Naar de visie van de Italiaanse regering moet bloggen zo goed als verboden worden. De raad van ministers van Italië jaagde er op 12 oktober een wet door waardoor elk Italiaans weblog: 1) geregistreerd moet worden, 2) belasting moet betalen, 3) moet beschikken over een publisher, 4) een professionele journalist in dienst moet hebben. Als de wet door het parlement wordt goedgekeurd zal 99% van de weblogs van Italië gesloten moeten worden, schrijft de Italiaanse komiek Beppe Grillo op zijn eigen weblog. Het plan der waanzin is afkomstig van Ricardo Franco Levi, de rechterhand van Romano Prodi. "Ricardo Franco Levi, sottosegretario alla Presidenza del Consiglio e padre della riforma, sdrammatizza: "Lo spirito del nostro progetto non è certo questo. Non abbiamo interesse a toccare i siti amatoriali o i blog personali, non sarebbe praticabile".
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Francisco: Welkom Steeph.
Steeph: Hallo Francisco, goed dat je me op deze korte termijn kon ontvangen.
Francisco: Ga daar maar even liggen.
Steeph: Moet ik dan mijn laptop loslaten?
Francisco: Ja, dat is wel het beste.
Steeph: Okay, als dat helpt.
Francisco: Zeg het eens Steeph, wat mankeert er deze keer aan?
Steeph: Francisco, heb je wel eens dat gevoel gehad als je ’s ochtends op weg naar je werk of je opleiding bent en je ziet al die mensen die hetzelfde doen, dat je je afvraagt “mijn god, hoe ben ik hier ook alweer in beland?”
Een enorm diepgaand zinloos gevoel, een gevoel dat je keihard aan het meerennen bent in de ratrace?
Francisco: Nou, ik weet waar je het over hebt, maar dat gevoel heb ik al jaren niet meer gehad gelukkig.
Steeph: Afijn, dat gevoel heb ik nu ook tijdens het bloggen de laatste weken.
Francisco: Hoe bedoel je dat? Je zit toch niet in een ruimte met honderden mensen te bloggen?
Steeph: Nee, dat niet. Maar je houdt wel de hele tijd allerlei blogs in de gaten. En je bent dag in dag uit, nacht in nacht uit bezig met na te denken over de volgende pots. En dan kijk je na 2000 pots ineens op van je toetsenbord en denkt: What the fuck am I doing?
Francisco: En wat denk je dat je aan het doen bent?
Steeph: Zjezus, wat heb ik een hekel aan die socratische gesprekstechnieken. Ik betaal je geen 200 euro per uur om aan mij te vragen waarom ik bij jou kom hoor!
Francisco: Sorry, laat ik het anders formuleren. Wat voel je iedere keer als je weer een pots af hebt?
Steeph: Opluchting vooral. Dat het treintje niet stilgevallen is. Dat de blog doorloopt.
Francisco: Oei, dus geen bevrediging of gevoel van euforie?
Steeph: Nah, heel soms. Maar dat wordt door reaguurders snel ongedaan gemaakt. Blijkt er weer een klein foutje in het briljante betoog te zitten. Daar gaan ze aan zitten peuteren. Wat dat betreft is het fijner om columnist in een krant te zijn zeg.
Francisco: Dit klinkt inderdaad als een ernstig geval van blogartritis. Je zit vast. Je hebt een nieuw perspectief nodig.
Steeph: Oh, en hoe kom ik daar aan?
Francisco: Nou, een serie van vijf therapeutische sessies bij mij helpt meestal wel. Maar je kunt natuurlijk ook gewoon een lekker boek in de tuin gaan zitten lezen en dat hele bloggen gewoon vergeten.
Steeph: Mmmm, voor hoeveel uur?
Francisco: Uur? Dagen!
Steeph: Nee, dat meen je niet. Je bedoelt net als op vakantie in zo’n oord waar je Wifi of GPRS het niet meer doet?
Francisco: Ja, even helemaal los komen.
Steeph: Maar weet je zeker dat het helpt?
Francisco: Geen flauw idee. Blogartritis is nog redelijk nieuw. Alle therapieën zijn experimenteel. Maar een boek lezen is nooit weg toch.
Steeph: Misschien moet ik dat maar eens proberen dan. Heb je nog een tip?
Francisco: Nou, ik heb toevallig net een boek geschreven over …….. Hee! Waar ga je heen?
Today is the International Bloggers’ Day for Burma. On this day bloggers around the world are planning to refrain from posting to their blogs on October 4 and just put up one banner then, underlined with the words “Free Burma!” [wiki]. To set a sign for freedom and show our sympathy for these people who are fighting their cruel regime without weapons. Sargasso is supporting the International Bloggers’ Day for Burma. However because we are in the midst of our activities for the international Why Democracy campaign in which we are discussing improvements for our democracy, refraining from blogging is not an option for us. Nevertheless Sargasso has been closely following the developments in Burma and will assist Burmese bloggers where possible to spread their messages around the world. For a Free Burma!
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Hoe zuur moet het zijn om als respectabel shockblog -dat al jarenlang met recht de slogan: “De maatschappij dat zijn wij!” voert- om niet te worden uitgenodigd voor een internationaal initiatief ter verbetering van de democratie? Erg zuur, maar als echte doorzetter laat je je niet kennen en zoek je naar een mogelijkheid om toch nog je steentje bij te dragen. Geïnspireerd door de nihilisten op rechts (je trouwe muze) schrijf je wederom een fonkelend stukje geëngageerd cynisme en wijs je je achterban de weg naar dit mooie internationale initiatief. Je ziet het domweg als je democratische plicht om die morrende massa die dagelijks zijn gal spuwt op de politiek nu eens aan te zetten tot iets constructiefs. En wat blijkt: onder die hoogopgeleide zelfstandig ondernemers tussen de 20 en 40 zitten ook een heleboel geëngageerde wereldverbeteraars! Zelfs de redacteuren van de nihilisten op rechts, die zich aanvankelijk distantieerden gaan mee in jouw roze slipstream en plaatsen volwaardige verbeterideeën voor onze democratie. Wij danken de buren!
Wijzijndebaas is de Nederlandse bijdrage aan het groeiende internationale initiatief Why Democracy waaraan steeds meer landen aan mee doen. Why Democracy is twee jaar geleden ontstaan uit het International Documentary Film Festival in Amsterdam. Why Democracy is o.a. een serie van documentaires waarin het begrip democratie van verschillende kanten wordt belicht. In Nederland heeft de publieke omroep als eerste de handschoen opgepakt om vorm te geven aan dit initiatief dat verbetering en verbreiding van de democratie op aarde moet bewerkstelligen. De salonblogs Sargasso en Geencommentaar doen hier onbetaald aan mee, puur gedreven door salonfähig engagement.
Gisteren sloot de militaire junta van Birma het internet af en begon ze met het in beslag nemen van mobieltjes. In de dagen daarvoor hadden Birmese bloggers via weblogs, email, sms en zelfs electronische wenskaarten nieuws over de geweldadige onderdrukking van de vreedzame volksopstand naar buiten gebracht. Zo zijn de beelden van het bloedbad in het Ngwe Kyar Yan klooster via een blog over de wereld verspreid. Hier op Sargasso hebben we dit nieuws weer doorgegeven en voegde Birma zich in het rijtje recente (gelukte en mislukte) grassroots omwentelingen waarbij lokale burgerjournalistiek een belangrijke rol speelde: de Oranjerevolutie in Oekraïne, de Cederrevolutie in Libanon, de fluwelen revolutie Georgië en de protesten in Wit-Rusland. In den beginne hadden weblogs een voorsprong op de professionele media met het signaleren en doorgeven van deze nieuwe vorm van verslaggeving. Inmiddels hebben de kranten en de journaals Blogspot en Flickr ook ontdekt en bezitten burgerjournalisten niet langer deze exclusiviteit. Maar de geëngageerde blogger zal hier niet mee zitten want het gaat immers om het verspreiden van de boodschap voor de Goede Zaak onder zoveel mogelijk mensen en de professionele media zijn daar nog steeds ook een geschikt kanaal voor. Maar dragen grassroots boodschappen via blogs en mobieltjes nu significant bij aan het verdedigen van de mensenrechten?
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
