Als het om Nederlandse centen gaat, laten Nederlandse politici in het buitenland de tanden zien. Althans, ze doen alsof. Want het jatten van anderhalf miljard euro aan Nederlandse spaarcentjes door een malafide IJslandse bank kan natuurlijk niet. Mooi moment dus om in de media stoere oorlogstaal te spuien. Bloeden moeten ze, die nepvikingen. En dat zullen ze ook als dit plan doorgaat. De afbetaling van de Landsbanki-schuld (ruim vier miljard euro in totaal) kost de 300.000 inwoners van het geysereiland 13.000 euro per persoon, rente niet meegerekend. Een gezin met twee kinderen betaalt de komende tien jaar dus een bovenmodaal jaarinkomen terug aan Nederlandse stakkers die hun vermogen voor een procent meer op een onbetrouwbare bank hebben gezet. Dat het IJslandse parlement roet in het eten dreigt te gooien is dus volkomen logisch. Een dergelijke schuld brengt het land (waarvan de inwoners zelf ook hun spaarcenten kwijt zijn) in een megacrisis. De enige uitweg is dan een economische impuls na toetreding tot de EU, die ongetwijfeld vele miljarden meer zal kosten. De spierballentaal van Bos, Verhagen en iedere backbencher met een stijve is dus geheel nutteloos. De IJslandse parlementariërs kunnen eenvoudigweg niet instemmen met zo'n akkoord, of er nou wordt gedreigd met blokkeren van toetreding of niet. En ze hebben nog gelijk ook.
(Meer op Adriaan’s eigen webstek)
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Het militair-industreel complex. Het klinkt sinister en zelfs vele non-aluhoedjes hebben lang gedacht dat zij stiekem de wereld bestuurden. De zeer innige verbondenheid tussen voormalig vice-president Dick Cheney en het bedrijf Halliburton was wat betreft weinig verrassend. Kennelijk is de positie van de militaire bedrijven in de Verenigde Staten de laatste tijd echter verslechterd. Gisteren leed het complex een gevoelige nederlaag. De Amerikaanse Senaat stemde met 58-40 in met een amendement om 1,75 miljard dollar bij de F-22 weg te halen. De stemming was een resultaat van tegenstand van beide partijen; 42 Democraten, de socialist Bernie Sanders uit Vermont en 15 Republikeinen. Republikeinse presidentskandidaat John McCain liep na de stemming bijkans high-fivend richting de persruimte, samen met zijn mede-initiatiefnemer, de Democratisch Senator Levin uit Michigan.
President Obama beschouwde het amendement als een overwinning en dreigde een initiatief vanuit het Huis van Afgevaardigden om het amendement om te keren te vetoën. Hij gebruikt het geld dat vrijkomt liever om de Amerikaanse grondtroepen met 22.000 man uit te breiden. Hoewel het daarmee lood om ijzer lijkt – kisten in de lucht worden ingeruild voor kisten op de grond – is in werkelijkheid niets minder waar. Normaal gesproken waren dit soort enorm grote en prestigieuze wapenprojecten, die banen opleverden in heel veel staten, onaanraakbaar. Deze keer koos de Senaat echter niet voor het beste van het beste, maar voor een goed-genoeg oplossing in de vorm van de Joint Strike Fighter, en geld voor zaken die beter passen in de Amerikaanse lange termijn belangen, namelijk potentiële voeten op de grond. Een historische beslissing dus.
“Je kunt niet tot politiek leider worden benoemd, jezelf daartoe uitroepen is helemaal onverstandig. Wie dat is, wordt door de omstandigheden bepaald. Hij heeft bij interne diepe meningsverschillen beslissende invloed en de macht. Als je de leider bent, hoef je jezelf zo niet te noemen.”
Hans Wiegel orakelt over Bos, wiens optreden als minister van Financiën tijdens het hoogtepunt van de economische crisis door KRO’s Zembla Reporter werd beschouwd.
Natuurlijk heeft Wiegel gelijk. Hij is zelf de grootste onderbouwing voor zijn stelling. Niet omdat hij zich ooit ‘heel bescheiden’ opgesteld heeft (hij wist dat hij ‘het leiderschap nog moest verdienen’), maar omdat hij met zijn ‘natuurlijke partijleiderschap’ zelfs decennia na vertrek van het politieke hoofdpodium nog VVD-leiders in de wielen rijdt. De man is als een schimmelinfectie.
In tegenstelling tot Wiegel denk ik niet dat de PvdA een leiderschapsprobleem heeft. Tenminste, niet zoals bij de VVD, die er een traditie van heeft gemaakt de leidersvraag bijna wekelijks en in alle openbaarheid ter discussie te stellen. Het probleem van de PvdA zit een heel stuk dieper: het is een achterbanprobleem, een inhoudsprobleem en een imagoprobleem. Van die partij is Wouter Bos de onbetwiste leider.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
“Het verminderde werkplezier is een ernstige waarschuwing. Het laat zien dat het werk onder druk staat en dat we moeten luisteren naar de agenten zelf om te horen hoe het beter kan.”
Volgens fractievoorziter Agnes Kant van de SP moeten we gaan luisteren naar de klachten van politie-agenten. Ze voelen zich niet gewaardeerd en negentig procent vindt dat politici niet voldoende weet hebben van hun problemen op de werkvloer. Desondanks is tweederde van de agenten nog positief over het werk.
Voorspelbaar en teleurstellend. De PVV is begonnen met een initiatief om in kaart te brengen hoeveel geld allochtonen, oh nee, niet-westerse allochtonen voor Nederland opbrengen en wat ze kosten. Van Financiën wil de PVV, bij monde van Sietse Fritsma, weten hoeveel minder belasting niet-westerse allochtonen betalen ten opzichte van echte Nederlanders en hoeveel uitkeringen ze trekken t.o.v. originele kaaskoppen. Bij Onderwijs vist hij naar de budgetten om de – volgens hem – voornamelijk allochtone spijbelaars te corrigeren. En zo gaat het door voor de verschillende departementen.
Ik kan je alle resultaten van die rekensommetjes zo al oplepelen. Niet-westerse allochtonen zijn voor een groter deel dan gemiddeld laag opgeleid, en zullen dus minder verdienen en daarmee minder belasting betalen. Daarom zullen ze ook iets vaker ziek zijn (.pdf) en zullen ze zwaarder werk doen waardoor ze op hogere leeftijd dus vaker arbeidsongeschikt zijn. Lager opgeleide ouders betekent meestal ook lager opgeleide kinderen, wat gemiddeld hogere verzuimpercentages op school oplevert.
De PVV trapt dus open deuren in.
Het opvallendst is dat Fritsma en de partij hiermee opnieuw een flinke ruk naar rechts maken. Het gaat hier niet meer om een geloof, niet meer om dubbele paspoorten, maar om een complete bevolkingsgroep en de economische kosten die zij met zich meebrengt. De partij begeeft zich daarmee op het traditionele extreem-rechtse ‘zij pakken onze baantjes en ons geld af’-pad.
In zijn post van voor de vakantie (8 juli) over het opleidingsniveau van de Tweede Kamer, vraagt Steeph zich af of dat een beetje representatief is voor de samenleving? In de reacties wordt niet alleen ingegaan op de representativiteit van het opleidingsniveau, maar ook op de vraag in hoeverre die representativiteit belangrijk is.
Willen we bijvoorbeeld een kamer die voor de helft uit mannen en voor de helft uit vrouwen bestaat? En vinden we het belangrijk dat nieuwe Nederlanders in de TK zitting hebben? Het antwoord op die vragen luidt ja, gezien de huidige samenstelling van de Tweede Kamer.
Maar bijvoorbeeld leeftijd, vinden we dat een belangrijk criterium? En lokale spreiding, doet die er toe?
Om met de leeftijd te beginnen: De gemiddelde leeftijd van Kamerleden is 46,6 jaar, met 43 en 44 jaar als modus, 21 jaar als laagste leeftijd en 72 jaar als hoogste. Zes leden zijn dertig of jonger, vijf 65 of ouder. Van alle stemgerechtigden lijken vooral de dertig-minners en vijfenzestig-plussers ondervertegenwoordigd. Niet zo raar als je rekent dat de TK ook gewoon een baan is, een kantooromgeving. Van de grotere partijen (minimaal 5 zetels) is de VVD de oudste partij met een gemiddelde van 48,8 jaar en de PVV de jongste met 42,7 jaar.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Het was een van de belangrijkste punten uit zijn campagne en het brak bijna het presidentschap van de vorige Democraat Bill Clinton: grondige hervorming van de gezondheidszorg. Hoewel het lijkt alsof hij er nu vanaf gestapt is, wilde Obama dat het Congres uiterlijk 7 augustus een wet zou hebben om over te stemmen, dus het is niet gek dat de gemoederen in de Verenigde Staten onderhand hoog lopen.
Erg veel schot lijkt er echter vooralsnog niet in te zitten en de Republikeinen speculeren al openlijk over de mogelijkheid ook dit Democratisch presidentschap eens flink op de pijnbank van de gezondheidshervorming te kraken. De GOP en hun supporters van de looney right hebben de talking points van Frank Luntz in ieder geval uitstekend bestudeerd.
Congres aan het roer
Obama heeft juist het Congres het heft in handen gegeven en wil dat zij met een plan komen waar hij zich ook in kan vinden. Dat heeft ertoe geleid dat er onderhand tenminste zes min of meer serieuze plannen voor hervorming bestaan, waar allemaal verschillende groepjes steun aan verlenen. Geen van deze plannen kan echter vooralsnog op een meerderheid rekenen. De meest heikele punten in de discussie hebben vooral te maken met of er naast private verzekeringen ook een door de overheid georganiseerde verzekering moet komen, de kosten van de hervorming en of het uiteindelijke plan het resultaat moet zijn van samenwerking tussen de twee partijen.
(Meer op Adriaan’s eigen webstek)
Sarah Palin heeft een forse berg kritiek gehad op haar besluit af te treden als gouverneur van Alaska. Dat gaat haar verdere politieke carriere niet echt helpen, maar nu wordt haar besluit ingezet om andere Republikeinen een hak te zetten. Hieronder zie je het meest recente spotje van de Democratische Commissie voor de Senaatsverkiezingen, waarin o.a. ze Florida-gouverneur Charlie Crist aanvallen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.