Die dappere Jozias
Illustratie: Crachàt
“Jozias, was het nou één of twee klontjes?” Annette klakt met haar stewardessenhakjes over de gloednieuwe parketvloer. De Senseo bromt er geurige koffie uit. Anette is ‘de nieuwe’ in het ondersteunend VVD-fractie personeel en ze moet toegeven dat het een heerlijke baan vindt. Assistent van de charismatische voorman Van Aartsen, het is jammer dat haar moeder niet lang genoeg heeft geleefd om dat nog mee te maken. Ze mag em ook wel. Tuurlijk, in het begin was het even afwachten of hij echt de gezellige kerel was die je op TV zag. De bravoure, de eerlijkheid, zou je die ook zien als de camera’s niet draaiden? Annette glimlachte. Ze klonk wel verliefd, maar dat was niet zo. Bewondering, dat was het eerder. Maar dat schijnt in Nederland niet te mogen. Ze schudde even met haar hoofd. “Jozias! Één of twee?” Het was niet elegant, maar ze schreeuwde het maar even over de gang. Hij zat toch niet aan de telefoon. Dacht ze. Moest ze toch beter op letten, want daar had ze al eerder een standje voor gekregen. Terecht, vond Annette, want erg netjes staat het toch niet. Je zult maar met Jan Peter aan de telefoon zitten.
Net vooraf aan het Nationaal Dictee der Nederlandse Taal (vanavond 20.20 Nederland 3) volgde het beste nieuws in jaren: een aantal gerespecteerde media als de NOS, de Volkskrant en Planet Internet (sic!) zullen de allernieuwste spellingshervormingen 
Zelden heb ik zoveel boze mensen gezien als gisteravond. In buurthuis ‘De Klift’ hadden meer dan 200 inwoners van Lent en Oosterhout (Noord-Nijmegen) zich opeengepakt om te luisteren naar de verhalen van Wethouders Depla (PvdA) en Hirdes (GroenLinks). Inzet: de miljarden kostende infrastructuur aan de Noordzijde van de Waalbrug. Het werd een verbijsterende avond. Ik vraag me af of het eerder in de geschiedenis is voorgekomen dat een roodgroene coalitie serieus voorstelt de snelweg te ontlasten door sluipverkeer aan te leggen door de woonwijken.
“Voor privédoeleinden bellende, surfende en mailende werknemers kosten bedrijven veel geld. Gemiddeld steken werknemers 4,4 uur per week in het afhandelen van zaken die niets met het werk te maken hebben als zij op kantoor zijn. Daar staat tegenover dat de werknemers thuis 2,3 uur per week bezig zijn met werk. Per saldo betaalt de baas dus 2,1 uur per week, waarin mensen andere dingen doen dan werken.” Dat las ik 
Het probleem neemt al tijden een stukje van mijn brein in, de vraag wat internet aan ons als mens verandert. Tuurlijk, we waarderen parate kennis wat minder, want we hebben Google. Uiteraard definiëren we contact niet meer geheel lichamelijk want we hebben e-mail. Maar dat is wat oppervlakkig. Hoe ziet de conclusie van het toekomstig sociologieboekje eruit in het hoofdstukje ‘internet en de mens’?
Door de onfortuynlijke dood van Louis Sévèke werd ik weer eens uitgebreid met het fenomeen geconfronteerd: kraken. Meestal verloopt die kennismaking hier in Nijmegen voor mij op prettige wijze: krakers zijn meestal aardige mensen, organiseren interessante evenementen – en feesten! – en soms zorgen ze bij een uitzetting voor het nodige 
“Discriminatie is gelijk behandelen wat verschillend is.” Met deze filosofische uitspraak beëindigde minister Donner onlangs een congres over jeugdcriminaliteit. Zijn speechschrijver is vast niet van de straat. Van hetzelfde niveau is het ‘
Over tientallen jaren zullen ze erover praten, als ware het een vreemd sociologisch experiment: de anonimiteit op internet. Bij weblogs, in online kranten, in forums en chatboxen kun je woorden laten vloeien zonder dat iemand weet wie je bent. Een beetje techneut blijft zelfs de opsporingsinstanties mijlenver voor. Iedere psycholoog kan je uitleggen wat het gevolg is: alle reacties worden uitvergroot omdat je nu eenmaal het gezicht van de ander niet ziet en je de blikken van de anderen niet op je gericht voelt. Hoewel ik al jaren probeer te strijden voor de vrijheid van meningsuiting (onder andere via de