1. 4

    @2:
    Wordt een en ander niet wat eenzijdig belicht:

    Toen Schippers over dit onderwerp hoor zwetsen, dacht ik ook meteen:
    Jouw beleid levert wel een hoop mensen op voor wie het lijden uitzichtloos is.
    ;-)

  2. 5

    @4.

    Het zegt iets over de solidariteit van onze samenleving. Dat we de oudjes laten creperen. En ze dan bijna als cadeau een vroegtijdig einde geven van hun leven. Want ja, je bent op een bepaald moment natuurlijk niet meer economisch rendabel.

    Aan de andere kant heb je de glijdende schaal. Net zoals bij het Rotterdams voorstel om bepaalde vrouwen het moederschap te onthouden. Ergens terecht, want preventief, aan de andere kant, zij zijn de eersten, wie zijn de volgenden.

    Dat zag je met de asielzoekers die steeds minder rechten kregen. Want stringenter beleid. Datzelfde ging later los op de bijstandsgerechtigden. Meer plichten, minder rechten.

    Kortom groepen mensen in onze samenleving worden steeds meer beknot, alsof ze ongewenst zijn door de enige groep die kennelijk het goed doet: de hardwerkende burger. Die is economisch rendabel en zorgt voor eventuele omzet en winst in NV Nederland.

  3. 8

    Joop, goed dat je de aandacht hier op vestigt. Ik ben in principe voor vrijheid van leven en doodkeuzes mits goed geregeld. Maar ik zie tegenwoordig best wel veel ouderen die vereenzamen, waarvoor zorg niet goed is. Onze politici zeggen wel dat ze voor goede ouderenzorg staan, maar ik zie het niet terug in daden. En dus ligt er een reëel gevaar op de loer dat mensen levensmoe zijn omdat ze vereenzamen en wij dat laten gebeuren.

    Marijnissen krijgt nu een hele bak stront over zich heen van al die verontwaardigde politici. Heren en dames die vooral zeggen dat zorg en sociale contacten voor ouderen belangrijk zijn. Ik wordt best wel een beetje misselijk van die zogenaamde verontwaardiging.

  4. 9

    @8 Jaren na het overlijden van mijn oma, en dat van één voor één al zijn vrienden van het kaartclubje, en toen het fietsen te moeilijk werd, en hij niet meer zelfstandig kon wonen, toen vond mijn opa het wel goed zo. Hij zou zo graag een keertje naar bed gaan en nooit meer wakker worden.

    Vrijwel elke dag kreeg hij bezoek (wellicht een uitzondering op de regel) omdat elk van zijn kinderen met eventuele kleinkinderen 1x week langskwam.

    Maar ja, geen ondragelijk lijden. Uiteindelijk op de wc met zijn broek op zijn enkels bezweken aan een hartaanval. Niet samen met zijn kinderen, niet mooi afscheid kunnen nemen zoals bij mijn oma het geval was, maar helemaal alleen, met zijn blote voeten op koude de tegels. Aan die verontwaardiging is niets “zogenaamds” kan ik je vertellen, en ik hoop dat ik zelf op mijn oude dag met wat meer waardigheid aan mijn einde kom dan mijn opa werd gegund.

  5. 10

    Als mijn tijd gekomen is loop ik met een stuk touw het bos in. Dat heb ik me al zo ongeveer voorgenomen. Of het mag van de baasjes in Den Haag of niet, ik ga zelf de beslissing nemen over mijn levenseinde. Try and stop me.

  6. 14

    @12: Dan trek ik de stekkers eruit.

    Maar de meer recente discussie ging over euthanasie bij levensmoeheid. Dus als er geen directe medische/lichamelijke aanleiding voor is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

| Registreren