Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
GeenStijl doet een Stivoro II
Weesie staat op van zijn stoel en loopt naar muur waar de STIR-cijfers hangen. Daar ziet hij dat hij zich heeft vergist. ‘O… ik was echt in de veronderstelling dat het achttien was.
GeenStijl-akela Dominique Weesie wordt door Vrij Nederland op een onzorgvuldigheid gewezen die ons ook al was opgevallen. Het interview in het weekblad is overigens beter dan de hagiografie van Weesie die onlangs in de Volkskrant stond. Mooi zijn de “beetje dom”-ontkenningen. Publiceren van adressen? Mag Duyvendak niet, maar de publicatie van het telefoonnummer van Stivoriaan Prins is niet Weesie’s schuld. “In eerste instantie had ik niet eens gezien dat daar een telefoonnummer op stond.” De blootfoto’s van Manon Thomas? Weesie wist niet dat ze gestolen waren. “Had Manon ons even gebeld, dan hadden we ze meteen van de site gehaald.”
NB: Francisco van Jole heeft niet meegewerkt aan de totstandkoming van dit artikel.
Groenlandse haai toch geen vijand ijsbeer
‘Haai vijand van ijsbeer’ koppen vandaag diverse nieuwsbronnen. Wat wil het geval: in Noorwegen is een Groenlandse haai opengesneden en in de maag vond men resten van een ijsbeer. “De vondst vormt mogelijk het eerste tegenbewijs voor de stelling dat ijsberen geen natuurlijke vijanden hebben” zo wordt ons op Spits!vondige wijze meegedeeld in het gelinkte artikel. Als we de Inuït [update] en de orca even buiten beschouwing laten heeft de ijsbeer inderdaad geen natuurlijke vijanden, deze vondst in de maag van een Groenlandse haai brengt daar geen verandering in.
De Groenlandse haai is een (bijna) alleseter, een opportunist die in water zwemt zodra het vloeibaar is: vanaf -1°C tot 12°C. Zijn ogen zijn zwak en de hoornvliezen zijn vaak aangetast door een parasitair kreeftje (bron), half blind glijdt het koudbloedige dier door het ijskoude water. De Groenlandse haai is erg langzaam en heeft nog nooit mensen aangevallen, deze twee duikers kunnen hem dan ook gerust plagen. Zijn vlees is giftig tenzij je het eerst een paar weken laat rotten in de buitenlucht. Maar dan nog smaakt het alsof je een brok ammonia naar binnen werkt (bron). De Inuït hebben geen hoge dunk van de Groenlandse haai, ze beschouwen hem als een schrokkende schobbejak, een aaseter geen heroïsche jager. Er bestaat een legende dat een Inuït vrouw haar haren waste met urine, ze droogde met een dweil en die in de zee gooide: hieruit ontstond de Groenlandse haai (bron). Ga er maar aanstaan als er zo in de overlevering over je gesproken wordt! Dan ben je wellicht wel blij met de stoere krantenkop “(Groenlandse) Haai vijand van ijsbeer”?
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
GeenStijl doet een Stivoro
Even slikken voor de boys bij GeenStijl. Stonden ze zomaar op de voorpagina van de Volkskrant. Kon die krant voorheen nog als pijprokende linkse erniettoedoende snertkrant worden afgedaan, nu is het OORLOG! En inmiddels draaien de jongens alweer een tijdje mainstream mee, dus wat is je tegenzet als mediagigant? Juist! Een stevige brief-op-poten (pdf – nee da’s lekker vlot) naar de Raad voor de Journalistiek.
En net als dat je een goed verhaal niet kapot moet checken, moet een goede brief ook niet teveel kloppende feiten bevatten. In dat licht is dit citaat dan ook helemaal goed:
“Welnu, uit de cijfers van de STIR blijkt dat 52 procent van onze lezers tussen de 18 en 34 jaar is, 36 procent tussen de 35 en 49 jaar en de 12 procent ouder dan 50 jaar. Toch knap hoe verslaggeefster Sheila Sitalsing desondanks het verband weet te leggen tussen minderjarige ‘grappenmakers’ en GeenStijl.”
U hoort het hier het tweetst dames en heren: 52+36+12 = 100%, dus NIEMAND onder achttien leest GeenStijl.
Overigens wijzen de onderzoeken van het -altijd hondsbetrouwbare- STIR uit dat Sargasso wordt gelezen door jonge vaders met een drankprobleem (32%), wereldreizigers van boven de vijftig (28%), vrouwen die van voetbal houden (15%) en alleenstaande mannen en vrouwen met veel te grote borsten (25%). Valt u hier niet onder, DAN LEEST U DIT DUS NIET WANT U BESTAAT NIET!
capice?
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Tweespalt – Beeldvorming


Afgelopen woensdag ruilde Israël de lichamen van 199 Palestijnen en Hezbollah-strijders en vijf Libanese gevangenen (waaronder de beruchte Samir Kuntar) voor de lichamen van twee van haar soldaten. Deze soldaten verdwenen en markeerden het begin van de oorlog in Libanon in 2006.
Welke indruk liet de Nederlandse verslaggeving bij u achter deze week?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.