Hurricane Sandy heeft goed huisgehouden langs de oostkust van de Verenigde Staten. Zes miljoen huishoudens zitten zonder stroom. Voor de goede orde: dat is bijna net zoveel mensen als er in onze Randstad wonen. Blijkbaar hadden een aantal mensen nog wel toegang tot het internet. Flickr staat vol met mooie foto's van het natuurgeweld. (Nog veel indrukwekkender zijn overigens de foto's van de schade die Sandy de afgelopen dagen in de Cariben heeft aangericht.) Schade in New York City. Foto: Cristina Castejon-Riber.
Orkaan Sandy raast op New York af en dat zal spectaculaire beelden opleveren. Ook spectaculair is deze bijzondere time lapse van de stad. Nu heb ik het wel een beetje gehad met stedelijke plaatjes met vooral heel veel achterlichten, maar deze is bijzonder. De maker heeft beelden van New York bij dag en New York bij nacht door elkaar gehusseld.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
David Rees used to be a political cartoonist. He gave that career up to pursue his dreams. David loves #2 pencils and pencil sharpeners, and considers it a privilege to sharpen pencils for friends and strangers. In New York’s Hudson River Valley, he still practices the age-old art of manual pencil sharpening.
“Is this a joke? If you start a pencil-sharpening business, you can expect to hear this question a lot. The short answer? No, this is not a joke. You pay David Rees money and he sharpens your pencils. If you think it’s a joke, why don’t you poke yourself with your newly sharpened pencil? Or better yet, don’t – because it’ll really hurt. In fact, every pencil David Rees sharpens is shipped with a signed and dated certificate authenticating that it is now a dangerous object.”
De NOS zond gisteravond bovenstaande reportage uit over de kunstsector in New York. Strekking was dat die nauwelijks overheidssubsidie krijgt en vooral draait op private giften en een fier ondernemerschap. Het verhaal paste mooi in het plaatje dat Rutte en Zijlstra zo graag voorspiegelen. Het plaatje klopt echter niet.
Ten eerste New York is geen Nederland. Er is meer cultuur op een vierkante kilometer Manhattan dan Nederland in totaal. New York is een metropool waar media, geld en kunst sterke magneten zijn met internationale aantrekkingskracht. Die twee vergelijken, is vragen om problemen. New York is ook geen Amerika. In andere steden is de kunstsector wel wat minder bruisend.
Ten tweede bestaat er in Amerika een lange traditie van filantropie die in Nederland grotendeels afwezig is. Nederland is gul, maar betaalt vooral aan goede doelen, noodhulp, etcetera. In Amerika wil iedere rijke graag zijn naam op de gevel van een theater hebben. Met meer dan zestig miljardairs, honderden multimiljonairs en duizenden ‘gewone’ miljonairs in New York alleen, zijn er een hoop gevels nodig om de praalzucht van de rijken te bevredigen.
Een misvatting is ook dat de kunstensector nauwelijks in de belastingpot kan grabbelen. Oke, misschien bestaat maar tien procent van de inkomstenstroom in New York uit subsidie. Maar al die giften zijn in grote mate net zo goed belastingaftrekbaar.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
ANIMATIE - Ben je een New York mens of een Parisien?
Parijs is leuk hoor, maar dat romantische Amélie-Parijs heb ik nooit kunnen vinden. En bij Parijs denk ik toch vooral aan wat is geweest: zwijmelende babyboomers à la Philip Freriks en Youp van ’t Hek (vroeger gingen wij gewoon liftend naar Parijs, Tjakaaa!). Cultuur. Tja, ach. Mooi ja. Maar dan New York. Snel, toegankelijk, comfortabel, zo’n beetje de hoofdstad van de wereld.
U denkt er vast anders over. Maar dub je nog, zie dan deze fraaie animatie voor een aardige vergelijking.
Waar visualisatie en data elkaar ontmoeten, ontstaat vaak kunst. Neem dit project van Christian Marc Schmidt & Liangjie Xia.
Invisible Cities from Christian Marc Schmidt on Vimeo.
By revealing the social networks present within the urban environment, Invisible Cities describes a new kind of city—a city of the mind. It displays geocoded activity from online services such as Twitter and Flickr, both in real-time and in aggregate. Real-time activity is represented as individual nodes that appear whenever a message or image is posted. Aggregate activity is reflected in the underlying terrain: over time, the landscape warps as data is accrued, creating hills and valleys representing areas with high and low densities of data.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
De ontruiming van Zuccotti Park waar een recordaantal agenten de Occupy New York beweging wegveegde. Beelden op de klanken van de 1% zanger Frank Sinatra.
the raid on zuccotti park from Casey Neistat on Vimeo.
Charles Mysak, de Hemingway onder de boekverkopers.
Madrid-based photographer Alfonso Zubiaga shows us what a living, breathing New York City looks like? Zubiaga takes us over its busy streets and through its most recognizable landmarks. By zooming in and out of everything from New York’s iconic skyscrapers to its trademark yellow taxi cabs, he takes us on a wild ride that makes us feel like we’re in the town where no one ever sleeps.
Meer bij The Presurfer.
“Je suis allée très loin, j’ai constitué le dossier, je suis allée voir un avocat, mais je ne suis pas allée jusqu’au bout” (Le Monde)
Geen idee wat Tristane Banon nu precies zegt maar Franse citaten staan nu eenmaal très chique. De 31-jarige journaliste overweegt na negen jaar alsnog aangifte te doen tegen IMF-topman Dominique Strauss-Kahn. De recente aanhouding van Strauss-Kahn in New York heeft haar de moed gegeven het nu wel in de rechtbank op te nemen tegen haar aanrander (en echtgenoot van haar peettante). De borgsom van 1 miljoen dollar -die mevrouw Kahn al had overgemaakt- is geweigerd. No he Kahn’t zal gewoon in de cel moeten blijven en komt op 20 mei voor. De IMF-directeur, die Griekenland tot ingrijpende bezuinigingen dwong in ruil voor geld, wordt ervan beschuldigd een kamermeisje te hebben gedwongen tot (oh ironie..) Griekse seks. De wereld kijkt gefascineerd toe, er is zelfs al een Chinese reconstructie (SafeForWork) van de gebeurtenissen in het Amerikaanse Sofitel Hotel. Ondertussen strompelen Griekenland en Portugal langs de afgrond van faillissement, maar betrokkenen verzekeren dat de gevangenschap van de hoogste financiële baas de steunmaatregelen niet in gevaar brengen. Wat wel mislukt lijkt is de hooggespannen presidentskandidatuur van Strauss-Kahn in Frankrijk en dat is een kleine tragedie voor de socialisten. [/seth]
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
