De commentatoren buitelen over elkaar heen over de vraag of Oranje kan winnen. En wat denkt u zelf? Wint ons elftal het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika? Nee, natuurlijk niet. Wint er een ander Europees elftal? Nee, dat ook niet. Een Latijnsamerikaans team misschien? Zou kunnen, als je de Brazilianen bedoelt. En een Afrikaans team? Wellicht. Het is niet zo moeilijk om de winnaar te voorspellen als je naar de geschiedenis van het WK-voetbal kijkt. Je kunt nog zo'n bewonderaar van de schaar van de Argentijn Leo Messi zijn, of het verwoestende afstandsschot van Portugees Ronaldo: het maakt voor de uitkomst niet uit. Er is nog nooit een Argentijns elftal Wereldkampioen voetbal geworden op een ander continent dan Latijns-Amerika. Europese elftallen zijn alleen winnaar geworden van de meest fel begeerde voetbaltrofee als het kampioenschap in Europa georganiseerd werd. Het is een langdurige WK voetbaltraditie: het continent waarop het toernooi gehouden wordt, levert de winnaar. Er is maar een uitzondering: Brazilie. Het Braziliaans elftal heeft in het verleden als enige weten te winnen op een ander continent: in Zweden (1958), de Verenigde Staten (1994) en Japan (2002). Dat deed niemand de swingende sambavoetballers na. Een voorspelling voor Zuid-Afrika 2010 op basis van het verleden is dus makkelijk. Een Afrikaans of Braziliaans team wint. Onthoud dat bij het bekijken van al die optimistische Nederlandse commentatoren.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Voor Sargasso snoep ik af en toe wat tijd af van mijn werkgever. Dit is een goedmakertje. Zeg maar een mini-advertorial.
Zelf ben ik geen echte voetbalfan. Alleen als Oranje een eindronde van een groot toernooi nadert, begint het wat te kriebelen. In mijn privé omgeving ken ik ook maar weinig echte voetbalfans. Je zou bijna kunnen zeggen dat mijn beeld van voetbalfans daardoor gedomineerd werd door de relschoppers die de TV halen. Geheel onterecht natuurlijk.
Maar het leven neemt vreemde wendingen. Zo zijn ze op mijn werk de laatste anderhalf jaar keihard aan het bouwen aan een online gemeenschap speciaal voor die voetbalfans. In het begin vroeg ik me nog af wat die stenengooiers online in hemelsnaam zouden moeten doen. Maar allengs ging er een nieuwe wereld voor me open. Blijken er toch wereldwijd enorm veel echte voetbalfans te zijn.
Niet het soort waarbij een wedstrijd een kortstondige emotionele opleving is, gefaciliteerd door grote hoeveelheden drank. Maar het soort dat met liefde en passie alle wedstrijden van zijn of haar club volgt en het soort dat ongeacht de club zoveel mogelijk mooie, belangrijke en interessante wedstrijden all over the world probeert te bezoeken.
En om de openbaring voor mij compleet te maken, bleken deze echte fans er ook nog eens heel veel tijd en energie in te steken om al die bezoekjes te documenteren en met elkaar te delen. Zeg maar een soort verzamelaars in wedstrijden. Bleek zelfs een apart woord voor te bestaan: Groundhoppers.
Ik mocht als “social media” expert zijdelings aan het project meewerken. Maar het bleek al snel dat ik meer leerde over hun wereld dan ik ze kon bijbrengen over mijn wereld. Het zit gewoon in de aard van de groundhoppers om zoveel mogelijk informatie te verzamelen en te delen over hun hobby. Het was alleen tot nu toe zo dat ze dat op honderden verschillende sites over de hele wereld moesten doen op soms heel krakkemikkige wijze. Dus werd het initiatief van mijn collega’s tijdens de proefperiode al heel snel omarmt.
Groundhoppers uit verschillende landen hadden in no time tienduizend wedstrijdbezoeken vastgelegd en van foto’s, kaartjes en verslagen voorzien.
Op France24 Observers maakt men zich druk over Afrikaanse stereotypen in de internationale commercials voor het wereldkampioenschap voetbal. Ook de Nederlandse ING commercial krijgt ervan langs: “Masaï voetballen helegaar niet, laat staan leeuwen …en township kinderen zien trouwens nooit een wildpark van dichtbij”. Hoe schokkend… heeft het Fa-Meisje dan ook nooit bestaan?! Afijn: vier WK commercials ter verveelink ende vermaeck waarvan eigenlijk alleen de Australische kippenvangende krokodillen de moeite waard zijn.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
“Ik ben hier met mijn zusje. Ons werden een gratis kaartje en gratis bier beloofd. We gaan hierna nog lekker feesten. Op het dansje hebben we een paar dagen geoefend. We werken voor dit merk.” (DePers)
Goedemorgen deze morgen …hier uw gemarginaliseerde margeblogger Drs Boobelino de Soto! Op het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika zijn de roemruchte Bavaria Babes gisteravond opgepakt en ‘urenlang’ in hun dunne jurkjes in de vrieskou ondervraagd. Eerder die dag hadden ze vermomd als Deense supporters een stunt uitgehaald op de tribune. Internationale persfotografen waren al langer in hun nopjes met deze stereotype blondines. De FIFA en de KNVB zijn echter not amused met de impliciete aandacht voor het Brabantse biermerk van shag rokend Nederland. De officiële biersponsor van het WK is immers het Amerikaans-Belgische Buttwijzer. Om de verwarring rondom deze viriele viral nog groter te maken vertrouwden de loslippige dronken vrouwen aan de toegesnelde journalisten allerlei private motivaties toe. De ozo spontane Bavaria Babes blijken zelf gehaaide zakenvrouwen te zijn uit de reclame, communicatie en confectiewereld die met deze actie vooral hun eigen toko vooruit willen helpen. Zo vertelt een van de BB-’s dat ze straks de overgebleven jurkjes in haar outlet in Amsterdam gaat verkopen. De Bavaria seksbom ontploft in eigen gezicht, of is dit nu precies hoe seks en kapitalisme werken: spreading & multiplying?
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
