Op een dag weet je het, je wordt … Wallstreet bankier! Serieus… wat een baan. Als het goed gaat geef je jezelf een bonus van een miljoen, of 10, of 100. Als het slecht gaat en je waardeloze papieren producten vergiftigen het complete wereldwijde financiële systeem ren je naar je overheid om even 700 miljard te tappen op kosten van de komende drie generaties belastingbetalers. ‘Privatise-the-profits-and-socialise-the-cost’ noemt men dat in strategie termen. Het is een model waarbij de winst van activiteiten bij private bedrijven terechtkomt maar de werkelijke kosten (die niet noodzakelijk monetair zijn – denk dode soldaten of een giftig milieu) bij de samenleving als geheel worden gelegd. Dit gedrag is extra hypocriet in het geval van de Wallstreet banken omdat de instellingen aldaar zich de laatste decennia vrijwel volledig heeft weten te onttrekken aan behoorlijk toezicht dat dit soort gedrag juist moet voorkomen.
Op zich zou dit allemaal niet zo erg zijn als de Amerikaanse overheid 700 miljard dollar had liggen. Maar dat is niet zo. Elk van die dollars wordt geleend van buitenlandse investeerders die daarmee een steeds grotere greep op de VS krijgen. Inmiddels is een flink deel van de VS defacto in buitenlandse handel en kunnen de Bank of China en Europese pensioenfondsen de Amerikaanse economie laten instorten als ze dat zouden willen (waarbij ik eerder gok op China dan op het ABP). Hier is een realtime klok van de oplopende staatsschuld (slechts een topje van de ijsberg maar het geeft een beeld). Het injecteren van die 700 miljard helpt natuurlijk niet het echte probleem oplossen: Amerika maakt gewoon vrijwel niks dat de wereld wil hebben en heel veel consumeert heel veel uit de rest van de wereld dat geld kost. Vroeger of later treedt de zwaartekracht in.