Charts: comparing the largest carbon emitters

Comparison of carbon emissions from six leading countries. Click image to enlarge. Earlier this month the U.S. Department of Energy's Energy Information Administration announced an 8 percent drop in U.S. carbon dioxide emissions during the first quarter of 2012. Emissions between January and March 2012 were the lowest since 1992.

Door: Foto: Eric Heupel (cc)

Extreme hittegolven 50 tot 100 maal waarschijnlijker door klimaatverandering

De kersverse klimaatstudie waarin NASA-wetenschapper James Hansen en anderen aantonen dat extreme hittegolven en zomertemperaturen het gevolg zijn van de opwarming van de aarde genereerde afgelopen weekend aardig wat krantenkoppen. Jeremy Hance van Mongabay legt uit hoe het team van Hansen tot haar conclusies komt.

Een recente stijging in dodelijke, verlammende en dure hittegolven is veroorzaakt door klimaatverandering, betoogt een nieuwe statistische analyse, gepubliceerd in de Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS). Klimatologen ontdekten dat extreme hittegolven de laatste dertig jaar met minstens vijftigvoud zijn toegenomen. De onderzoekers, waaronder James Hansen van NASA, concluderen dat klimaatverandering de enige verklaring is voor zo’n statistische sprong.

Dit is geen klimaatmodel of een voorspelling, maar zijn daadwerkelijke waarnemingen van weergebeurtenissen en temperaturen die zich hebben voorgedaan, schreef Hansen, een vooraanstaand wetenschapper en uitgesproken klimaatveranderingsactivist, in een opinieartikel in de Washington Post.

“Onze analyse toont aan dat het niet langer volstaat om te zeggen dat de opwarming van de aarde de waarschijnlijkheid van extreem weer zal vergroten, en het voorbehoud te herhalen dat geen enkel individueel weerverschijnsel direct in verbinding kan worden gebracht met klimaatverandering. Juist integendeel: onze analyse toont aan dat, wat het extreem hete weer uit het recente verleden betreft, er nagenoeg geen andere verklaring is dan klimaatverandering.”

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: Eric Heupel (cc)

Waterland 2112 | Het water kwam toch

Geroepen hadden ze en hoe: om het hardst. Maar het bleven roependen in de woestijn met hun boodschap dat de zeespiegel door zou stijgen tot er geen dijk meer tegen gewassen zou zijn. De nieuw-rechtse coalities die ons land sinds het begin van de jaren tien regeerden hielden echter star vol dat er geen morzel gronds aan de zee mocht worden afgestaan. Miljarden werden gestoken in dijkverhogingen, golfbrekers, schiereilanden voor de kust, waarop godbetert dan ook nog een vliegveld onder het toekomstige zeeniveau. Helaas kregen de roepers in de woestijn gelijk. Het water kwam toch.

In maart 2072 deed zich de fatale combinatie van waterstanden en windrichting voor die maar eens in de vijftienduizend jaar voorkwam. Althans op de oude, nog niet opgewarmde aarde. Op zich hadden de dijken het moeten houden. De zeespiegel was nog net geen 2.62 meter gestegen t.o.v. het niveau van honderd jaar daarvoor. De harde westenwind blies het water bij springtij hoog tegen de Nederlandse kust. Maar toen het hoogste punt voorbij was, waren alle dijken nog intact. De wind ruimde sterk naar noord-noordwest. En toen kwam de verrassing. Op het moment van laag water was de verhoging nog steeds meer dan het normale hoogwaterniveau. Er werd onmiddellijk groot alarm geslagen.
Een moeizame evacuatie kwam op gang. Bewoners van laaggelegen gebieden direct achter de dijken kregen de opdracht zo snel mogelijk naar het dichtstbijgelegen hogere gebied te gaan. Als kwetstbaarste gebieden waren aangewezen Zeeland, Noord-Holland noordelijk van de Hondsbosche zeewering, Groningen en Friesland. In de chaos die volgde liepen de wegen al snel vol en binnen de kortste keren zat het verkeer muurvast. Via radio en cms werd de vluchtenden aangeraden dan maar naar het dichtstbijzijnde hoge punt te lopen. Het had een totale ramp kunnen worden, maar gelukkig liet de natuur het deze keer bij een waarschuwing.

Foto: Eric Heupel (cc)

7 wegen naar de apocalyps – 1 de broeikas

weekendlogo123.jpgVan 5 september t/m 17 oktober kijkt Ippekrites de koffie dik aangaande zaken die ons voortbestaan bedreigen, daarbij terzijde getekend door Crachàt. Verwacht geen erudiete citaten of intelligente links, maar slechts wilde speculaties die haast aan science-fiction grenzen. Dat alles echter wel gebaseerd op wat Ippekrites tot nu toe over het onderwerp tot zich heeft genomen. Nogal serieuze kost dus, maar als je wilt lachen kijk je maar naar “Mock the week”. De eerste aflevering pakt een oude koe bij de horens, global warming. Daar blijken toch wel meer risico’s aan te zitten dan alleen het om zeep helpen van de traditionele strandwandeling bij Hondsbosch.

Sinds Al Gores film ligt Global Warming op ieders lip. Helaas blijft het onderwerp daar en gebeurt er verder weinig. Wat? Blue Motion? Prius? Kom op zeg, je gelooft toch zelf niet dat dat ook maar iets te betekenen heeft. Twee maanden geleden stond immers in de krant dat de gemiddelde autokoper de CO2 cijfers niet mee laat wegen bij de keuze voor een nieuwe auto. De reden daarvoor is dat het publiek zich maar al te graag in slaap heeft laten sussen door geruststellende berichten uit de hoek van overheid en wetenschap dat de film wel een beetje gechargeerd was. Dat het allemaal nog maar de vraag was of de zeespiegel ooit 8 meter zou kunnen stijgen. Anders gezegd, dat Al ons mooi had laten schrikken om de aandacht te trekken, maar dat de soep heus niet zo heet gegeten zal worden.

Lezen: Mohammed, door Marcel Hulspas

Wie was Mohammed? Wat dreef hem? In deze vlot geschreven biografie beschrijft Marcel Hulspas de carrière van de de Profeet Mohammed. Hoe hij uitgroeide van een eenvoudige lokale ‘waarschuwer’ die de Mekkanen opriep om terug te keren tot het ware geloof, tot een man die zichzelf beschouwde als de nieuwste door God gezonden profeet, vergelijkbaar met Mozes, Jesaja en Jezus.

Mohammed moest Mekka verlaten maar slaagde erin een machtige stammencoalitie bijeen te brengen die, geïnspireerd door het geloof in de ene God (en zijn Profeet) westelijk Arabië veroverde. En na zijn dood stroomden de Arabische legers oost- en noordwaarts, en schiepen een nieuw wereldrijk.

Vorige