Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
De kaleidoscopische muziek van Animal Collective
Zo nu en dan word ik wel eens meegenomen naar concerten zonder dat ik de band in kwestie ken. En soms is het wel aardig om geheel onbevangen op zo’n concert te verschijnen. Vantevoren dus niet op internet het een en ander uitzoeken, maar vertrouwend op degene die je heeft uitgenodigd, kun je dan soms aardig verrast worden.
En zo was het dus ook vorige week dinsdag in de kleine zaal van de Melkweg waar drie van de vier leden van Animal Collective uit Baltimore hun opwachting maakten. De aankleding van het podium beloofde niet veel goeds; aan weerszijden stonden twee skeletten in jurken opgesteld en er waren maar weinig instrumenten te bekennen. De mannen betraden het podium en konden me de eerste twee nummers ook niet overtuigen. Links stond een man achter de knoppen met een mijnwerkerslamp op zijn hoofd, rechts een andere knoppendraaier die nauwelijks bewoog en in het midden een zanger die nogal larmoyant stond te zingen. Het nadeel van dit soort bands is dat ze vaak in hun eigen trip opgaan en nauwelijks contact maken met het publiek. En bij Animal Collective was dit niet anders.
Toch wisten ze er een aardig spektakelstuk van te maken. Vanaf het derde nummer werd er namelijk steeds vaker een gitaar bij gepakt en bleek de bewegingsloze man een floortom, hi-hat en crash naast zich te hebben staan die veelvuldig werden gebruikt. De acht lichtpanelen achter op het podium zorgden in verschillende patronen voor de rest.
The rebel delusion
Zelfs in het liefdeloze tranendal van lethargische trivialiteiten dat deze wereld in wezen natuurlijk is, kwam het afgelopen week als een nieuw dieptepunt. Het was maandag en het was serieus een persbericht, sterker nog: het was een serieus persbericht: Amy Winehouse zegt optreden niet af. OMFGWTFBBQ, mensen, stop de persen, houd uw hart vast en bel Ronald Plasterk voor commentaar: AMY WINEHOUSE ZEGT OPTREDEN NĺET AF!!!!!!!!111
Gezien de nieuwswaarde van dit soort berichten ga ik er gemakshalve maar van uit dat iedereen hier weet wie Amy Winehouse is en dat zij afgelopen maandag optrad in de Heineken Music Hall. Persoonlijk vind ik dat het van karakter had getuigd/getogen als La Winegum geweigerd naar een dergelijk desolaat etablissement af te reizen. Ik bedoel, koers zetten naar Amsterdam Zuid-Oost voelt toch een beetje als afdalen naar de hel. Maar inmiddels weten we dat mevrouw haar portie masochisme zelden laat staan.
Want dat schijnt zo bijzonder te zijn aan Winehouse. Ze gebruikt drugs per voordeelverpakking, zuipt alsof ze middenin een ontgroening zit en gebruikt een boksbeugel in plaats van een advocaat om haar echtelijke ruzies uit te vechten. Om het plaatje compleet te maken is ze ook nog zangeres. Nou ja, wat een unicum! Wat een onorthodoxe combinatie! Wat een rebel! Zou ze af en toe ook een zonnebril en een leren jasje dragen? Want dan is ze natuurlijk helemaal een wandelende oorlogsverklaring aan het establishment. En oh, oh, oh, wat spreekt dat soort mensen tot de verbeelding van ons scharnieren van het systeem. Terwijl wij ons gedwee laten meevoeren in de vaart der volkeren, zijn er nog rocksterren als Winehouse die gewoon hun eigen plan trekken, die obstinaat hun kont tegen de krib gooien als de heersende mores ze iets tracht te dicteren. Hoe verfrissend!
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Wie was Mohammed? Wat dreef hem? In deze vlot geschreven biografie beschrijft Marcel Hulspas de carrière van de de Profeet Mohammed. Hoe hij uitgroeide van een eenvoudige lokale ‘waarschuwer’ die de Mekkanen opriep om terug te keren tot het ware geloof, tot een man die zichzelf beschouwde als de nieuwste door God gezonden profeet, vergelijkbaar met Mozes, Jesaja en Jezus.
Mohammed moest Mekka verlaten maar slaagde erin een machtige stammencoalitie bijeen te brengen die, geïnspireerd door het geloof in de ene God (en zijn Profeet) westelijk Arabië veroverde. En na zijn dood stroomden de Arabische legers oost- en noordwaarts, en schiepen een nieuw wereldrijk.
De wereld vóór God – Filosofie van de oudheid, geschreven door Kees Alders, op Sargasso beter bekend als Klokwerk, biedt een levendig en compleet overzicht van de filosofie van de oudheid, de filosofen van vóór het christendom. Geschikt voor de reeds gevorderde filosoof, maar ook zeker voor de ‘absolute beginner’.
In deze levendige en buitengewoon toegankelijke introductie in de filosofie ligt de nadruk op Griekse en Romeinse denkers. Bekende filosofen als Plato en Cicero passeren de revue, maar ook meer onbekende namen als Aristippos en Carneades komen uitgebreid aan bod.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.