De Professional Darts Corporation heeft een probleem opgelost dat niemand echt had: dat iemand die een pijl kan gooien, dat blijkbaar anders doet als diegene transgender is, en dat die daar dan voordeel uit haalt. Alsof er ergens een geheime spier zit waardoor deze mensen de triple 20 verdacht vaak weten te vinden.
De realiteit is pijnlijk en simpel. Noa-Lynn van Leuven won gewoon toernooien, inclusief gemengde evenementen, en bleek dus goed in darten. Dat is het hele probleem. Die kwaliteit maakte jaloers.
En dus volgt uitsluiting. Niet omdat er bewijs is voor een voordeel, want dat is er in deze sport niet. Je gooit pijlen. Geen kracht, geen snelheid, geen fysieke dominantie. Alleen precisie, ritme en mentale rust. Dingen die vrij ongevoelig zijn voor welk geslacht je kreeg toegewezen bij je geboorte.
Wat overblijft is geen eerlijk sportbeleid, maar een (a)morele reflex. Een klassieke moral panic: een kleine groep wordt opgeblazen tot existentiële dreiging, waarna regels volgen die vooral één functie hebben: uitsluiting. Dat Van Leuven al jaren te maken heeft met protesten, weigeringen en openlijke vijandigheid zegt genoeg.
De PDC doet alsof het de sport beschermt. In werkelijkheid beschermt het een onderbuikgevoel. En dat is een stuk minder indrukwekkend dan een negendarter.
