Het was weer een wonderlijke ervaring, het opstellen van alweer de tiende Sargasso Lijst. De inzendingen sprongen van hot naar her. Er was geen touw aan vast te knopen, maar leuk was het wel. Uiteindelijk komt er dan toch een lijst uit. Het simpele feit dat maar een paar nummers meer dan twee keer genoemd zijn zegt eigenlijk al genoeg. Het slechts een overzicht. Duidelijker is het wel wanneer alleen de uitvoerenden bekeken worden. Radiohead steekt er dan met kop en schouders bovenuit. Onderaan een lijst van de bovenste 25. Maar nu eerst de volledige lijst van meest inspirerende nummers volgens de Sargasso reaguurders (luister hier of helemaal onderaan de post): 1. Krang - Kraaien (41) 2. Jimi Hendrix - Machine gun (38) 3. Pink Floyd - Time (38) 4. Beastie Boys - Sabotage (32) 5. Rush - Exit Stage Left (31) 6. DJ Shadow - Midnight in a perfect world (30) 6. Joy Division - Closer (30) 6. Prodigy - No good (start the dance) (30) 6. Wir sind Helden - Denkmal (30) 10. John Lennon - Working class hero (29) 10. Johnny Cash - Hurt (29) 10. Rolling Stones - Gimme Shelter (29)
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Mede naar aanleiding van de column van Alex Burghoorn in de Volkskrant (sorry, betaald. Titel “Troost van Radiohead in sombere tijden” zegt genoeg) wilde ik nu eindelijk eens mijn stuk schrijven over de teloorgang van muziek als belangrijke gezamenlijke inspiratiebron voor hele generaties. Maar een spruit die om de twee zinnen een keel op zet, maakt een samenhangend verhaal onmogelijk.
Dus geen gloedvol betoog over het verdwijnen van de gezamenlijke beleving van muziek, het wegzakken van muziek in de top 10 van aandachttrekkers vanwege 30 TV kanalen en games, de fragmentatie van de muziekbeleving, het verdwijnen van supergroepen die tot 30 jaar na hun beste plaat nog zalen vol met grijze 50’ers kunnen trekken, de allesvernietigende marketingafdeling van de platenmaatschappijen, enzovoort en zo verder.
Natuurlijk verdwijnt de muziek niet. Maar de rol van muziek zoals die in de jaren 60 tot en met 90 gespeeld heeft in de leven van velen, zakt weg. De equivalenten van Bob Dylan’s “Times they are a-changing” en Pink Floyds “The Wall” zullen niet meer dan enkele subculturen bereiken. De legale recordverkopen van Michael Jackson’s Thriller zullen niet meer voorkomen.
Afijn, daar dus geen stuk over. Maar wat ik wel kan doen is eindelijk weer een Sargasso Lijst er in schieten. Alweer de tiende van deze bijzondere reeks (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 en 9).
Dit keer vraag ik van u de meest inspirerende muziekstukken. Welke stukken hebben u aan het denken gezet, tot actie aangespoord, op nieuwe ideeën gebracht, veranderd, etc…. En ook, niet te vergeten, welke stukken kunnen bij u nog steeds heftige emoties opwekken. Lekkere ruime definitie, maar dat zijn we wel gewend. Toelichting bij uw keuze is natuurlijk altijd welkom.
Maar please, plaats uw lijstjes in het volgende formaat:
1 # Artiest/Uitvoerende # Titel stuk
2 # Artiest/Uitvoerende # Titel stuk
3 # Artiest/Uitvoerende # Titel stuk
etc…
(Dus met een hekje en een spatie voor/achter)
Ieder lijstje dat niet dit formaat heeft, kost mij 5 minuten extra werk. Aangezien het sowieso onduidelijk is waar ik de tijd vandaan moet halen om de lijstjes te verwerken met zo’n levendige spruit in de buurt is me een raadsel, dus maak het niet nog erger.
Soms vraag je je wel eens af of de Nederlandse podia hun programmering met elkaar afstemmen. Afgelopen dinsdag was dit zeker niet het geval. In het Amsterdamse Westerpark stond Radiohead, in Paradiso was Live, in Tivoli Vampire Weekend en in de Melkweg stonden The Raconteurs. Het is natuurlijk ook festivaltijd (a.s. weekend vindt alweer de 21e editie van Werchter plaats) waardoor veel bands in de buurt zijn en makkelijk kunnen worden geboekt. De ware muziekliefhebber stond gisteren echter voor een lastige keuze, of beter gezegd een paar maanden geleden, omdat de concerten bij de start van de voorverkoop binnen een mum van tijd waren uitverkocht.
Als ware sterren lieten The Raconteurs even op zich wachten in een uitverkochte Melkweg. Het publiek werd onrustig, misschien wel door de eerste rookvrije horeca-dag maar zeker ook door de slome blues die als achtergrondmuziek de handelingen van de overijverige roadies inlijstte. Bij opkomst van de band waarvan men verwachtte dat het een eenmalig nevenproject van zanger/gitarist Jack White zou zijn, leek het er ook op of de leden onenigheid hadden gehad want de opkomst was kil en er kon geen lachje van af. Plichtmatig werden de eerste nummers afgewerkt.
Het is misschien ook niet makkelijk om Jack White binnen de gelederen te hebben. De muzikant is de sterrenstatus al lang ontstegen en alleen al zijn naam op het affiche zorgt voor een toeloop van een schare fans. Zelf bleef hij er bescheiden onder tijdens het concert; haast verlegen nam hij plaats naast het andere muzikale brein, Brendan Benson en maakte hij zich volledig ondergeschikt aan het geheel. White staat erom bekend dat hij alle oude blueslegendes goed heeft bestudeerd en waarschijnlijk kan hij met de Raconteurs met meer instrumenten zijn ei beter kwijt dan bij het minimalistischere White Stripes. En dat zal dan ook de reden zijn dat deze band een langer leven beschoren is dan aanvankelijk verwacht.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Een jaar of drie geleden stond ik tegen de achterwand van Tivoli geplakt. Met gehoorbescherming in probeerde ik te genieten van Strapping Young Lad. Het kwam echter niet door de gebrekkige kwaliteit van het snoeiharde werk van de band dat ik niet tot genieten kwam. Het kwam door de buitengewoon knappe prestatie van een tweetal mensen een meter of drie voor me die in staat waren met hun gesprek consequent boven het geluid van de band uit te komen. Het genieten is voor mij dan moeilijk.
Recent was ik bij een concert van Joanna Newsom in Paradiso. De betoverende ijle klanken kregen het eerste uur alle ruimte. Maar toen begonnen een stel onverlaten een uitgebreide conversatie achter in de zaal over de biervoorziening. Ik heb de heren vriendelijk verzocht de conversatie te beëindigen of de zaal te verlaten. Ze mompelden iets over “waar bemoei je je mee, wij horen hier” maar verlieten toen toch de zaal.
En vandaag lees ik in de krant de recensie over het concert van Joan as Policewoman. Dit concert is mede door het gekakel van het publiek in het water gevallen.
Is hier sprake van een nieuwe trend? Hebben we hier van doen met de variant op het inmiddels wijdverbreide irritante kuchen en hoesten bij klassieke concerten?
Ik blijf het vreemd vinden dat mensen veel geld neerleggen om naar muziek te kijken/luisteren en dan vervolgens iets gaan doen wat ze in andere gelegenheden beter en goedkoper kunnen doen, zonder dat ze daarbij mensen storen die wel komen om van de ervaring te genieten.
Maar goed, dat is mijn mening. Polletje dus.
Het is weer eens wat anders; Mike Patton die in het Italiaans zingt. De voormalige voorman van Faith no More en momenteel van onder andere Mr Bungle, Peeping Tom en Fantômas ontdekte het Italiaanse B-filmlied dankzij de jonge filmcomponist Daniele Luppi en besloot er samen met hem een project van te maken onder de titel Mondo Cane (i.e. ‘hondse wereld’), vernoemd naar de gelijknamige documentaire van Gualtiero Jacopetti en Franco Posperi uit 1962. Het project was oorspronkelijk gemaakt voor het Angelica festival in Bologna en werd daar in 2007 uitgevoerd. Maar afgelopen donderdag stond Patton met Mondo Cane ook geprogrammeerd in een uitverkocht Paradiso, in het kader van het Holland Festival. Met zijn haren strak achterover gekamd, een zwart pak van Italiaanse snit en een sardonische glimlach bracht hij de werken van onder andere Gino Paoli, Luigi Tenco en Adriano Celentano ten gehore.
Qua mimiek leek hij zo nu en dan op onze eigen Hans Teeuwen die eerder dit jaar al de liederen van Sinatra zong. En Patton kwam niet alleen; voor de orkestrale begeleiding had hij het Metropole orkest uitgenodigd dat onder leiding stond van dirigent Aldo Sisillo. En vele Italianen met wie hij de uitvoering in Bologna had gedaan, waren er nu weer bij. De trompetist Roy Paci was de blikvanger dankzij zijn meesterlijke spel, Enri bespeelde verschillende toetsen waaronder hammond en moog, de markante Vincenzo Vasi zorgde voor de electronica en de theremin en het koor was ook Italiaans. Daarnaast waren er drums, bas en gitaar aan toegevoegd. Het hele gezelschap bij elkaar bezette de halve zaal van Paradiso waarbij Patton vanaf een soort kansel de hoofdzang voor zijn rekening nam. En dat deed hij vrijwel accentloos.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.