Recensie: Herman Finkers komt eindelijk thuis

Om maar meteen met de conclusie in huis te vallen: Gehaaid is een absolute aanrader voor iedereen die van boeken en films houdt die “het zit allemaal tussen je oren” als thema hebben.

De plot-outline is als volgt: de hoofdpersoon, Eric Sanderson wordt kotsend wakker zonder te weten wie hij is en waar hij is. Al snel komt hij er door aanwijzingen, achtergelaten door zijn vroegere “ik”, achter dat zijn vriendin is omgekomen op vakantie en dat als gevolg van post-traumatische stress zijn geheugen aangetast wordt.

In eerste instantie lijkt het een gewoon syndroom, maar het blijkt dat hij wordt nagejaagd door een Ludoviciaan, een “conceptuele haai” die gekwelde geesten aanvalt en in bijzondere gevallen één geest blijft volgen. Die conceptuele haai bestaat echt, in die zin dat hij zich ook in de fysieke wereld manifesteert. Om dat concept kracht bij te zetten wordt de haai veelvuldig in het boek afgebeeld in de vorm van letters. Een erg leuk concept, wat het geheel een stuk overtuigender en geloofwaardiger maakt.

Daarnaast schrijft Hall erg goed. De conversaties zijn vlot, maar niet oppervlakkig, het boek verveelt geen moment en is niet stoffig of belangrijk-doenerig (iets wat je vaak bij Nederlandse auteurs ziet). Maar het is zeker ook niet vluchtig of te licht. Zoals gezegd: Eric?s aandoening wordt erg overtuigend neergezet en zijn verliefdheid voor en verdriet over de dood van zijn vriendin kun je van het papier af voelen.

Voor me ligt een boekje over het zogenaamde ?Talent Branding? uit de Volkskrant Banen-serie. Het boekje belooft veel. Heel veel. Zoveel zelfs, dat ik eigenlijk bij voorbaat al niet geloof dat de twee schrijvers, Van Zwieten en Van de Gift, het waar kunnen maken. Dit boekje zou namelijk de kennis bevatten die mij gelukkig en daardoor succesvol gaat maken in mijn werk. Om dit voor elkaar te krijgen moet ik misschien wisselen van baan, maar ja, risico’s nemen hoort er nou eenmaal bij in deze jachtige wereld. Iedereen moet iets nieuws durven aan te pakken en je moet wel het beste uit jezelf willen halen. Want als ?jíj je leven niet maakt, kraakt iemand anders het wel voor je.

Verkoop jezelf. Dat is de boodschap. Een bondig en zakelijk Curriculum Vitae is niet meer genoeg, stellen de schrijvers. Beide overigens afkomstig uit de reclamewereld en dus niet uit de Human Resources-hoek. Je moet jezelf dus verkopen. En dus jezelf zien als een merk. Want, zo stellen de schrijvers terecht, waarom kopen mensen witte Tommy Hilfiger-poloshirts in plaats van witte shirts bij Zara? Aan het product of aan de prijs zal het niet liggen, het gaat om het merk.

Hetzelfde geldt voor Nike. De beide schrijvers zien Nike als het voorbeeld van een succesvol merk. Het zou staan voor ?winnen?, ?jezelf uitdagen?, ?cool? en zelfs ?rebels?. Bij het lezen van deze onbescheiden lofzang op het bekende schoenen- en kledingmerk gingen mijn nekharen spontaan overeind staan. Nike rebels? Het contrast tussen de mening van de schrijvers en de mening van de meesten (inclusief ondergetekende) uit mijn omgeving kan nauwelijks groter zijn. Voor ?ons? is Nike, samen met Citigroup, zo’n beetje de leider van het Kwade Rijk. Het rijk waarin winst voor mensenrechten, arbeidsomstandigheden en het milieu komt. Maar goed, misschien zegt dit meer over mijn omgeving en mij, dan over Nike. Deze keuze is aan u.