Donald Trump waarschuwde NAVO-landen vandaag voor een “zware toekomst” wanneer zij de Verenigde Staten geen steun geven rond Iran en de Straat van Hormuz. Volgens berichtgeving verwacht Washington dat bondgenoten oorlogsschepen sturen om de scheepvaart te beschermen. Wie afhankelijk is van olie uit de Golf moet volgens Trump ook militair bijdragen, want de wereldhandel moet immers beschermd worden.
Alleen blijft één detail buiten beeld: de huidige escalatie rond Iran ontstond natuurlijk pas nadat de Verenigde Staten en Israël militair ingrepen. Eerst zelf een geopolitiek vuur aansteken, daarna rondkijken wie de brandweer mag gaan spelen tegen de fallout van je eigen acties. En ja, natuurlijk kijkt Washington dan naar de NAVO.
Trumps waarschuwing dat het bondgenootschap een “zeer slechte toekomst” wacht zonder steun klinkt dramatisch. Tegelijkertijd is het inmiddels vooral routine geworden. Onder Trump bestaat Amerikaanse diplomatie uit een vrij overzichtelijk stappenplan. Eerst een conflict laten escaleren. Daarna bondgenoten oproepen “verantwoordelijkheid” te nemen. Vervolgens dreigen wanneer die bondgenoten vragen stellen of weigeren.
Het bondgenootschap wordt daarmee steeds minder een overlegclub en steeds meer een logistiek platform. Washington beslist. Europa mag de schepen sturen. Dat schuurt met het oorspronkelijke idee achter de NAVO. De alliantie was ooit bedoeld als collectieve verdediging tegen externe dreiging. Niet als abonnement op Amerikaanse geopolitieke avonturen.
Het probleem met dit nieuwe model is simpel: een bondgenootschap werkt zolang partners het gevoel hebben dat ze partners zijn. Zodra één lid militair gewicht en dreiging inzet om gehoorzaamheid af te dwingen verandert de verhouding. Het is dan ook duidelijk dat het huidige regime in Washington de NAVO steeds minder ziet als een bondgenootschap van partners en steeds meer als een instrument dat moet functioneren wanneer het wordt aangezet, uitsluitend door de VS uiteraard. Wie meedoet is een bondgenoot, wie aarzelt krijgt een waarschuwing over de “toekomst” van het bondgenootschap.
Zo verandert een alliantie langzaam in een soort geopolitieke klantenservice voor Amerikaanse crises, die het zelf aan de lopende band veroorzaakt.
Reacties (8)
De VS hebben besloten deze oorlog te beginnen met Israël als partner. Gegeven de acties van deze partner in bezette en nog-nietbezette gebieden lijkt het me dat we ons niet in het kamp van de willing moeten laten zien.
Op Fox News schijnt al iemand beweerd te hebben dat Trump deze oorlog begon vanwege de Iraanse aanvallen op schepen in de Straat van Hormuz. Dat zal het verhaal wel worden van het Trump-regime: zij zijn begonnen. En voor je het weet kakelt de halve wereld na dat het altijd al om de veiligheid van de scheepvaart in de Straat van Hormuz ging.
1984 was nog nooit zo dichtbij
Het is al gezegd:
“Hegseth, in an early morning press conference, claimed that Iran has “waged a savage, one-sided war” for “47 long years” even if the country’s leadership didn’t “declare it openly.”
“We didn’t start this war, but under President Trump, we are finishing it,” he stressed.”
Putin zei hetzelfde over Oekraïne.
https://www.huffpost.com/entry/pete-hegseth-we-didnt-start-this-war-iran_n_69a59580e4b033a045359552
En onze laffe, slaafse regering sluit inzet niet uit.
Hoop dat D’66 snel de rekening gepresenteerd krijgt.
Met een andere partij in de regering was de uitkomst precies hetzelfde geweest. Nederland heeft zich altijd al een Amerika-vazal getoond, ongeacht wie er op dat moment in de regering zat.
D66 kan dus helemaal niet de rekening hiervoor gepresenteerd krijgen, want er is geen alternatief dat het anders wil. Zelfs domrechts niet.
Ik mag hopen dat “bondgenoten” hier niet op ingaan. Het toont namelijk aan dat de NAVO defacto dood is. Trump dreigt nu met zware maatregelen, waarmee hij precies laat zien wat het probleem is: namelijk dat de NAVO-akties onderhevig zijn aan zijn luimen. Hiermee laat hij echter ook zien dat artikel 5 geen zekerheid meer is. Als nu al regels en verdragen op het spel worden gezet, zal dat zeker ook gebeuren in een artikel-5-situatie.
Sommige van de “bondgenoten” lijken nog in de NAVO te geloven. Maar Poetin weet donders goed: als puntje bij paaltje komt dan is artikel 5 in wezen niets meer waard.
Ik denk dat Poetin dat al begreep toen Oekraïne in de steek gelaten werd.
(Oekraïne krijgt steun van West-Europa en van de VS, maar er was een “veiligheidsgarantie” beloofd)