Aquarium New York volledig onder water
De staf bleef achter tijdens de storm om te redden wat niet te redden viel.
Vlaggetjesdag vandaag in Scheveningen en 200.000 mensen aldaar die nog altijd geloven dat deze dag het begin van het 'haringszeizoen' betekent. Tuurlijk, de vissers hebben maandenlang uit hun neus zitten vreten, om het eerste maatje nieuwe haring voor tigduizend euro's te veilen. Allemaal onzin natuurlijk, maar tradities moeten er zijn. Zo ook de aanwezigheid van enkele hotemetoten die de vette vis gekaakt, gezouten, maar voorts rambo-rauw naar binnen laten glijden. Dat behoort te gebeuren met de nek in de schouders, waarbij de vis aan de staart rechtstandig oraal wordt ingebracht. Op de foto ziet we minister Gerritje Verburg van LNV dit ritueel uitvoeren op het Journaal en even later is ook Donner happend in beeld. Maar wat beiden vergeten is de haring door de uitjes te halen en dat is tegen alle regels van de rite. Wim Deetman geeft vervolgens het goede voorbeeld, al brengt hij de vis meer diagonaal in, dus ook incorrect. Het blijft wel een tikkeltje pervers om te zien hoe zo'n glibberig beest in no time in een wijd opengesperde mond verdwijnt. Freud had hier wel weg mee geweten.
De staf bleef achter tijdens de storm om te redden wat niet te redden viel.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.
Voor mijn part word ik arm, heb ik het nooit meer warm
Voor mijn part moet ik verder leven zonder blinde darm
Maar er is een ding wat ik nooit zou willen missen
En dat is vissen

Aldus Leen Jongewaard in de Nederclassic ‘Vissen’. Zelf heb ik in totaal misschien vijf keer geprobeerd te vissen. De laatste keer was toen ik ongeveer tien jaar was en in het kader van een ouderwets stukje vader-zoon bonding. Na twee uur sloegen we een heel erg klein visje aan de haak. Dat haakje bleek toen veel lastiger te verwijderen dan we hoopten. Na een kwartier worstelen kregen we het kreng er dan toch uit en lieten we het spartelende beestje weer te water. Tot mijn afgrijzen bleef de vis aan het oppervlak drijven, mij beschuldigend aankijkend met één oog. Zelden heb ik mij zo ellendig gevoeld. Na een half uur daar gelegen te hebben zwom het visje dan toch nog weg: er was blijkbaar niets aan de hand, maar de vis wilde mij erg grondig een lesje leren. Dat hielp: ik heb sindsdien nooit meer een hengel aangeraakt.
Vissen als sport kent al jaren even fanatieke voor- als tegenstanders. De meeste sportvissers behandelen -uit eigen initiatief of geholpen door wet en regelgeving- de gevangen vissen voorzichtig genoeg. Ook worden de vissen hier bijna altijd teruggegooid. Een erg desastreus effect op het ecosysteem van de Nederlandse slootjes heeft het dus in de regel niet. De discussie over het hengelen spitst zich vaak toe op een enkele vraag: voelen vissen pijn?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Visolie schijnt werkelijk overal goed voor te zijn. Maar in hoeverre is dit nu echt het geval? En los daarvan; hoeveel visjes zijn er wel niet nodig om een druppel van het zogenaamde magische goedje te krijgen? Greenpeace zocht het uit.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
De evolutie staat niet stil mensen. Straks zitten die beestjes echt met een hengeltje aan de waterkant.
Dank Hans Verbeek voor de tip
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.