Donald Trump voert twee lijnen die elkaar inhoudelijk uitsluiten, al worden ze door zijn aanhang gepresenteerd als één samenhangende visie. Aan de ene kant klinkt de claim dat de Verenigde Staten Groenland zouden moeten “veiligstellen”, desnoods via militaire annexatie, omdat het eiland strategisch cruciaal zou zijn in een wereld waarin Rusland agressiever opereert en het Noordpoolgebied militariseert. Groenland als buffer, als vooruitgeschoven radarpost, als onmisbare schakel in de verdediging van de VS. Veiligheid, dreiging, realpolitik. Aan de andere kant staat zijn houding tegenover Oekraïne. Daar verdwijnt diezelfde veiligheidslogica plotseling als sneeuw voor de zon. Oekraïne mag volgens Trump best territorium inleveren, moet vooral stoppen met “zeuren” en vormt eerder een last dan een frontlinie om datzelfde Rusland waar de VS zo bang voor zegt te zijn te stoppen. Russische expansie wordt daar behandeld als een regionaal ongemak, iets waar de Verenigde Staten hun vingers liever van aftrekken. De boodschap is helder: solidariteit eindigt waar het politiek onhandig wordt. Die twee posities laten zich lastig combineren zonder flinke intellectuele gymnastiek. Wie werkelijk gelooft dat Russische machtsuitbreiding een existentiële dreiging vormt, kan Oekraïne onmogelijk reduceren tot een bijzaak die wél aan Rusland overgeleverd kan worden. Oekraïne ligt letterlijk aan de rand van Europa en functioneert als barrière tegen verdere Russische invloed. Groenland ligt strategisch interessant, zeker, al vormt het vooral een lange-termijnfactor in arctische machtsprojectie, die prima - misschien nog wel beter - kan worden verdedigd door alle landen die er omheen liggen, en ik noem maar wat, het bondgenootschap dat al zeggenschap heeft over het eiland. Wie veiligheid serieus neemt, begint daar waar de dreiging vandaag concreet is, niet bij hypothetische scenario’s over zeeroutes over twintig jaar. Het ongemak wordt groter zodra Trump Groenland presenteert als iets dat de Verenigde Staten moreel en strategisch toekomt, terwijl Oekraïne volgens dezelfde redenering vooral zichzelf moet redden. Zelfbeschikking geldt kennelijk selectief. Het ene volk mag worden “beschermd” door het simpelweg in te lijven, het andere mag opdraaien voor de gevolgen van een invasie zolang de VS daar politiek voordeel ziet. Dat is geen veiligheidsbeleid, dat is transactiedenken. Wat resteert is een wereldbeeld waarin veiligheid geen collectief begrip vormt, geen gedeelde verantwoordelijkheid, geen samenhangende strategie. Het is een marketingterm die wordt ingezet waar ze geld oplevert en losgelaten waar ze offers vraagt. Groenland fungeert als symbool van grootmachtfantasieën, Oekraïne als ongemakkelijke herinnering aan verdragen, bondgenootschappen en morele verplichtingen. Wie beide posities naast elkaar legt, ziet vooral een leegte. Geen doctrine, geen consistentie, geen visie op internationale stabiliteit. Alleen een reeks impulsen, gericht op macht en prestige, losgezongen van de realiteit die hij zelf zegt te vrezen. Rusland vormt volgens Trump tegelijk een existentiële dreiging en een partner waarmee prima zaken zijn te doen, afhankelijk van het podium en het publiek. Je kunt geen geloofwaardig veiligheidsverhaal ophangen over Groenland terwijl je Oekraïne voor de bus gooit. Wie dat toch probeert, onthult vooral dat het woord “veiligheid” hier weinig meer is dan een handig etiket voor opportunisme.
Symphony X, met Out of the Ashes. Voor het wat betere muzikale vakwerk – mochten er nog mensen denken dat metal altijd en immer ‘herrie’ is.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Met alle ontwikkelingen op het politieke wereldprobleem vraag je je onwillekeurig af wie de ‘nieuwe geallieerden’ zullen zijn die de VS in bedwang gaan houden als het allemaal echt fout gaat. Maar wie daar vandaag naar zoekt, vertrekt eigenlijk al vanuit een historisch beeld dat misleidend is. De geallieerden van de Tweede Wereldoorlog bestonden voor die oorlog ook al niet als vanzelfsprekend ‘moreel’ blok. Ze ontstonden pas toen neutraliteit onhoudbaar werd en de kosten van afzijdigheid hoger lagen dan die van handelen. Daarvoor waren het losse staten met overlappende belangen, geen hecht front. Dat gegeven maakt de vergelijking met nu ongemakkelijk actueel.
Maar in de jaren dertig waren er in elk geval staten die Duitsland op papier de baas konden. Groot-Brittannië en Frankrijk beschikten samen over legers, industrie en imperiale middelen die Duitsland hadden kunnen afremmen of vroegtijdig hadden kunnen verslaan, mits ze bereid waren die macht in te zetten. De Verenigde Staten stonden erbuiten, maar vormden een potentiële overmacht die iedereen kende. Het probleem lag niet in een gebrek aan capaciteit, maar in terughoudendheid, verdeeldheid en uitstel.
Dat onderscheidt die periode fundamenteel van het heden. Vandaag ontbreekt een vergelijkbare constellatie. Er is geen groep staten die, zelfs theoretisch, de Verenigde Staten kan corrigeren of indammen. Europa wordt vaak genoemd, en tegelijk is duidelijk waarom dat niet werkt. Militair blijft het afhankelijk. Politiek opereert het gefragmenteerd. Economisch weegt voorzichtigheid zwaar. Op papier bestaat er geen Europese macht die de VS aankan, zelfs niet collectief.
Siufungs 小風 korte film Unfinished (2014) is een zes minuten durende experimentele film. Het is een parallelle vertelling van het reciteren van dichtregels uit hun eigen gedicht ‘Unfinished’ en een zwart-wit documentatie van henzelf als transgender, non-binair persoon.
De link naar Unfinished gaat eerst naar de site van Siufung, en schakelt dan automatisch verder naar de documentaire.
I murmur to the mirror
Speak out a body that does not
Belong, you wake up from my nightmare
Discover a language not yet existing
But you stare off into space and betray
Me
Gender beweegt op een spectrum in het brein gevormd door (on)bekende factoren. Waar aan beide uiteinden van dit spectrum de binaire gender man en vrouw staan. Cisgender – als het lichaam met de gender identiteit overeenkomt. De non binaire gender beweegt daar tussen. Transgender waaronder non binair – als het lichaam en de gender identiteit niet of gedeeltelijk overeenkomen. Soms kan het spectrum van masculine naar feminine bewegen, of andersom genderfluide. Vaker heeft deze een meer constante positie en dat kan overal op het genderspectrum zijn.
My body is a genderless one
小風
I’m not a woman, I’m not a man. I am something that you’ll never understand.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
LinkedIn lijkt dus onder Trumpistische controle te staan. Dan hebben wij hier in Nederland daadwerkelijk te maken met ‘surveillance and control’ en censuur vanuit de VS. En straks hebben ze ook onze DigiD-gegevens
Op het weblog anti-populista (ook zusterblog van Sargasso) vermoed een van de redacteuren dat bij LinkedIn alles waarin Trump wordt genoemd wordt gemodereerd. De redacteur ging eens verder kijken na ontvangst van een bericht van LinkedIn:
Terwijl de 123 jaar oude East Wing van the White House volledig wordt gesloopt, hoort de zwangere Satan toevallig dat die sloop niet voor de babykamer is.
In Southpark is Satan altijd op zoek naar liefde maar belandt meestal in relaties waar hij emotioneel wordt misbruikt. Eerst door Saddam Hoessein en nu door Donald Trump.
Ondertussen is Vance bezig met zijn eigen plannen voor macht……. Hier een fragment van al die emotie.
Ben Bankas mixed moeiteloos Trump met concentratiekampen en wie erin moet en in welke volgorde…..
Matt Richards, toen we nog om Trump konden lachen.
Het cynisme is ook meer en meer te horen bij andere stand-up comedians. Het gaat nu inzinken hoe serieus en gevaarlijk de politiek van Trump is.
Bij iedere demonstratie in een Democratische Staat is voorzichtigheid geboden want het is alleen in Trumps belang als het uit de hand loopt zodat hij het leger kan sturen, de noodsituatie uit kan roepen en zo onder de midterms uit kan komen. Vanmorgen werd nu een 37-jarige Amerikaanse man (staatsburger) uit Minneapolis tegen de grond gewerkt, op hem in gebeukt en vervolgens doodgeschoten door ICE.
Bij Rogan valt het publiek stil want ook daar zinken de harde woorden in.
COLUMN - Zaterdagavond, en onverwacht kwam ik terecht in de Hetero scene. Gamma, waar ik meestal voor mannen cruise maar opeens was daar het Hetero Gezin.
Ik had andere homo’s er ook al over gehoord dat Gamma een goner was qua mannen oppikken bij de houtzagerij of gereedschappen afdeling, en dat extreemrechtse ontmoetingsplaatsen nu extreem goed scoorde. Maar dan in dorpse regio’s met de naam Slachteren enzo.
De Hetero scene. Meestal in het centrum van de stad. Waar veel winkels zijn. En eten. En hoewel ze fokken als konijnen, zijn er opvallend weinig veilige speelplekken voor kinderen daar. Weinig daycare in bedrijven ook. Zo blijft die business een patriarch met minder concurrentie van moeke de vrouw.
Met de minste kennis van minderheden ook, want hoewel menselijke emoties vrij identiek en universeel zijn is dat voor de hetero meerderheid een exotische gedachte.
Wat zou typisch dé hetero scene zijn, vraag ik mij dan af ? De gay scene lijkt al een uitgemaakte zaak voor die hetero’s, dat zijn feestende, dansende homo’s. Maar de hetero scene, hoe kan ik deze groep generaliserend en als een cliché apart zetten ?
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
‘Akhnaten’ is een opera van Philip Glass uit 1983. Hier met countertenor Anthony Roth Costanzo in de hoofdrol als de farao die monotheïsme tot staatsgodsdienst in Egypte probeerde te maken.
De tekst is ontleend aan een werkelijk bestaande hymne aan de (goddelijke) zon waar Achnaton opdracht toe gaf.
Glass was vooral geïnteresseerd in het religieuze genie van een man die zijn stempel op de wereld drukte, zoals Einstein dat deed in de wetenschap en Gandhi in de politiek. Ook over de laatste twee maakte de componist opera’s.
De Tweede Kamer heeft een motie aangenomen over het afbouwen van Nederlandse afhankelijkheid van de Israëlische wapenindustrie. De motie van Christine Teunissen van de Partij voor de Dieren kreeg 81 stemmen. Het is de eerste keer dat de Kamer een motie aanneemt tegen militaire afhankelijkheid van Israël.
De motie werd gesteund door Partij voor de Dieren, GroenLinks-PvdA, D66, CDA, SP, DENK, Forum voor Democratie, en Volt. De verantwoordelijke staatssecretaris, Aukje de Vries (VVD) van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingshulp, had de motie ontraden.
Blijven bewegen, dat natuurlijk hét motto van alledag voor iedereen. Maar daar gaat deze song niet over.
Drummer Budgie “Dit is een van de meer existentiële nummers op ‘Los Angeles’. Het is een hommage aan Koyaanisqatsi van Philip Glass, Ron Fricke en Godfrey Reggio, met tekst van Isaac Brock””.
Producer Jacknife: “Het nummer is absurd. Het geluid is absurd. En het gaat over insecten.”
Drummer Budgie, bassist Steven Severin (beiden van de in 2002 defintief gestopte Siouxsie and the Banshees), Lol Tolhurst (tot 1985 toetsenist bij The Cure) en Isaac Brock (leadzanger/gitarist bij Modest Mouse) gaan olijk te keer in ‘We got to move’.