Wat Syrië jarenlang niet heeft kunnen (en willen) doen is Israël binnen 3 weken wel gelukt.
Hezbollah omtoveren tot de populairste partij van Libanon.
Ruim 80% van de bevolking zou op dit moment de Hezbollah steunen in haar strijd.
80% van de Druzen en christenen steunt de Hezbollah. Van de soennitische moslims steunt maar liefst 89% de beweging.
Een van de beoogde doelen van Israel, het opstoken van de Libanese bevolking tegen de Hezbollah, is dus niet gehaald.
Hezbollah ziet de toenemende populariteit ondertussen als vrijbrief om iedereen die haar bekritiseert als verrader te bestempelen.
Politici houden wijselijk hun mond en scharen zich achter de beweging. Hetzelfde geldt voor de geestelijke leiders. Maronitische, Grieks-orthodoxe, Armeens-orthodoxe, Soennitische en Druzische leiders hebben Hezbollah bedankt voor de heldhaftige strijd die zij levert.
Ondertussen ruiken pro-syrische politici bloed en roepen om nieuwe verkiezingen.
De huidige regering zou gefaald hebben en meer aandacht besteed hebben aan Rice dan aan de Libanese bevolking.
Nieuwe, snelle verkiezingen zouden een nederlaag betekenen voor premier Siniora en zijn 14-maart coalitie (bestaande uit de druzische PSP, de rechts-christelijke LebaneseForces, de conservatief-christelijke Qornet Shehwan en de soennitische/christelijke FutureMovement).
Dezelfde coalitie die Bush gebruikte om aan te tonen dat zijn Middenoosten-beleid wél werkt…
De grote winnaars zullen de Hezbollah en de christelijke FPM zijn.
De eerste zou nog meer stemmen afsnoepen van de shiitische Amal, wiens partijleider ook wordt bekritiseerd vanwege onpattriotisch gedrag.
De FPM zal haar huidige zetelaantal behouden of iets vergroten. Maar de partijleider, ex-generaal Michel Aoun, zou het presidentschap cadeau krijgen van de Hezbollah.
Zijn uitspraken á la “wij zijn allemaal martelaars” of “elke Libanees wil nu een zelfmoordaanslag plegen” klonken voor de Hezbollah-leiders als muziek in de oren.