De moeizame verhouding tussen oppositiepartijen en het kabinet-Jetten

van Rick van Well Sinds het aantreden van het minderheidskabinet-Jetten zijn de stemmen van de parlementaire oppositie in de Tweede Kamer van doorslaggevende betekenis. Dat biedt de oppositie vanzelfsprekend kansen: in ruil voor de benodigde Kamersteun kan zij meer invloed uitoefenen dan bij een kabinet met een vaste meerderheid. Tegelijkertijd is de parlementaire oppositie sterk versnipperd en verdeeld. Besturen of bestrijden? Zowel voor de linkse als de rechtse oppositie zijn er aanknopingspunten om samen te werken met het kabinet-Jetten, gezien de relatief centrale ideologische positie van de regeringspartijen. Nederland kent bovendien een lange traditie van bereidwilligheid onder politieke elites om samen te werken. Sterker nog, oppositiefracties wijzen doorgaans relatief weinig regeringsvoorstellen af. In de afgelopen decennia stemde gemiddeld slechts een vijfde tot een kwart van de oppositiekamerleden tegen wetgeving van de regering. Ook uit vraaggesprekken met Kamerleden blijkt dat maar weinig Kamerleden vinden dat het de taak van de oppositie is om een kabinet zo snel mogelijk ten val te brengen. Toch bestaan er verschillen in opvattingen over de manier waarop oppositie moet worden gevoerd. Dat werd bijvoorbeeld zichtbaar tijdens een debat tussen Geert Wilders (PVV) en Joost Eerdmans (JA21) bij de Algemene Politieke Beschouwingen. Wilders waarschuwde Eerdmans om niet per dossier met het kabinet te onderhandelen: “Dan krijgt u op onderdelen gelijk, maar op iets anders houdt u een kabinet in stand dat ook precies doet wat uw kiezer niet wil.” De PVV kiest er liever voor zich tegen de regering te verzetten dan via compromissen eigen beleidsdoelen te verwezenlijken. De partij stemde in de Eerste Kamer zelfs tegen haar eigen asielwetten. Eerdmans verdedigt juist de tegenovergestelde benadering. Zijn partij richt zich op wat er binnen de bestaande verhoudingen te verbeteren valt: “wij zijn in de wedstrijd om te halen wat we kunnen”. De ene oppositie is de andere niet Dit illustreert dat er naast de links-rechts breuklijn een tweede breuklijn binnen de oppositie bestaat: die tussen een bestuurlijk georiënteerde oppositie, die wil laten zien dat zij resultaten kan boeken, en een kritische of obstructieve oppositie, die juist wil benadrukken dat zij geen onderdeel van het bestuur is. Uit onderzoek van Tom Louwerse en mijzelf blijkt dat oppositiepartijen die eerder regeringsverantwoordelijkheid hebben gedragen, zoals CDA, VVD en PvdA, zich de afgelopen decennia steeds vaker achter kabinetsvoorstellen scharen. Oppositiepartijen die structureel buiten de regering staan, zoals FVD en de SP, en voorheen de PVV, keren zich juist steeds sterker tegen het regeringsbeleid. Bij een minderheidskabinet maken oppositiepartijen met die laatste strategie zich echter minder relevant. Dit spanningsveld leidde tot de grootste afsplitsing in de parlementaire geschiedenis, die van de Groep Markuszower. De BBB probeert op onbegrijpelijke wijze beide oppositiestijlen te combineren door een motie van wantrouwen tegen het kabinet te steunen, maar er nog steeds zaken mee te willen doen. Voor het kabinet zijn daarom vooral PRO en JA21 belangrijke gesprekspartners. Met PRO heeft het kabinet een Tweede Kamermeerderheid, terwijl het met JA21 nog slechts één zetel nodig heeft. PRO heeft bovendien een extra troef dankzij haar grote aantal zetels in de Eerste Kamer. Deze partijen kunnen via incidentele steun en eigen voorstellen het kabinetsbeleid veranderen. Hetzelfde geldt voor de kleinere oppositiepartijen. Juist omdat het kabinet geen vaste meerderheid heeft, kunnen enkele Kamerleden bij specifieke stemmingen doorslaggevend zijn. Met steun van de ChristenUnie, de SGP en 50PLUS komt het kabinet bijvoorbeeld al dicht bij een meerderheid. De risico’s van samenwerking Samenwerking met de regering brengt echter ook risico’s met zich mee. Oppositiepartijen hebben in zekere mate een informatieachterstand en moeten daarom alert zijn op opportunistisch gedrag van ministers. Een voorbeeld is minister Sjoerdsma, die van de PVV, JA21 en 50PLUS steun kreeg voor zijn begroting van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking waarin de steun aan VN-hulporganisatie voor Palestijnse vluchtelingen UNRWA werd afgebouwd, om vervolgens alsnog steun voor UNRWA te regelen. Voor een kabinet dat het vertrouwen van de oppositie wil winnen, was dat een weinig overtuigende start. Daarnaast zijn er electorale risico’s. Constructieve samenwerking tussen regering en oppositie kan ten koste gaan van de klassieke functies van de oppositie: de regering kritisch controleren en voor kiezers herkenbare alternatieven formuleren. Als nieuwe fusiepartij moet PRO nog een duidelijk onderscheidend profiel opbouwen. Tegelijkertijd draagt de partij het trauma mee van de electorale afstraffing die volgde op de VVD-PvdA-samenwerking in het kabinet-Rutte II. JA21 wil zich juist van andere rechtse partijen onderscheiden door concrete resultaten te boeken, maar heeft inmiddels te maken met stevige concurrentie op rechts, onder meer van PVV, FVD, BBB, de Groep Markuszower en Mona Keijzer. Voor beide partijen draait de vraag daarom niet alleen om hoeveel invloed zij kunnen verwerven, maar ook om hoe zichtbaar hun eigen politieke profiel blijft wanneer die invloed via compromissen wordt uitgeoefend. Dat maakt de verhouding tussen constructieve en kritische oppositie tot een delicate balanceeract. Als de concessies van het kabinet te beperkt zijn, kan samenwerking alsnog onaantrekkelijk worden. Waarom samenwerking moeizaam van de grond komt Het kabinet-Jetten heeft voor samenwerking ook nog eens beperkte ruimte gecreëerd. De kabinetten-Rutte slaagden er nog in om steun van de oppositie te verwerven door vroeg in het beleidsproces onderhandelingen aan te gaan en deelakkoorden te sluiten met oppositiefracties. Het kabinet-Jetten lijkt echte onderhandelingen met de oppositie juist eindeloos uit te stellen. Het ontstond doordat wederzijdse blokkades tijdens de formatie het onmogelijk maakten een meerderheidscoalitie te vormen. Dat maakt samenwerking met PRO en JA21 politiek gevoelig: die wordt onvermijdelijk bezien tegen de achtergrond van de formatie. Bovendien hebben de coalitiepartijen hun onderhandelingsvrijheid behoorlijk ingeperkt door een gedetailleerd regeerakkoord op te stellen. Daarmee is de ruimte voor het creëren van wisselende meerderheden aanzienlijk verkleind. Opvallend genoeg handelen oppositiefracties ook deels vanuit de logica van een vaste meerderheidscoalitie. Zij vragen het kabinet om een totaaldeal en een structurele keuze voor links of rechts. Dat is des te opmerkelijker omdat meer dualisme en het werken met wisselende meerderheden juist terugkerende idealen zijn in discussies over de Nederlandse parlementaire democratie. Dreigt een impasse? Tegelijkertijd slagen de linkse en rechtse oppositiefracties er niet in zich effectief tegen het kabinet te verenigen. Met steun van de rechtse oppositie kan de coalitie voorstellen voor alternatief beleid van de linkse oppositie wegstemmen, en andersom. Zo voorkwamen de Groep Markuszower en de SGP dat de oppositie bij het aantreden van het kabinet-Jetten de AOW-bezuinigingen kon tegenhouden. Bovendien lijken de meeste oppositiepartijen weinig belang te hebben bij een kabinetsval en vervroegde verkiezingen. Zowel het kabinet als partijen in de oppositie lijken nog zoekende in de nieuwe parlementaire verhoudingen. Dat is des te opmerkelijker omdat de meeste hoofdrolspelers hebben ervaren hoe eerdere kabinetten succesvol met de oppositie samenwerkten. Als zij een kabinetsval willen voorkomen doen zij er goed aan lessen te trekken uit die recente episode uit onze parlementaire geschiedenis. Dit artikel verscheen eerder bij het Montesquieu Instituut. Rick van Well is wetenschappelijk medewerker van het DNPP, het nationale kenniscentrum over politieke partijen, onderdeel van de Rijksuniversiteit Groningen.

Door: Foto: APB 2026 scherm afbeelding Debat direct Tweede Kamer

Closing Time | Witching Hour

Nog even over Venom… blijkbaar heeft ooit, lang geleden, Slayer, in samenwerking van Machine Head, een live-nummertje gedaan van de Venom klassieker Witching Hour. Je hoort hier mooi hoe zowel Venom als Slayer een vleugje punk de metal inbrachten.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Fossielvrij NL (cc)

Natuurlijk ≠ zomaar: misleidende retoriek over klimaatveranderingen uit het verleden

Iedereen zal deze dooddoener wel eens voorbij zien komen in discussies over klimaatverandering: “Het klimaat verandert altijd”. In langere verhalen van pseudosceptici wordt die dooddoener meestal ingekleed met meer woorden, en vaak met een grafiek uit een bona fide paleoklimatologisch onderzoek. Op zich klopt het wat er wordt gezegd, maar er wordt een misleidende indruk gewekt.

De suggestie is dat het klimaat in het verleden zomaar veranderde, zonder dat er iets te zeggen is over de oorzaken en processen die daarvoor zorgden. En als dat in het verleden zo ging, dan zou dat nu ook zo kunnen zijn, toch? Het publiek wordt zo in de richting gestuurd van een onwetenschappelijke manier van denken, die in de verste verte geen recht doet aan al die wetenschappers die in de afgelopen tweehonderd jaar hebben bijgedragen aan de kennis over de werking van het klimaatsysteem. Wetenschappers nemen geen genoegen met “natuurlijk” als verklaring, net zo min als ze dat met “zomaar” zouden doen.

Verloop van de gemiddelde wereldtempertuur in de afgelopen 500 miljoen jaar. Let op de verspringende schaal van de x-as. Bron: Haywood et al. 2019.

De misleiding zit hier niet in wat er wordt gezegd, maar in wat er wordt weggelaten. Een opmerking of afbeelding over klimaatveranderingen uit het verleden wordt losgehaald uit nagenoeg de complete klimaatwetenschap. Op een manier die grenst aan geschiedvervalsing. De werkelijkheid is namelijk dat de kennis die er is over het broeikaseffect is ontstaan vanuit onderzoek naar die vroegere klimaatveranderingen. Dat we weten dat het opwarmt door onze uitstoot van CO₂, is een bijvangst van de wetenschappelijke interesse in de paleoklimatologie. Dankzij wetenschappers als Joseph Fourier, die tweehonderd jaar geleden al begreep dat het klimaat niet zomaar verandert, omdat er een enorme hoeveelheid energie nodig is om de aarde ook maar een beetje op te warmen. (Voor een iets uitgebreidere toelichting op de wetenschapsgeschiedenis verwijs ik naar het langere stuk hierover op Klimaatveranda, en voor een veel uitgebreidere toelichting naar mijn boek.)

Foto: "Anu Frank-Lawale (right) and a VIMS student (left) discuss the graphic facilitation that Julie Stuart did during the communicating science panel. ©Will Sweatt/VASG" by Virginia Sea Grant is licensed under CC BY-ND 2.0

Sterk worden door wetenschapsnieuws

COLUMN - Iemand zou eens onderzoek moeten doen naar de wetenschapscommunicatiewetenschap, de tak van wetenschap die zich bezighoudt met de communicatie over wetenschap. Het is logisch dat wetenschappers en journalisten die de wereld uitleggen hoe wetenschap werkt, wat de wetenschap oplevert en wat we met die inzichten kunnen, zelf nadenken over de vraag of je ook wetenschappelijk kunt vaststellen of al dat gecommuniceer ook werkt.

Een kwestie daarbij is dat heel veel wetenschapscommunicatie over science gaat, natuurwetenschap, en wetenschapscommunicatiewetenschap natuurlijk zelf geen science is, maar een sociale of eventueel een geesteswetenschap. Het vak zit, misschien mede daardoor nog niet zo stevig in elkaar, en mijn indruk is dat een heleboel wetenschapscommunicatiewetenschap vooral bestaat uit pogingen om aan te tonen dat er nog onvoldoende wetenschapscommunicatiewetenschap op niveau is.

Een recent artikel van Aart van Stekelenburg en collega’s probeert wat helderheid te scheppen in de verwarring. (Ik moet hier erbij zeggen dat Van Stekelenburg net als ik in Nijmegen werkt, maar bij een andere faculteit – ik heb hem helaas nog nooit ontmoet). Het bestaat uit twee delen: het legt eerst het probleem uit van de allerbekendste theorie uit het vak, het deficietmodel, en probeert dit vervolgens te vervangen door iets beters.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Closing Time | Mazzy Star

Als iemand me naar mijn favoriete stem uit de rock en omstreken zou vragen, is er een aanzienlijke kans dat ik Hope Sandoval zou noemen. Al zou het antwoord ook iets anders kunnen zijn, afhankelijk van mijn stemming en de muziek waar ik op dat moment veel naar luisteren. Ik bedoel niet te zeggen dat Mazzy Star zonder haar stem een onbeduidend bandje zou zijn. Daarmee zou ik ze tekort doen. Bovendien weten ze hoe ze de perfecte muzikale omlijsting kunnen creëren voor de zang van Hope Sandoval. Maar dat de zang grotendeels bepalend is voor hoe de band klinkt valt niet te ontkennen. Ook bij live optredens, zoals blijkt uit deze tv-opname uit 1994.

Foto: Frédéric Poirot (cc)

Goed nieuws voor Denen: ze hebben nu écht niets meer te verbergen

“Niets te verbergen” blijft een merkwaardig argument tegen privacy. Vandaag kregen bijna negen miljoen Denen daar een tamelijk praktische demonstratie van. Onbevoegden wisten via de legitieme toegang van een Deens bedrijf het centrale bevolkingsregister te doorzoeken en bemachtigden gegevens van ongeveer 8,8 miljoen geregistreerde personen. Daaronder namen, adressen en de Deense equivalenten van burgerservicenummers. Het gaat overigens ook om overleden en geëmigreerde Denen, waardoor het aantal groter is dan de huidige bevolking.

Het maakt pijnlijk duidelijk: je hebt misschien niets te verbergen voor de overheid. Maar de overheid kan niet altijd bepalen wie er verder meekijkt. De les daarvan zou tamelijk eenvoudig moeten zijn: gegevens die je niet bewaart, kunnen ook niet worden gestolen. Natuurlijk moet een overheid sommige gegevens bewaren. Zonder bevolkingsregister geen paspoort, geen uitkering en geen stembiljet. Maar als zelfs zo’n register, waarschijnlijk een van de best beveiligde bestanden van een land, op deze schaal kan worden leeggehaald, dan kan dat met elk bestand.

Dat principe heet in de AVG heel saai “dataminimalisatie”: verzamel alleen persoonsgegevens die werkelijk noodzakelijk zijn en bewaar ze niet langer dan noodzakelijk. Het is een van de verstandigste uitgangspunten van de hele privacywetgeving. Niet omdat iedereen kwaad in de zin heeft, maar omdat iedere database een risico vertegenwoordigt.

Foto: Eerste Kamer plenaire zaal @ foto: Hans Kouwenhoven en Eerste Kamer

Senatoren als politieke pokerchips

van Simon Otjes

Op 30 augustus kondigde Paul Rosenmöller (PRO) aan niet meer verkiesbaar te zijn bij de volgende Eerste Kamerverkiezingen. Acht jaar lang zat Rosenmöller in de Senaat. Wat heeft hij de afgelopen acht jaar gedaan? Natuurlijk heeft Rosenmöller niet stilgezeten. Als senator diende hij 40 moties in, dwong hij acht toezeggingen af en stelde hij twee vragen. Maar het handwerk van een parlementariër was niet het belangrijkste deel van Rosenmöllers functie: hij was de afgelopen acht jaar met name een belangrijke pokerchip voor Jesse Klaver.

De wet van Noten

De rol van Eerste Kamerleden in Nederland lijkt niet zozeer het maken van een eigen afweging, maar om bij onderhandelingen tussen Tweede Kamerfracties en kabinetten, die sinds Rosenmöllers lidmaatschap van de Eerste Kamer daarin geen meerderheid hebben gehad, als pokerchips te worden ingezet.

De reden hiervoor is dat Eerste Kamerleden vrijwel altijd hetzelfde stemmen als hun collega’s in de Tweede Kamer. In Den Haag staat dit bekend als de Wet van Noten. Dat komt deels omdat Eerste Kamerleden dezelfde opvattingen hebben als Tweede Kamercollega’s van dezelfde partij en vanuit die opvattingen naar wetten kijken. Tegelijkertijd zijn er ook praktischere factoren die een rol spelen: Eerste Kamerleden zijn deeltijdpolitici zonder ondersteuning, die geen tijd hebben om in detail over wetsvoorstellen en begrotingen te onderhandelen. Ze volgen hun collega’s omdat die een geïnformeerd en afgewogen oordeel hebben gevormd.

Closing Time | Lamb Eats Wolf

Het is dierendag. Ik zat gisteren na te denken over een toepasselijke Closing Time, maar er schoot me niet veel te binnen. Love is All had gekund, natuurlijk. Of die andere zingende kikker: Being Green. En toen kwam dit nummer zomaar voorbij op de radio. Van Kiki Rockwell uit Nieuw-Zeeland. Je kunt je afvragen of het echt heel veel met dierendag te maken heeft, afgezien van die wolf en dat lam in de  titel. Maar ik vond het een mooi en intrigerend nummer.

Foto: David Lisbona (cc)

Netanyahu kaapt het heldenverhaal

Een vliegtuig vol passagiers ontsnapt ternauwernood aan een ramp. De gezagvoerder wordt neergestoken, passagiers grijpen in, andere piloten krijgen het toestel veilig aan de grond. Voor Benjamin Netanyahu was vervolgens nog één ding nodig: zorgen dat ook hij op de foto stond.

Toen de passagiers van Flydubai-vlucht FZ1073 terugkeerden naar Israël, stond Netanyahu ze op Ben-Gurion op te wachten. De ontmoeting werd keurig vastgelegd door de Israëlische Government Press Office en via internationale persbureaus over de wereld verspreid. Het incident vindt bovendien plaats vlak voor de Israëlische verkiezingen, waardoor het Netanyahu een dankbare gelegenheid biedt om veiligheid weer centraal te stellen.

Vanuit Netanyahu’s perspectief is dat volkomen rationeel. Een dramatisch incident met een vliegtuig vol Israëliërs biedt hem vrijwel het ideale PR-materiaal: gevaar, Israëlische burgers, terrorisme en een premier die achteraf tussen de helden kan gaan staan.

Daarvoor hoeft de toedracht nog niet eens vast te staan. De copiloot stak de gezagvoerder neer en het toestel maakte een scherpe duik, waarna bemanning en passagiers ingrepen. Onderzoek naar het motief loopt nog. Netanyahu verklaarde ondertussen al dat de copiloot islamistisch was geradicaliseerd, zonder daar bewijs voor te leveren.

Zo verandert ook het verhaal. De hoofdrol hoort bij de Indiase gezagvoerder Smit Machchhar, die zwaargewond het cockpitluik wist te openen, en bij de mensen die daarna de aanvaller overmeesterden en het vliegtuig hielpen redden. Vervolgens verschijnt Netanyahu in beeld en wordt ook hij onderdeel van het heldenverhaal.

Foto: Stephanie LeBlanc on Unsplash

Frankrijk geeft politie alle ruimte om te schieten

Franse scholieren blokkeren de toegang tot hun scholen uit protest tegen volle klaslokalen, lange dagen, een tekort aan docenten en smerige, oververhitte schoolgebouwen. De politie treedt hard op. De demonstranten schuwen ook geen geweld. Minstens 83 politieagenten hebben verwondingen opgelopen, terwijl 119 scholieren en leraren gewond raakten. Woensdag waren er al meer dan 600 jongeren gearresteerd. Tot nu toe zijn er nog geen doden gevallen, maar dat zou wel kunnen gebeuren als de de politie gebruik gaat maken van een recent aangenomen wet die er op neerkomt dat elk politieschot in principe als legaal beschouwd wordt. Een ‘License to kill’, zoals de oppositie de nieuwe wet heeft genoemd. Een gevaarlijke ontwikkeling bij de aanzwellende sociale onrust in het land.

Twee weken geleden waren er overal in Frankrijk demonstraties tegen deze verruiming van de bevoegdheden van de politie om wapens te gebruiken. Voorheen moest een schot van de politie of gendarmerie aantoonbaar strikt noodzakelijk en proportioneel zijn. Volgens de nieuwe wet wordt het automatisch als rechtmatig beschouwd. Ondanks een petitie tegen de wet die in enkele weken tijd meer dan 730.000 handtekeningen verzamelde, drukte de Franse regering het voorstel op 7 juli door de Nationale Vergadering, met steun van het extreemrechtse Rassemblement National (RN). Tijdens wat critici een ‘vote de la honte‘ (stem van schande) noemden, stemden 313 parlementariërs voor het voorstel, onder wie alle 122 afgevaardigden van de extreemrechtse partij. Het is een wet waarbij de staat alle verantwoordelijkheid voor een dodelijke afloop van schietpartijen van agenten naast zich neer kan leggen In plaats van dat de staat moet aantonen dat een dodelijk schot absoluut noodzakelijk is, schrijft Amnesty, ‘is het nu aan de nabestaanden om het tegendeel te bewijzen’. 

Closing Time | Redeemer

Yard Act uit Leeds wordt meestal ingedeeld bij de post-punk. Maar wel met invloeden die je niet zo vaak in dat genre hoort, zoals disco en hiphop. Hun muziek is vaak dansbaar, op het springerige af, dus de link met disco is te begrijpen. En zanger James Smith praat meer dan hij zingt, dus dat heeft wel iets van rappen.

Redeemer is niet springerig, maar wat zwaarder dan eerdere nummers van de band. Wel leunt het sterk op een beat, maar die is meer log dan dansbaar. Niks mis mee, wat mij betreft. En James Smith zingt, met dat typische Yorkshire accent waarin “fun” en “nun” perfect rijmen op “done”.

Closing Time | Ode aan Banksy

Singer-songwriter Jecsa Hoop adoreert op haar manier graffiti- en stencil-artiest Banksy, die ook de gewaardeerde belangstelling van Sargasso geniet.

Jecsa Hoop zingt dat ze , vergeleken met Banksy, niet kan tippen aan de kwaliteiten van zijn muurwerken. Enige jaloezie wellicht, maar vooral bewondering:

You’re so provocative, so underground

Dus moedigt ze Banksy aan door te gaan en vooral zijn ware identiteit niet prijs te geven.

And I never wanna see your face

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Volgende