Oproep: bouw mee aan een privacy-app

We hebben hulp nodig bij het maken van een mooie privacy-app. We hebben het openbare register van het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP) gekopieerd. Hier zit veel informatie en nieuws in. Wat is het register?   Het CPB houdt bij welke bedrijven en instellingen persoonsgegevens verwerken. In het register staat onder andere vermeld welke gegevens worden opgeslagen, met welk doel, met wie ze gedeeld worden en welke gegevens ook buiten de EU verzonden worden. Waarom is dit interessant? In deze database kun je, mits compleet, zien waar veel van onze gegevens blijven en wat ermee gebeurt. Wat willen we?

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: copyright ok. Gecheckt 26-10-2022

Do Your Bit

Bits of Freedom heeft het afgelopen jaar de nodige prestaties geleverd op het vlak van digitale privacy en vrijheid op en van internet. En het zou mooi zijn als ze die succesreeks door konden zetten. Maar dat gaat natuurlijk niet vanzelf. Daar heb je centjes voor nodig.

Daarom is er weer een nationale donatiedag onder de titel Do Your Bit. En daar helpen wij graag aan mee. Niet alleen door er aandacht aan te besteden, maar ook door ditmaal geen losse donatie toe te zeggen, maar een vast maandelijks bedrag. We starten met 15 euro. En mocht het ons nou financieel goed voor de wind gaan, verhogen we dat gaandeweg.

Do Your Bit!

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Wachten op de grote klap

<Webwereld column>

Het stof van Diginotar is netjes opgeveegd bij de bonte verzameling van ICT-fails in de publieke sector, de glazen zijn leeg en de plassen gedaan. Tot nu toe wijst niets erop dat er echt iets gaat veranderen aan de wijze waarop de Nederlandse overheid ICT projecten laat uitvoeren. Tijdens het overleg (mp3) in de Tweede Kamer was het duidelijk dat zowel de OPTA als PwC vinden dat hen niets te verwijten valt, ondanks het feit dat ze als toezichthouders jarenlang het stempel “OK” hebben gezet op Diginotar. De uitspraak van PwC dat de audits uiteraard goed zijn gedaan omdat “deze worden uitgevoerd door professionals met een eigen verantwoordelijkheid” zal hartverwarmend zijn voor Iraanse burgers die hiervan nu de consequenties ondervinden (denk aan iets met knieschijven en elektrisch gereedschap).

Door de chaos bij Diginotar kan nooit meer met zekerheid worden vastgesteld op welke momenten er bij het bedrijf is ingebroken en wat de gevolgen daarvan waren. Iemand die een compleet netwerk overneemt kan namelijk kinderlijk eenvoudig alle logs manipuleren. Het enige wat we dus echt met zekerheid kunnen zeggen is dat er tot nu toe geen reden is om aan te nemen dat de IT-security in het verleden veel beter was dan de recentelijk door FoxIT aangetroffen puinhoop.  Want de audits van PwC zijn overduidelijk niet in staat een dergelijke puinhoop te detecteren en de OPTA kijkt er kennelijk niet eens naar. Mogelijk was Diginotar dus al jaren van onder tot boven gehackt en is dat gewoon nooit iemand opgevallen. Een echte slimme cybercrimineel of spion doet zijn werk zo dat niemand ooit iets door heeft. In allerlei detaildiscussies over de exacte tijdslijn en omvang wordt volledig voorbij gegaan aan dit feit. Socrates glimlacht vanuit zijn graf bij de vaststelling dat we alleen zeker weten dat we niets zeker weten.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Schandpaal of opsporing?

Door een foto van een verdachte in de stad op te hangen, nagel je ze natuurlijk niet aan de schandpaal. Je nodigt ze uit voor een goed gesprek om te achterhalen wat hun aandeel in een strafbaar feit was. Hier is geen sprake van een schandpaal, meneer Jensma, maar van strafrechtelijke zorgvuldigheid.

Politie met getrokken wapen – dat zijn in Nederland zeer nieuwswaardige beelden. Dat zegt wat over onze samenleving en cultuur. Blijkbaar zijn we het niet gewend als agenten hun wapen op anderen moeten richten. De rechtstaat is er door geschokt, we willen dat de daders ‘hangen’. Maar wie was er precies bij? Wie was op het moment supreme zo dreigend dat agenten naar hun pistool moesten grijpen? Een oproep om zich te melden bood weinig soelaas. Agressieve hooligans hielden zich verborgen. Dus dreigde Aboutaleb foto’s van verdachten in op grote beeldschermen in de stad te plaatsen. Een stap te ver, schrijft Folkert Jensma in het NRC (26 september):

Aboutaleb beoogt een schandpaaleffect dat preventief werkt. De hoofdofficier zou ermee instemmen. Daarmee gaat het openbaar bestuur een grens over.

Naadloos breit Jensma zijn argument uit (met excuses voor de lange quote):

Een schandpaal is een straf, en wel uit de Middeleeuwen. Een burgemeester is bovendien geen rechter. En een afgeslagen bestorming is ook geen terreurdaad waarbij doden vielen. Beeldschermen op straat is een uiterste middel, dat alleen denkbaar is als al het andere is mislukt.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Overheid nagelt privacyschenders aan de schandpaal

[speld]

Het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP) pakt internetgebruikers die filmpjes van criminelen online plaatsen keihard aan. Op de website www.privacyschenders.nl worden zij voortaan met naam en toenaam te kijk gezet.

Volgens het CBP is dit de enige manier om de stroom privacyschendende filmpjes op het internet een halt toe te roepen. Voorzitter Jacob Kohnstamm spreekt van een onontkoombaar paardenmiddel. “Ik wil niet discrimineren, maar het zijn altijd dezelfde figuren die inbreuk doen op de privésfeer van anderen. Laat ik me voorzichtig uitdrukken: ze hebben geen kleurtje en je vindt ze niet in de Schilderswijk of Bos en Lommer. Het zijn berekenende types met geld genoeg, ze laten zich daarom niet weerhouden door boetes.”

Kohnstamm verwerpt het argument dat de meeste mensen op www.privacyschenders.nl nog niet zijn berecht en dus onschuldig zouden kunnen zijn. De directeur van het CPB zegt hierover: “Zo’n rechtszaak kost jaren, terwijl iedereen kan zien dat de privacy van onbekenden wordt aangetast.” Als voorbeeld noemt Kohnstamm internetondernemer Willem Velthoven, die filmpjes online plaatste van inbrekers. “Hij deed dat op de website van zijn bedrijf. Dan kan je moeilijk zeggen dat je er niet van wist, of wel?”

Velthoven is furieus over de publicatie: “Ik sta er nota bene met een foto op! Ik dacht dat je onschuldig was tot je schuld bewezen is?” Zijn bedrijf Mediamatic lijdt fors omzetverlies door de publicatie, verwacht hij. Velthoven: “Wij werken voor diverse culturele instellingen. Allemaal links georiënteerde mensen die privacy hoog in hun vaandel hebben. Denk je dat een instelling als Bits of Freedom ons nu nog vraagt voor een nieuwe website?”

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Vorige Volgende