Mijn ouders hadden het makkelijk. Geboren in de jaren ´50 hadden ze de dromen voor het uitzoeken. Voor iedereen was er een droom op maat. Verkopers brachten hun waar op excellente wijze aan de man. Denk maar aan dominee King, hij droomde van een wereld waarin ieder mens gelijk was.Luister naar het beroemde liedje van John Lennon, waarin hij zich een wereld zonder grenzen voorstelt. Hoor de beroemde speech van Kennedy in Berlijn in 1962, waarin hij sprak over vrijheid. ¨Freedom is indivisible, and when one man is enslaved, all are not free¨ Verkiezingen voor de Val van de Muur kon je vergelijken met een zevenspong. Iedere richting bracht je naar een andere, mooiere en betere wereld. Nu lijken verkiezingen meer op een snelweg. Een snelweg vol conformisten: iedereen rijdt gedachteloos dezelfde kant uit. De schijnkeuze is de linker- of de rechterrijbaan, maar de eindbestemming blijft gelijk. Meer produceren, meer consumeren, meer welvaart. Waarom niet: meer ontspannen, meer gezondheid en meer geluk?
Ze zeggen wel eens dat popmuziek heden ten dage allemaal op elkaar lijkt. Dat kan wel kloppen, want hoe anders krijg je meer dan vijftig pophits in één mash up van acht minuten? Maar goed, het filmpje is toch best knap gedaan. Een heel jaar Radio 538 in acht minuten, zeg maar.
Ook leuk: alle films uit 2012 in één trailer.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Gisteren publiceerde generatiegenoot en cultuurwetenschapper Thimon de Jong in NRC een opmerkelijk opiniestuk met de titel Wo sind denn die Superhits? Wo sind sie geblieben? Kern van het verhaal is dat het vroeger allemaal beter was. ‘Onze muziekcultuur is sterk gefragmenteerd – iedereen luistert naar zijn eigen muziek. Er zijn geen superhits meer die iedereen kent. En dat is een verlies,’ betoogt De Jong. Hij deelt met zijn opiniestuk een pluim uit aan de heersers van louter commercieel gewin en omzet in de muziekindustrie. En heeft De Jong zich afgevraagd hoe men vóór de komst van de jeugdcultuur van de jaren vijftig en zestig muziek consumeerde?
De nacht ervoor hoorde ik trouwens nog zo’n neonostalgicus verkondigen op Radio 1 dat we in onze downloadcultuur maar alles bijelkaar jatten. ‘Wij zijn dat maar doodnormaal gaan vinden,’ verzuchtte thrillerschrijver Charles den Tex in het nachtprogramma Casa Luna. Ironisch genoeg werd nog niet zo lang geleden de documentaire over de totstandkoming van Exile on Main Street van The Rolling Stones uitgezonden; corrupte managers, een bizar belastingstelsel; is het gesitueerd in de siksties, dan vinden we armoede van muzikanten ineens romantisch. Vrijwel alle groten uit de relatief jonge popgeschiedenis zijn gigantisch benadeeld vanwege schimmige contracten met platenmaatschappijen en managers. David Bowie praat graag mee. In deze digitale tijden is de macht aan de consument én de artiest, hoe democratisch wil je het hebben?
The Neptunes en Marilyn Manson
Maar terug naar Thimon De Jong en zijn zucht naar tijden van weleer. ‘Radio wordt steeds minder voor nieuwe muziek beluisterd en de top-40 is op sterven na dood. Jongerenzender MTV zendt al jaren geen muziek meer uit overdag en heeft ook geen eigen hitlijsten meer. Hierdoor worden er geen nummers meer ‘stukgedraaid’. Wanneer heeft u iemand voor het laatst horen zeggen: ‘Ik kan dit nummer echt niet meer horen!’? Daarnaast zijn er geen nieuwe muziekstijlen meer. De jaren zestig tot en met de jaren negentig kenmerkten zich door grote en snelle veranderingen in de populaire cultuur. Het was zo goed als onmogelijk om een liedje uit begin jaren zeventig te verwarren met eentje uit het einde van dat decennium.’
Journalist/schrijver Menno Pot schreef onlangs voor de Volkskrant dit artikel over de financiële malaise van Marco Borsato. Ook schreef Menno Pot op zijn Hyves-pagina een bespiegeling over het verhaal achter de persconferentie. Sargasso plaatst met toestemming Pots bevindingen.
Ik was erbij woensdag, toen Marco Borsato zijn verhaal deed in de bovenzaal van Paradiso, tijdens een persconferentie. Officieel kwam hij alleen maar vertellen dat de Symphonica In Rosso-concerten met Diana Ross kunnen doorgaan, dat hij zelf twee shows gaat geven om de medewerkers te betalen en dat Mojo Concerts te hulp is geschoten.
Maar natuurlijk vertelde hij vooral over het failissement van The Entertainment Group, de financiële gevolgen voor hemzelf en – erg belangrijk – hoe hij het allemaal heeft ‘beleefd’. Ik moest verslag doen voor de Volkskrant, samen met economie-collega Peter de Waard.
Ik heb als journalist vrijwel alleen te maken met collega-popjournalisten uit binnen- en buitenland, en mensen van min of meer serieuze (cultuur)redacties en muziekbladen. Dat is een selectieve populatie binnen de mediawereld: over het algemeen redelijk kalm en integer volk, met een zeker gevoel voor decorum.
Heel soms (de Borsato-bijeenkomst was daar een voorbeeld van) doet zich in de periferie van de popmuziek een gebeurtenis voor waar ook andere soorten media op af komen: van RTL Boulevard, Shownieuws en de roddelpers tot DWDD en het NOS Journaal.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Middernacht. Dit bericht doemt op. Michael Jackson dood. CNN zei van niet. Geenstijl zei van wel.
Nu weten we het. Een paar minuten wist de wereld het niet. Zie webkop van de Volkskrant rond middernacht. Bestaat niet meer. Uit de database. Voor de Wacko Jacko fans, een souvenir.
Mooie proeve van bekwaamheid. Er als eerste bij zijn. Maar een minuutje wachten had ook gekund. Had de halve wereld dit bericht (dat-ie in ‘kritieke toestand’ in het ziekenhuis lag) niet hoeven maken en niet hoeven weggooien. Net als in het pre-internettijdperk.
Het katholicisme in Polen is nog steeds een zware machtsfactor in het openbare leven, al rukt ook hier de secularisatie op onder de jonge generaties en is de invloed van de clerus op de politiek tanende. Dat weerhoudt de vele katholieke organisaties er niet van stampei te maken als katholieke gebruiken in het gedrang komen. De laatste rel is die rond een concert van Madonna, dat hier voor de 15e augustus gepland staat.
En laat nou nét op de 15e augustus (ik was dit hoogtepunt allang vergeten) de verering van de Maagd Maria en haar Tenhemelopneming plaatsvinden. Een officiële feestdag hier. Nou, men begrijpt dat dit natuurlijk niet kán! Madonna, die de nodige ‘blasfemie‘ in haar optredens steekt, wordt door de Poolse katholieke kerk beschouwd als de vleesgeworden antichrist. En dus doen de organisaties er alles aan, om de doorgang van het concert in de wielen te rijden. Een brief op hoge poten aan de minister van Binnenlandse zaken en de organisatoren, tot en met de aankondiging van een massale protestdemonstratie bij het concert zelf…
Dit soort protestacties van het katholieke bolwerk is overigens meer regel dan uitzondering. Zelfs optochten die vanuit de vele kerken worden gehouden ter viering van wat dan ook, zijn niet te negeren. De priester loopt namelijk voorop met een krachtige megafoon, die zijn gezangen luidruchtig door de straten laat schallen. Of het nou om homo-haat gaat, anti-abortus, of Madonna: waar mogelijk zoekt de katholieke kerk de publiciteit en tracht vergeefs haar steeds zwakker wordende greep op het maatschappelijk leven te verstevigen.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Als beloofd in de comments bij mijn lofzang op Pinkpop, hier de schokkende beelden, geschoten op Pinkpop 2009. Een claustro-agorafobisch evenement met de beste PA’s denkbaar, maar helaas veel lallend kaf onder onder het koren van festivalgangers. Nog nooit zoveel tattoo’s en piercings bij elkaar gezien…
Bruce Springsteen speelt 60.000 man plat
The pro's and con's of camping sites
Fastfeeding from stage to stage
Snowpatrol maakte furore op de mainstage
skyboxen voor 5 euri per kwartier
Crocodile Dundee & his secretary?
3fm-stage met spetterend optreden van Keane
Eigenlijk was ik met mijn hoofd al richting Limburg gebogen, even met vriendin overgevlogen vanuit het Poolse om hier met mijn twee zoons eindelijk iets te doen wat ik al zolang wenste. Naar Pinkpop met z’n allen. En dit zou voor jullie verborgen zijn gebleven als niet een van mijn concubloggers de draak meende te moeten steken met voornoemd festival.
Hoe oud moet je zijn om niet langer de schoonheid van een vrouw te zien die al 40 jaar lang telkens bereid is om te worden ontmaagd? Hoe blasé ben je als een collectieve ervaring van uiteenlopende muzikale exercities je niet meer kunnen raken? Hoe ver ben je heen als je Bruce Springsteen in de marge van de vergetelheid drukt?
Wij trekken er morgenochtend heen met onze tentjes, slaapzakken en veel bier in de achterbak, weed in de achterzak en we gaan drie fokking dagen volop genieten van een teringgoeie line-up met de beste weersvoorspellingen denkbaar. En voor de veertigste maal slagen een paar simpele limbo’s erin een menu te bieden, dat er mag wezen. Geen Lowlandskermis voor alternativo’s & geitenwollensofties die zonodig mee willen tellen, maar een recht toe recht aan rockfeest zonder pretenties. Waar drie generaties de tenten opzetten met maar één intentie: drie dagen genieten in een sfeer van vrede, vriendelijkheid en vrijheid. Ik hoor nu al de commentaren van misnoegens. Pure jaloezie, ha!…
“Peter Pan lives on and will never be forgotten just the same as Elvis, Bob Marley and Frank Sinatra“.
Je zult die titel maar meekrijgen bij je overlijden: de Peter Pan van de pop. Niet echt een waardering om de komende eeuwen als de Beethoven van de moderne popmuziek de historie in te gaan. Bovenstaande quote van een evidente bewonderaar geeft tegelijk ook de zwakte aan van Michael Jackson als fenomeen in het popgebeuren. In één adem genoemd met drie andere bovenmatig goede artiesten, kan de moonwalker er nog best mee door. Maar om hem nu als de King of Pop te voetstukken? De kindartiest die vooral dankzij producer Quincy Jones twee gave albums aan elkaar zong, die in enkele meesterlijk vormgegeven videoclips optrad en die vooral dankzij het visuele aspect zijn roem vergaarde….zo iemand overlijdt in de schaduw van nog levende artiesten als Bob Dylan of Bruce Springsteen.
Veroorzaakte deze intragische figuur een tsunami in de branding van de rockhistorie met zijn Thriller? Welnee, dat was vooral Quincy die op het juiste moment een restyling toepaste in het tot dan toe brave werk en die voor het eerst de kracht van het beeld gebruikte om een nieuwe dimensie te geven aan de onderliggende muziek. Maar meer dan een rimpeling in de vijver van de popgeschiedenis zal het uiteindelijk niet zijn…
Des te verwonderlijker is het dat een poll (mirror) op de Volkskrant-website (Was hij volgens u de grootste popartiest aller tijden?) meer dan 50 procent jaknikkers oplevert. Ik bedoel, als Madonna verklaart dat ze tranen met tuiten heeft gelaten vanwege het verlies van deze grootse figuur, dan moeten de wenkbrauwen bij muziekminnaars toch even gaan fronsen. Over een paar weken ligt zijn hele CD/DVD-oeuvre in de aanbieding en daarna wordt hij net als Elvis, Bob en Frank een collectors item. Een legende, een droevig sprookje, een vette voetnoot in de pophistorie.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
