De media staan er weer vol mee: de protesten tegen de Olympische Spelen. Heel London was dit weekend uitgelopen om de Olympische fakkel door de straten te begeleiden met leuzen, waarin protestanten opriepen de Spelen in Peking te boycotten. In Parijs ging het net zo en in de Verenigde Staten dient zich eenzelfde scenario aan. Ondertussen genieten Westerse regeringsleiders er enorm van; bondskanselier Merkel gaat niet naar de openingsceremonie en Sarkozy stelt eisen aan zijn komst, maar heeft met zijn optreden er waarschijnlijk voor gezorgd dat de Franse atleten een batch dragen tijdens de openingsceremonie dat ze toch echt voor vrijheid van meningsuiting zijn! Gordon Brown gaat omdat de Dalai Lama ook gaat (en omdat het Verenigd Koninkrijk de volgende spelen organiseert) en gisteren in Netwerk wist ook oud-minister president Dries van Agt te melden dat het erg verwonderlijk zou zijn als kroonprins Willem-Alexander en minister-president Balkenende op de openingsceremonie zouden verschijnen. Begrijp me niet verkeerd; ook ik veroordeel het Chinese regime en de wijze waarop zij in Tibet optreedt. Maar ik verwonderde mijzelf dat de aanblik van de demonstranten die de vlam proberen af te pakken bij mij een gevoel van afkeer opriep. Iedereen is op de Olympische Spelen gedoken om de aandacht te vragen voor Tibet en dat is goed, maar tegelijkertijd groeit bij mij de overtuiging dat de keuze om de acties te richten op de Olympische Spelen volstrekt verkeerd is. Een keuze die overigens wel de hypocrisie van onze maatschappij bloot legt.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag voor Frans-Paul van der Putten, gepromoveerd op de geschiedenis van buitenlandse invloed in China. Hij is momenteel als onderzoeker verbonden aan Clingendael. Deze opinie verscheen eerder in het NRC.
De druk op Westerse regeringen om actie te ondernemen tegen China’s Tibetbeleid neemt toe. In Westerse media wordt gepleit voor het boycotten van de openingsceremonie van de Olympische Spelen door vertegenwoordigers van buitenlandse regeringen. Hiermee zou een signaal worden afgegeven dat men het niet eens is met de manier waarop Beijing de crisis in Tibet aanpakt. Gehoopt wordt dat de Chinese overheid, die graag wil dat de Spelen een succes worden, hierdoor de druk van de internationale gemeenschap voelt.
Aan de ene kant is de bevordering van mensenrechten een centraal punt in het beleid van Minister Verhagen. Aan de andere kant heeft de Nederlandse economie baat bij goede betrekkingen met China. Moet Nederland oproepen tot een internationale boycot van de openingsceremonie? Of is een oproep wat te hoog gegrepen en moet de regering zich beperken tot het niet sturen van vertegenwoordigers naar de ceremonie? En hoe moet het dan met Prins Willem-Alexander, die lid is van het IOC?
De kern van het probleem
Laten we kijken naar wat de kern van het probleem in China is, en hoe zich dat verhoudt tot de Westerse wereld. De kern van het mensenrechtenprobleem in China is dat de Chinese staat te sterk is. Anders gezegd, de Chinese burger heeft onvoldoende politieke vrijheden. De overmatig sterke staat in China is het product van een verleden waarin de Chinese staat zelf juist weer te zwak was. Dat was het geval tussen circa 1850 en 1950. In die periode van honderd jaar was de centrale staat in China onvoldoende in staat de bevolking te beschermen tegen hongersnoden, criminaliteit, burgeroorlogen en buitenlandse invasies. Vele miljoenen doden zouden niet gevallen zijn als de Chinese staat in deze periode normaal had gefunctioneerd. Sinds de Communistische machtsovername in 1949 streven China’s leiders naar een sterke staat, om een herhaling van de misère uit het verleden te voorkomen. Het China van vandaag is daarom een krachtige staat, waarin de politieke rechten van individuele burgers ondergeschikt zijn aan de veiligheid en stabiliteit van het land als geheel.
Ook Chinezen zijn ontevreden over het optreden van hun regering bij de ongeregeldheden in Tibet van afgelopen week. Veel te slap. ‘We konden niet geloven dat onze regering zo zwak en laf was’, tekende de New York Times op uit de mond van brave burger mevrouw Meng.
Het is niet de eerste keer dat eenzijdige propaganda de Chinese regering tussen twee vuren doet belanden. Twee jaar geleden leidde anti-Japanse retoriek van de regering tot demonstraties en rellen bij Japanse consulaten in het land. Aanleiding was toen een schoolboek dat op de Japanse markt was toegelaten, waarin Japanse oorlogsmisdrijven werden verzwegen of goedgepraat.
Indertijd waren de motieven van de Chinese regering al raadselachtig. Er waren aanwijzingen dat de regering demonstraties bewust uit de hand liet lopen, maar de nationale pers zweeg ze dood. De demonstraties kwamen handig van pas bij het blokkeren van de Japanse wens een permanente zetel in de Veiligheidsraad te verwerven.
Deze keer zijn de ongeregeldheden wel uitgebreid op televisie geweest, maar het is onduidelijk wat de regering wil bereiken met het aanwakkeren van anti-Tibetaanse gevoelens onder de bevolking. Converteerbaar in internationale druk lijkt deze woede niet. Tenzij Beijing daadwerkelijk gelooft dat Tibetaanse autonomie net zo’n gotspe is als een revisionistisch schoolboek.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
“She has fully confessed to the accusations”
Aldus het ministerie van publieke veiligheid in China gisteren. Hoewel alle aandacht momenteel op Tibet gericht is, heeft China last van nog een “autonome” staat, Xinjiang. Daar leven de Uyghurs en die willen eigenlijk gewoon een echt onafhankelijke staat hebben. En dat leidt in dit geval tot een poging tot aanslag op een vliegtuig.
Nu is de quote natuurlijk op zich al een studie waard. Want in hoeverre is hier sprake van een echte bekentenis en wat was er voor nodig. Maar interessanter is het feit dat het überhaupt in een Chinese krant staat, al is het de Engelse uitgave.
Naast dit nieuws stond er ook een stukje in over Tibet. Hoewel beide stukjes natuurlijk sterk de visie van de regering weergeven, is het wel zo dat er aandacht aan besteed wordt. Zaken worden niet meer volledig in een doofpot gestopt. En dat geeft de ruimte om op termijn anders met die kwesties om te gaan. Belangrijk voor de diplomatie hierbij is om rekening te houden met de termijnen waarin Chinese machthebbers denken. Dat gaat niet over jaren, maar over decennia of zelfs eeuwen.
Verder is het apart om te lezen dat ze in China, als gevolg van deze poging tot aanslag, nu ook schoenen en flesjes gaan controleren. Waar hebben we dat eerder gehoord.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Ons primaire doel is het realiseren van de beste Spelen ooit in Peking.
Aldus Jacques Rogge, voorzitter van het IOC, na een hernieuwde oproep van de organisatie om het geweld in Tibet te beëindigen. Volgens Rogge heeft dit laatste echter een minder hoge prioriteit binnen de organisatie.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
![[foto]](http://d.yimg.com/us.yimg.com/p/ap/20080407/capt.2e4c5e948a4645faa9eb5c72501a4a4d.france_olympic_torch_xtc104.jpg?x=400&y=266&sig=r_uDpQYfDHZap5645zpMpg--){kind=link}