij mag, althans in de Hollywoodfilms die zijn imago goeddeels bepaalden, volop liegen en bedriegen, stelen en omkopen en elke ethische code aan zijn laars lappen zolang hij dat niet doet voor zijn eigen ego maar om een nog grotere schurk te ontmaskeren.

De journalist, zegt Joe Saltzman ? journalist en docent aan Annenberg ? in een interview met blogger Henry Jenkins, is sinds het begin van de twintigste eeuw een gemankeerde held. Weinig geliefd, met argwaan bekeken, maar gedoogd omdat hij het publieke belang zegt te dienen. Dat Saltzman het vooral over de Amerikaanse journalist heeft, die met muckraking grootgebracht werd, spreekt voor zich.

Het imago klopt niet met de werkelijkheid, niet nu en niet hier. Het heeft zich in eerste instantie gevormd in de jaren van de penny press, de naar roddel jagende Amerikaanse boulevardpers. En het is bijgesteld toen de journalistiek onderzoek ging doen; Woodward en Bernstein (All the president?s men) introduceerden een nieuw type, dat ? helaas ? weer minder dominant werd toen entertainment en televisie het begonnen te winnen van gedrukte media.

Maar het morsige imago past ook minder bij de Nederlandse journalist. In de halve eeuw van verzuilde kranten was de archetypische verslaggever ? althans in de beeldvorming ? eerder volgzaam dan brutaal, zij het soms inderdaad in kennelijke staat. Sinds pakweg 1966, niet toevallig het jaar waarin de School voor de Journalistiek in Utrecht begon, is hij zelfbewuster geworden, professioneler, en na enige tijd ook afhankelijker. Beter, zou je zeggen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Tintin & Kuifje in Congo

  • Evert Kets, Kuifje en Tintin kibbelen in Afrika.
  • De Belgische taalstrijd in Congo, Rwanda en Burundi.
  • Uitgeverij Acco, Leuven / Den Haag, 2009.
  • 123 p. ; foto’s, chronologie, bibliografie.
  • ISBN 978-90-334-7391-3; € 19,50

Dit is een gastbijdrage van Jef Abbeel.

Congo vierde op 30 juni 2010 zijn 50° onafhankelijkheidsverjaardag en dat werd voorafgegaan en herdacht met een kleine lawine aan boeken en allerlei feestelijkheden. De bekendste boeken zijn die van David Van Reybrouck, Peter Verlinden, Rudi Vranckx en Zana Aziza Etambala.

Veel minder aandacht ging er naar de taalstrijd in de voormalige Belgische territoria Congo (1885-1960), Rwanda en Burundi (1919-1962) en naar de rol van de K.U.L. / Lovanium in Congo.

Evert Kets, journalist, Afrika-analist en onderzoeker bij Clingendael in Den Haag, onderzocht de transfer van het Belgische taalprobleem naar de evenaar. Dit is een nieuw element, want de taalperikelen in België en het koloniale verleden worden meestal los van elkaar bestudeerd, zelden samen. En menigeen ontkent dat die strijd er was, doordat de meeste Vlamingen in Congo, Rwanda en Burundi berustten in de feitelijke toestand dat het Frans er de enige koloniale taal was. Onder en door het Belgische koloniale bestuur werden die drie gebieden de facto Franstalige landen. Rwanda wijkt daar sinds kort van af door over te schakelen op het Engels.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Kromme tenen, Majesteit!

Hieronder volgt een gastbijdrage van Tom van Doormaal.

Oude heren imponeren, maar saai wordt het wel. Die meneer Bleker van het CDA is wel een uitvinding en een groot talent. Meneer Van Agt heeft al zijn ouderwetse zinswendingen laten vallen en bitst zijn christelijke radicaliteit de wereld in. Nu meneer Lubbers, ontevreden als CDA-lid, informateur, minister van staat, adviseur van de koningin? Het lijkt me geen bijdrage aan een ordelijk proces van de formatie.

En wat nu? Voorspellen is moeilijk maar zo moeilijk nu ook weer niet. Als ik u even mag bijlichten, voordat het hele knapenkoor weer bij U thee komt drinken:

● De ‘stevige CDA-toets’ gaat fout; dat levert een muitende fractie op of een muitend congres. Zo gelijk heeft Lubbers weer wel: stop hier maar mee… De persoonlijke schade is voor het trio dat nu wanhopig poogt de radiostilte vol te houden.
● Die verkeerde gok belemmert andere routes: paars-plus, of VVD,PvdA, CDA: de averij die de voormannen nu oplopen, hindert bij het smeden van stabiele samenwerking.

Majesteit, ik heb met u te doen. Ik mag niet bij U langs komen, maar ik heb wel een idee hoe het verder moet. De stilstand en stagnatie beginnen Belgische vormen aan te nemen. Dit land heeft recht op en behoefte aan serieus bestuur. Dat moet maar een zakenkabinet zijn.

Vorige Volgende