Kusukazu Uraguchi (1922-1988) neemt ons mee in een mystieke onderwaterwereld van de ama, vrouwelijke duikers. Afhankelijk van het seizoen verzamelen deze vrijduikers abalone, schelpdieren en zeewier. Tot 8 februari 2026 in HuisMarseille te Amsterdam. © Kusukazu Uraguchi _Huis Marseille_Amsterdam_fair use Kusukazu Uraguch fotografeerde deze ama meer dan dertig jaar lang in Japan. Veertigduizend negatieven waarvan het meeste nog nooit getoond is aan het publiek. Huis Marseille toont tachtig foto's en heeft tien foto's gekocht. Voor de Tweede Wereldoorlog werd vrijduiken ( zonder zuurstoftanks of duikerspak) nog door honderd duizenden vrouwen gedaan want het gaf hen inkomen en onafhankelijkheid. Ama 海女 kunnen 20 meter diep duiken, vroeger met een lendedoek en bril maar verder geen kleding. Zonder kleding in een koude zee is warmer en maakt het lichaam meer wendbaar en sneller. De doek om het hoofd is om het haar bijeen te houden zodat het niet voor haar ogen komt. © Kusukazu Uraguchi _Huis Marseille_Amsterdam_fair use Door een gewicht aan een touw te knopen en met het touw afdalen maakt dat ze dieper kunnen duiken en een tijd beneden kunnen blijven om te zoeken en te oogsten, minuten lang onder water en ongeveer 4 uur per dag. Mannen hielpen het gewicht weer omhoog te halen en de oogst uit de zee in de boot te leggen. Vaak deden de vrouwen dat ook zelf en hielpen elkaar, want de mannen hadden ook een baan als visser of walvisjager en waren dan vaak weken weg. Veel mannen kwamen ook om bij deze jacht en Japanse zeevrouwen waren gewend zelfstandig te leven. Ama verschijnen in geschriften zo'n 750 jaar CE als gedichten in de oudste Japanse gedichtenbundel, de Manyoshu. Er is altijd een fascinatie naar deze vrijduikers geweest. © Kusukazu Uraguchi _Huis Marseille_Amsterdam_fair use Toen Uraguchi midden jaren vijftig begon te fotograferen waren er nog tienduizenden ama die traditioneel vrijduiker waren. Na de oorlog veranderden de kustplaatsen snel door verstedelijking. Kokichi Mikimoto was een beroemd bedrijf die handel in parels had. Vele ama werkte toen voor dit bedrijf in een wit duikerspak. Dit bedrijf handelde ook veel met westerlingen die de naaktheid van de ama afkeurden. Japan was en is gedeeltelijk nog vrij in het tonen van het lichaam, maar conformeerde zich hierin naar de westerse normen en waarden. In de foto's van Uraguchi zien we de ama een volgend tijdperk ingaan, maar de vrijheid en onafhankelijkheid van deze vrouwen is onveranderd gebleven. © Kusukazu Uraguchi _Huis Marseille_Amsterdam_fair use Huis Marseille, een sfeervol museum van twee samengevoegde grachtenpanden, heeft hiermee een mooie tentoonstelling genaamd Shima no Ama - Duikster van het Eiland. https://youtu.be/GDsslEE8S7E?si=n2kJHRI7prWowjeZ Tot 8 februari 2026 in HuisMarseille te Amsterdam. Rooms We Made Safe van de Deense fotograaf Michella Bredahl is een verzameling foto's en autobiografische, literaire teksten. Centraal in het werk staat de dialoog tussen Michella en haar moeder Marcella. Die ontwikkelt zich in tekst en hun foto's van het gezinsleven. Wat begint als een gezamenlijke creatief proces, wordt geleidelijk complexer naarmate Marcella steeds dieper in haar verslaving wegzakt. © Michella Bredahl _moeder Marcella_Huis Marseille _ Amsterdam_fair use Als kind nog in die tijd blijft Michella verder fotograferen, en documenteert zo het gezinsleven. Foto's van haar moeder in zichzelf verzonken en afwezig. In die frames beweegt verlatenheid, angst en loyaliteit. © Michella Bredahl _Huis Marseille _ Amsterdam_fair use Michella Bredahl begint een opleiding aan de Deense academie voor kunstfotografie en behaalt daarna haar master Documentaire aan de Nationale Filmacademie van Denemarken. © Michella Bredahl _Selfportrait_Huis Marseille _ Amsterdam_fair use In 2023 verschijnt haar eerste serie, Love Me Again. Dit werk is een kwetsbare reis tussen herinneringen en heden. Vrienden als nieuwe familie en de kamers waarin ze leven vormt deze serie. In de persoonlijke, veilige ruimtes van hun huizen onderzoekt zij hoe plaatsen die ooit gekenmerkt werden door instabiliteit, verslaving en stilte, herwonnen kunnen worden. © Michella Bredahl _Huis Marseille _ Amsterdam_fair use In Huis Marseille worden deze 2 series van zestig foto's gecombineerd, en gaat de dialoog door. Rooms We Made Safe is geen afsluiting, maar een voortzetting van een familie nalatenschap die in het licht wordt gehouden. Welkom !
Deportatie humor ! 🙂
Seriemoordenaar humor ! 🙂
Homofobische humor ! 🙂
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Het is woensdagochtend en ik heb een sollicitatiegesprek in Amsterdam West. Vanuit Zuidoost is dat 3 kwartier reizen met OV, 2 keer overstappen en ik ken de weg niet precies, dus ik neem een kwartier extra reistijd voor het geval dat. En het geval wil dat inderdaad; als ik bij Amstelveenseweg de bus moet pakken raak ik in paniek. Wat een puinhoop! Nauwelijks bewegwijzering. Na het uitchecken bij de poortjes sta je aan een druk kruispunt waar bouwwerkzaamheden plaatsvinden, oversteken is nauwelijks mogelijk en bus- en tramhaltes staan op verschillende plekken maar je ziet niet in een oogopslag wat, wie, waarheen gaat. Google maps maakt me niet wijzer. Ik vraag aan een meneer die naar de bouwvakkers staat te kijken waar de bushalte is. Hij wijst me de weg, maar als ik bij de halte sta en op de borden kijk, zie ik dat deze bussen de verkeerde kant op gaan. Waar moet ik heen?? Ik vraag het aan een mevrouw bij de halte, die me een onduidelijke route aangeeft, ik ga maar gewoon lopen. Mijn bril is aan vervanging toe, dat helpt ook niet echt.
Er staan mannen te roken voor een kantoor, ze weten niet waar de bus die ik moet hebben rijdt. Maar iedereen is wel heel vriendelijk zeg, valt me opeens op.
OPROEP - Een oproep aan ieder bedrijf, iedere organisatie en alle mensen met een website, nieuwsbrief of andere uiting op internet: wees onafhankelijk van Amerika, en wees (dus!) zichtbaar op Mastodon!
Hoe de steeds fascistischer chaos in Amerika ook ons in Nederland raakt, laat zien hoe zorgelijk afhankelijkheden van enkele partijen zijn. Hoeveel prettiger is het leven als je meer in eigen hand hebt, of afhankelijkheden van de een eenvoudig kunt vervangen door een ander?
Als ik mijn naasten iets wil vertellen kan ik gewoon met ze praten, daar heb ik van niemand toestemming voor nodig. Als ik iemand een brief wil schrijven dan neem ik papier en een potlood en schrijf ik een brief, hooguit voor de bezorging ben ik dan afhankelijk.
Maar als we op internet informatie wil delen via ‘sociale media’ zijn we in grote mate afhankelijk van bedrijven die op de voorste rij zaten bij Trump’s tweede installatie, en in alle andere gevallen van andere Amerikaanse bedrijven die ons kunnen censureren of kunnen bepalen hoeveel aandacht mijn bericht krijgt.
Op *alle* sociale media? Nee, er is een uitzondering! Mastodon beheren we zelf! Daar hebben we niemand voor nodig!
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Bij de jarige (*.*) Wikipedia lezen we:
I’m Afraid of Americans is een nummer van de Britse muzikant David Bowie, uitgebracht als de achtste track op zijn album Earthling uit 1997. Het nummer, geschreven door Bowie en Brian Eno.
Bowie beschreef zijn gevoelens over het nummer als volgt: “Het is niet zo vijandig richting Amerikanen als “Born in the U.S.A.”: het is alleen sardonisch. Ik was op reis in Java toen [hun] eerste McDonald’s verscheen: het was als, “verdomme”. De invasie door elke gehomogeniseerde cultuur is zo depressief, de oprichting van nog een Disney World in, laten we zeggen, Umbrië, Italië, en nog meer. Het wurgt de inheemse cultuur en versmalt de uitdrukking van het leven.”
Spitsbergen (Svalbard) is een eilandengroep, zo’n 565 km ten noorden van Noorwegen, bestaande uit drie grotere en een tachtigtal kleine eilanden. De eilandengroep maakt sinds 1920 met een apart statuut deel uit van het koninkrijk Noorwegen. De eilanden zijn eind 16e eeuw ontdekt door Willem Barentsz op zijn derde expeditie om de Noordoostelijke doorvaart te vinden. Dat is zoals bekend niet gelukt. Barentsz stierf na een verblijf op Nova Zembla. Er is van deze reis een verslag bewaard gebleven en daaruit concludeerde men in de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden dat er op Spitsbergen grote kansen lagen voor de walvisvangst. Halverwege de achttiende eeuw waren vrijwel alle walvissen rond Spitsbergen gedood. Daarna begonnen de Russen met de pelsdierenjacht. Later begonnen ze met mijnbouw. Tot voor kort werkten er Oekraïners uit de Donbas regio.
Een vrije doorvaart in de Noordelijke ijszee en de lucratieve exploitatie van natuurlijke hulpbronnen in het Noordpoolgebied staan in de 21e eeuw opnieuw op de agenda van de belangrijkste geopolitieke spelers. De president van de Verenigde Staten heeft het oog laten vallen op Groenland, dat met een eigen regering nog steeds deel uitmaakt van het Koninkrijk Denemarken. Hij gaat niet op avontuur zoals ooit Willem Barentsz. Hij wil het gewoon hebben en blijft er om zeuren ondanks alle bezwaren uit de gehele wereld. Een gesprek afgelopen woensdag tussen ministers van de Verenigde Staten, Denemarken en Groenland schijnt de kou wat uit de lucht te hebben gehaald. Maar de dreiging van een nieuwe imperialistische move van Trump is nog niet verdwenen.
ANALYSE - De VVD laat een zorgelijke trend zien van (mensen) rechten inperken, rechtstaat beschadigen, macht en winst van bedrijven laten prevaleren boven landsbelang, boven het welzijn van burgers.
NOvA – Sinds 2012 controleert de Nederlandse Orde van Advocaten (NOvA) de verkiezingsprogramma’s van alle politieke partijen, of programmapunten niet tegen de rechtstaat ingaan. Bij elke nieuwe verkiezing blijkt dat vele programmapunten van de VVD botsen met de rechtstaat.
Zo ook het VVD verkiezingsprogramma in 2025, waar bijna dertig plannen van deze partij een risico vormen voor de rechtsstaat. Fractieleider van de VVD, Dilan Yeşilgöz noemt het gebruik van de term ‘anti-rechtsstatelijk’ belachelijk en verwijt de Orde het begrip te hebben uitgehold. Volgens Yeşilgöz is het oordeel niet meer dan een ‘mening’.
Rechterlijke Macht – In een van de 2021-2025 concept programmapunten met de titel: Overheid en Democratie, stelt de VVD dat de Nederlandse en Europese rechters hun macht onredelijk uitoefenen. De VVD voorstellen gaan zowel over het beperken van de rol van de rechter alswel de doorwerking van het Europees recht. De kritiek luidt onder andere dat de rechter „dwingt de politiek andere keuzes te maken, terwijl de samenleving zich hier niet over heeft kunnen uitspreken”.
Maar rechters maken geen wetten, zij controleren deze wel, onder andere op rechtsstatelijkheid. De politiek dient de wetsvoorstellen in, en door de rechterlijke macht in te perken door een zgn ‘politieke override’ bij een negatief rechterlijk advies, geeft dat ruimte aan de zittende politieke macht om de wet naar hun eigen politiek belang te vormen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
VIDEO - Het moet er toch maar van komen hoor; Madonna zit nou eenmaal pontificaal in mijn collectie. Kom je niet omheen, om die puntige borsten.
Oh nee, dat was bij The Blond Ambition Tour bijna 10 jaar eerder, never mind. Madonna zat bij het maken van Ray of Light in haar kabbala-periode. Net 40 geworden, op zoek naar zichzelf en blijkbaar ook naar God. Daar hebben wel meer mensen last van. Ze kan niet eens heul goed zingen, ze is kitsch, ze is een kreng, maar man, wat kan dat mens muziek maken. En vooral: performen! Ze heeft vast heel goed naar David Bowie gekeken, met al die alter ego’s. Sowieso een Queen of the Gayscene natuurlijk.
Gul L’Abi is een videoclip-project dat de samensmelting van diverse culturen en perspectieven uitdrukt door esthetische overwegingen centraal te stellen. Beïnvloed door de oosterse cultuur, suggereert het project een nieuw concept van een ‘nieuwe wereld’, genaamd ‘Neuland’. De onverwoestbare, door de vrouwelijke personages bestreden, mannelijk gedomineerde culturen.
Acid Arab is a duet from Paris whose goal is to mix all kind of Eastern music (North Africa, Lebanon, Egypt, Turkey or… Mumbai) with electronic sounds, from pioneering acid house to today’s powerful techno.