Blijdorp distantieert zich van lezing Clintel over ijsberen

Afgelopen maandag schreef Sargasso dat klimaatontkenners binnenkort een lezing geven in Diergaarde Blijdorp. Susan Crockford mag op uitnodiging van stichting Clintel en de Groene Rekenkamer een lezing geven over ijsberen, en hoe goed het daarmee gaat. Wij vonden het in eerste instantie opvallend dat een stichting die opgericht is om twijfel te zaaien over klimaatwetenschap en klimaatverandering uitgerekend in een dierentuin mag gaan vertellen dat het geweldig gaat met de ijsbeer. Maar eigenlijk past het naadloos in de strategie van klimaatontkenners, aangezien de ijsbeer door hen wordt ingezet als bewijs dat het dus met klimaatverandering wel meevalt - precies de boodschap die Clintel wil verkondigen. En waar is het beter twijfel zaaien dan bij een organisatie die zich juist inzet voor ijsberen en het klimaat? Ongemakkelijk We belden daarom met Diergaarde Blijdorp. Diergaarde Blijdorp zegt zich “enigszins ongemakkelijk” te voelen bij deze lezing in hun dierentuin, maar het staat in principe iedereen vrij - ook mensen die een ander standpunt hebben over klimaatverandering - een zaal te huren voor lezingen voor de eigen doelgroep. Dus ook Clintel en de Groene Rekenkamer. De dierentuin wist overigens pas dat de lezing door Clintel werd georganiseerd toen het op Clintels website stond, want de boeking is niet gedaan onder naam van Clintel of de Groene Rekenkamer, wat bij ons op zich ook vragen oproept.

Door: en Foto: Christopher Michel (cc)
Foto: Christopher Michel (cc)

Klimaatontkenners geven lezing in Diergaarde Blijdorp

, door en

De klimaatontkennende stichting Clintel organiseert binnenkort een lezing in De Rotterdamse dierentuin Diergaarde Blijdorp waar controversiële wetenschapsontkenner Susan Crockford mag vertellen dat het geweldig gaat met de ijsbeer. Crockford (riep iemand hier Crook?) zal op zondag 17 november in de Haaienzaal ‘inzichten’ verkondigen die door échte wetenschappers met de grond gelijk zijn gemaakt. In Blijdorp? Ja, het verbaast ons ook dat de dierentuin ruimte geeft aan klimaat- en andersoortige ontkenners om hun verhaal luister bij te zetten.

Crockford zal in haar lezing, getiteld ‘The Polar Bear Catastrophe that Never Happened’, vertellen dat er geen reden is om ons zorgen te maken over de ijsbeer – en dus over klimaatverandering. Zo wordt het althans door Clintel aangekondigd: “een voorbeeld van hoe gezonde scepsis over klimaatverandering verketterd wordt”. Recent schreef de New York Times over hoe klimaatontkenners de ijsbeer voor hun eigen gelijk inzetten om twijfel te zaaien over de bedreigingen van opwarming van de aarde. Crockfords blog ‘Polar Bear Science’ speelt daarin een centrale rol.

Twijfel zaaiende stichtingen

Weet Diergaarde Blijdorp welke stichtingen het in huis haalt? Clintel is opgericht door wetenschapsjournalist Marcel Crok en emeritus hoogleraar Guus Berkhout. De stichting claimt objectief’ te berichten over klimaatwetenschap, maar het NRC prikte dat al door: hun doel is om twijfel te zaaien. Clintel is internationaal bekend vanwege hun recente brief vol onwaarheden aan de Verenigde Naties die door 500 ‘klimaatsceptici’ werd ondertekend, met de boodschap ‘There is no climate emergency’. The Guardian bestempelde deze actie als regelrechte klimaatontkenning.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Mededeling

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: copyright ok. Gecheckt 09-02-2022

Hulspas weet het | Hoe zieker hoe beter

, door

COLUMN - ‘We stood there crying – filming with tears running down our cheeks.’ Aldus de toelichting bij een filmpje dat door National Geographic op twitter werd gezet. Een filmpje van (zo opende het artikel achter de bijgaande link) een ‘starving polar bear on iceless land’. Het was inderdaad treurig om te zien, die scharminkel van een ijsbeer, scharrelend tussen allerlei vuil, op zoek naar iets te eten. De tweet-met-filmpje van National Geographic ging dan ook meteen viral. En de commentaren lieten zich raden. Net als de reactie van wetenschappers.

Is dit dier een slachtoffer van klimaatverandering, zoals National Geographic beweert? Zullen straks alle ijsberen, verdreven van het smeltende poolijs, als hongerige klimaatvluchtelingen de Canadese vuilnisbakken komen inspecteren? De deskundigen hadden zo hun twijfels. Kwam dit de laatste jaren vaker voor, vroeg de een zich af. Het leidde wel tot nuttige discussies, zo luidde het commentaar van weer een ander. Uiteindelijk was het ijsbeer-expert Jeff Highdon die de kijkers uit hun lijden verloste. Highdon reageerde liever niet (‘I try to avoid commenting on stuff like this, at least for the first couple days when emotions are high. But since you asked…’) maar kwam op verzoek met een analyse van de situatie. Dat soort dramatische beelden zijn niet nieuw. IJsberen zijn alleseters en gaan wel vaker op zoek naar eetbaar afval. En ook ijsberen kunnen ziek worden. Highdon bekeek het filmpje nauwkeurig, bekeek de omgeving, zag waar het gemaakt moest zijn, en wees erop dat de ijsberengemeenschappen daar in de buurt gezond en ‘stable’ zijn. En ja, daar ligt dus niet altijd ijs, maar dat vinden ijsberen helemaal geen probleem.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Klimaatsceptici misinformeren over wetenschappelijke ijsberenwereld

, door

hondijsbeerIn de periferie van het internet gaan er berichten rond die claimen dat de IUCN Polar Bear Specialist Group (PBSG) een wetenschapper zou hebben uitgesloten omdat ‘hij niet gelooft in klimaatverandering’. Klinkklare quatsch zo blijkt uit navraag bij de direct betrokkene.

Dr Mitchell Taylor zou de gebeten poolhond zijn, ondanks zijn dertig jaar ervaring met onderzoek naar ijsberen mocht hij niet naar de bijeenkomst van de PBSG in Kopenhagen. Het ‘nieuws’ werd de wereld ingeslingerd door Daily Telegraph columnist Christopher Booker: een man die claimt dat asbest even ongevaarlijk is als talkpoeder, stelt dat BSE geen Creutzfeldt–Jakob veroorzaakt, verkondigt dat meeroken volledig onschadelijk is, regelmatig Intelligent Design verdedigt én niet gelooft in man-made global warming. ‘Polar bear expert barred by global warmists’ was de ronkende titel van zijn column drie weken terug. Onze nationale klimaatscepticus Hans Labohm stookte het vuurtje gisteren nog eens verder op: “Hij [Dr Mitchell Taylor] is geen lid van de broeikaskerk…”.. enzovoorts…

Maar dan nu de feiten.

Wetenschapsblogger Tim Lambert mailde gewoon even met de voorzitter van de PBSG: Dr Andy Derocher. Hij legt uit dat het artikel van Booker bol staat van valse informatie en zodoende misleidend is. De PBSG is een groep van onafhankelijke wetenschappers die zich bezighoudt met onderzoek naar ijsberen met als doel het inventariseren van de populatie status en die informatie wordt weer verwerkt in de IUCN Rode lijst van bedreigde diersoorten. De richtlijnen van de groep -die zijn opgesteld toen Taylor er nog wel deel van uitmaakte- stellen dat alleen actieve wetenschappers lid mogen zijn. Dr Mitchell Taylor is sinds 2008 niet meer actief en werd daarom binnen de PBSG vervangen door Dr. Lily Peacock. De Canadese overheid besloot niet tot herbenoeming van Taylor omdat dit niet strookt met de richtlijnen van PBSG. De claim dat ‘de huidige voorzitter een oud-student zou zijn van Taylor die hem nu een loer draait’ blijkt totale onzin. Derocher verklaart dat Taylor in geen enkele situatie zijn supervisor is geweest. Verder meldt Derocher dat de vorige voorzitter die afzwaaide in 2008 nu ook niet aanwezig was op de bijeenkomst in Kopenhagen, zo zijn de regels immers.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Mededeling

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Doneer!

Mededeling

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Volgende