Geachte heer Dorenbosch, Hierbij retourneer ik de tien weken oude foetus die ik van uw organisatie Schreeuw Om Aandacht Leven heb mogen ontvangen. Ik beschouw deze vrucht als ongewenst en ik weet als geen ander waar dat toe kan leiden. Op 1 april 1988 kreeg ik namelijk een soortgelijke pop, terwijl daar op dat moment geen plaats voor was in mijn leven. Uiteraard heb ik mijn best gedaan om zo goed mogelijk voor Kimberley te zorgen. Ik kan niet zeggen dat ze in materiële zin iets te kort is gekomen, maar ik vermoed dat ze al vroeg voelde dat ze niet echt gewenst was. Een echt vrolijke baby is ze in ieder geval nooit geweest.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De televisiespot “Wie is toch dat wijf, dat de hele dag aan mijn kop zeurt?” is volgens de Reclameraad kwetsend voor vrouwen en moeders. Met de televisiespot wil SIRE vaders oproepen hun kinderen te bevrijden uit de ongezond dwangmatige opvoedklauwen van moeders. Bijvoorbeeld door samen gezellig op zondag naar voetbal te kijken of het vlees aan te snijden. De Reclameraad echter, adviseert de spot niet uit te zenden.
Volgens de Reclameraad wordt met de campagne een ‘onterecht beeld van een kwetsbare groep moeders‘ geschetst. Zij wordt daarin gesteund door een advies van de Raad voor de Kinderbescherming, de instelling die al bijna een eeuw succesvol streeft naar vergaande feminisering van het opvoedingsdomein.
In de 40 seconden durende reclamespot is te zien hoe vrouwen constant zitten te frunniken aan de kleding van kleine jongetjes, met een strenge blik zeggen ‘ik hou van je, dus luister naar me!’ en dwingend hand-in-hand met tienjarige meisjes naar een geblindeerde SUV lopen om ze naar de school 500 meter verderop te rijden. Zogenaamd omdat dat veilig is. Aan het einde van de spot is een kinderstem te horen die zegt: “Wie is toch dat wijf, dat de hele dag aan mijn kop zeurt?”
Naast het mij druk maken over smeltende ijskappen en sneue ijsberen, de goedkope H&M kleren gemaakt in Cambodja door bevende kinderhandjes, duurzaam opgewekte energie waar ik mijn vinger niet op kan drukken hoe dat dan precies werkt en waarom, denk ik na over het combineren van moederen en werken.
En meestal val ik dan meteen spontaan in slaap.
Tot nu toe…
Als ik om mij heen kijk, dan is het vrij normaal om drie maanden na het werpen van de baby weer terug achter een bureau te schijven. Op mijn werk ben ik in korte tijd gepeild door de andere werkende moeders. Of ik ook zo blij was om weer eens wat anders te zien dan de supermarkt en eindelijk weer deel te nemen aan normale conversaties in plaats van het maken van koetjiekoe geluiden. Nee, het is geweldig om terug te zijn op een plek waar implementatie, trajectfinanciering en ketenaanpak de normaalste woorden van de wereld zijn. Ik zou zonder problemen mijn ambtseed inleveren voor een leven samen met man, kind en het internet. Uit een recente Cambridge University studie komt naar voren dat er een attitudeverschuiving plaatsvindt over het beeld van de supermoeder die productief is op de werkvloer en fluitend haar kind naar bed brengt. Er lijkt sprake te zijn van een growing sympathy for the old fashioned view that a place is in the home, rather than in the office. Fok, dat is goed nieuws.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Wat vindt u van de zaak waarin een Nederlands echtpaar dat een kind had geadopteerd, tegen betaling, uit België, nu het kind aan de jeugdzorg moet afstaan?
Dit is echt ziek. Je kind wil een tekening downloaden op Sesamstraat.nl, en hij zit opeens op een site waar hij nog lang niet aan toe is. Wat bezielt mensen?
Aldus hysterica politica Mirjam Sterk van het CDA die kinderen wil behoeden voor tikfoutsites, vanwege de vermeende slechte invloed op kinderen. Begrijpt iemand wat er mis is met Sesamstaat.nl?