Dat Hitler eigenlijk geen Duitser was weten maar verassend weinig mensen. Hij werd namelijk geboren in Oostenrijk, een land dat zich vrijwillig aansloot bij Duitsland en aan haar zijde meevocht tijdens de Tweede Wereldoorlog. Na de oorlog schoot Oostenrijk plots in een slachtofferstuip, en de geallieerden stemden daarin stilzwijgend toe. Het gevolg is duidelijk. Oostenrijk heeft nooit echt in het reine hoeven komen met haar verleden en Nazi-sympathiën zijn nog overal te signaleren. Een aardig voorbeeld daarvan is de documentaire "The End of the Neubacher Project". Maar misschien worden binnenkort de Oostenrijkers toch weer wat meer geconfronteerd met hun oorlogsverleden. Isolde Saalman, afgevaardigde van Nedersaksen in het Duitse parlement, diende in het regionale parlement een voorstel in, waarin ze vraagt of Adolf Hitler posthuum het Duitserschap kan worden ontnomen. Dit lijkt een mooie gelegenheid om de Oostenrijkers te dwingen tot wat zelfreflexie. Maar je kan het ook zien als een poging van Duitsland om de schuldvraag af te schuiven. Als Hitler geen Duitser was, dan is de Tweede Wereldoorlog niet veroorzaakt door een Duitser. En dat komt in een land waar men graag weer wat openlijker nationalistisch wil doen goed uit...
“Fora Bush” oftewel “Weg met Bush”: het stond afgelopen dagen op heel veel spandoeken tijdens grote anti-Bush-demonstraties in Zuid-Amerika. Het meest gedurfde protest kwam echter van deze dame. Op zijn Braziliaans, zullen we maar zeggen. Helaas kon de politie niet van haar afblijven. Hier trouwens foto’s van een grote demonstratie in Colombia.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Kijk nou eens! Van Jole houdt de gemoederen buiten de weblogscene bezig! Half Nederland is over hem heen aan het vallen wegens uitspraken die hij gisterenavond deed in het programma De Leugen Regeert.
Wat heeft hij gezegd? Dat de hype rond Pim Fortuyn compleet door de media was veroorzaakt. Immers, vijf jaar na de dood van Pim is er van zijn gedachtengoed weinig meer over.
Dat er niets meer over is van het gedachtengoed van “onze” Pim wil ik wel aannemen. Maar de rest? Gaat Van Jole te ver? Of heeft hij gelijk?
Vorige week bevond Remco zich in St. Petersburg, waar toen de grootste anti-Poetin demonstraties sinds zijn aantreden plaatsvonden. Hierover schreef hij een aantal artikelen. Nu het vierde en laatste deel van de serie, welke eerder hier verscheen.
In het restaurant van een hotel in Sint-Petersburg gaf Garri Kasparov vrijdag een paar interviews aan vertegenwoordigers van de internationale pers. Veel tijd was er niet, dus besloten Coen van Zwol en ik van ons kwartiertje de man een half uur samen te maken. We waren uiteraard pas als laatste aan de beurt, na de belangrijke landen (Engeland, Duitsland) en belangrijke media (televisie).
Aan elk van de omringende tafeltjes zat een lijfwacht, stevige kerels met oordopjes in. Ook de volgende dag – tijdens de demonstratie van Een Ander Rusland – deden ze hun werk naar behoren. Toen Kasparov was uitgesproken, stormden leden van de ME naar voren. De oud-schaakkampioen werd in no-time uit de chaos weggehaald, zo snel dat het me zelfs ontging, terwijl ik onderaan de trap stond waarlangs hij moet zijn gevlucht.
Masja Novikova, die Kasparov volgt voor een documentaire, liet me aan de hand van mijn eigen foto’s zien hoe de lijfwachten te werk gaan. Ieder staat aan een andere kant van Kasparov en ieder houdt een andere hoek in de gaten . Het klinkt logisch, maar als je het op beeld terugziet, maakt het toch indruk (zie bijvoorbeeld bovenstaande foto, al kan ik me in één man hebben vergist).
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Opgegroeid in het dorp Maurik in de Betuwe, heb ik als kind bar weinig meegemaakt. In Londonderry in Noord-Ierland is dat toch even een ander verhaal. Hier speelt een jonge generatie republikeinen kat-en-muis met de politie. Het is een droevig schouwspel.
Gisteravond ging ik na het schrijven van mijn nieuwsverhaal over de verkiezingen naar de fitnesszaal van het hotel op de vierde verdieping om mijn veel te calorische maaltijd te verbranden. Een uurtje zweten doet me goed, dacht ik. De gymzaal kijkt uit over Derry, in de avond is dat een prachtig gezicht? totdat veertig jongeren hun brandbommen tevoorschijn halen.
Terwijl ik op de hardloopbaan stond te puffen en uitkeek over de stad, voltrok zich het drama. De eerste melkflessen gevuld met doeken die zijn doordrenkt met brandstof en aangestoken, kwamen richting het hotel vliegen. Alsof het een alledaags ongemak betrof, sloot het hotelpersoneel zwijgend de metalen rolluiken op de begane grond. Toeristen die op straat slenterden, sloegen op de vlucht. Auto?s keerden om en kozen een andere route om de stad te kunnen verlaten.
Binnen korte tijd was de politie gealarmeerd en reed een gepantserde wagen op de groep in. Daarna begon de jacht? politiewagen trekt zich terug, jeugd komt tevoorschijn. Jeugd gooit met stenen en bommen, politiewagen komt weer in dreigende snelheid aanrijden. Dat ging een kleine twintig minuten zo door, tot vijf voertuigen van de PSNI uitrukten en de aanval inzetten.
Vorige week bevond Remco zich in St. Petersburg, waar toen de grootste anti-Poetin demonstraties sinds zijn aantreden plaatsvonden. Hierover schreef hij een aantal artikelen. Dit is het derde deel van de serie, welke eerder hier verscheen.
Vrijdagmiddag vroegen we ons af wie toch die man in het midden was tijdens de persconferentie. Maar na zaterdag vergeet ik hem niet gauw meer: Sergej Goeljajev.
De gedeputeerde van Jabloko was de heroïne van de demonstratie. Hij liep voorop, ook als het cordon van de ME weer eens werd omvergeduwd. Zweetpareltjes liepen over zijn hoofd op het Herrijzingsplein, een fraaie naam voor een revolutionaire bende als die van Een Ander Rusland. Brullend door zijn megafoon zweepte hij de massa op: ‘Dit is onze stad’ en ‘Rusland zonder Poetin’.
Goeljajev hield tot het laatste moment stand en liet zich uiteindelijk moedig met een verbeten glimlach wegvoeren (zie filmpje bij Coen van Zwol). Daar gingen heel wat minuten overheen, omdat de betogers de ME de terugweg versperden, toen Goeljajev in zijn kladden was gegrepen tegenover het Gostiny Dvor. ‘Pozór’, joelden de betogers, ‘Schande!’
Sergej Goeljajev, mijn held van de dag dus.
Morgenochtend verschijnt het vierde en laatste deel van deze serie.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Vorige week bevond Remco zich in St. Petersburg, waar toen de grootste anti-Poetin demonstraties sinds zijn aantreden plaatsvonden. Hierover schreef hij een aantal artikelen. Dit is het tweede deel van de serie, welke eerder hier verscheen.
Bij aankomst in Sint-Petersburg stonden ze ons reeds op te wachten, alsof we Feyenoord-supporters waren die aankwamen bij de Amsterdam Arena of Ajax-supporters bij De Kuip. Filmende politieagenten deden hun werk. Ze maakten beelden van de arriverende betogers, als bewijsmateriaal en als intimidatie. Ik heb er altijd plezier in de filmende agenten te fotograferen, hetgeen niet altijd op prijs wordt gesteld.
En zo zag Sint-Petersburg eruit tijdens de verboden mars van zaterdagmiddag:
Vanmiddag verschijnt deel drie in deze serie.
In Noord-Ierland worden de stemmen geteld voor de verkiezingen die deze woelige provincie voor het eerst in zes jaar weer een eigen regering moet geven. In november 2003 stemde Ulster voor het laatst. Dat was overweldigend op de radicale partijen DUP (protestants) en Sinn Fein (katholiek) die geen coalitie wilden vormen. In drie jaar tijd is veel werk verzet, en zeggen DUP en Sinn Fein het nu wel te willen proberen ? mits ze weer het mandaat van de bevolking krijgt.
In Londonderry wordt gevreesd dat de kiezersopkomst laag was. Het volk is het een beetje beu te stemmen op een coalitie die weinig overlevingskansen heeft. Voor een stad met zo?n bewogen verleden kan dat funest zijn. Londonderry heet ook wel Derry. Eind januari oordeelde de rechtbank dat het voorvoegsel ‘London’ moet blijven staan, hoe graag de republikeinen (tegenstanders van Brits bestuur) dat ook anders willen. Zij nemen alleen de naam Derry in de mond.
Tachtig procent van de inwoners is republikein: voorstanders van een Ierse eenwording. Bloody Sunday, de dag waarop het Britse leger dertien demonstranten in de stadswijk Bogside doodschoot, staat 35 jaar later nog in hun geheugen gegrift. Dit is het oorlogshart van Noord-Ierland waar loyalisten ? de opponenten ? geen kans maken. Als tenminste genoeg mensen zijn wezen stemmen. Of dat zo is, moet vanmiddag blijken. Foyle, zoals dit kiesdistrict heet om de hele Derry-Londonderry discussie te vermijden, houdt geen verkiezingen tussen nationalisten en loyalisten. De ware strijd vindt plaats tussen nationalisten onderling: Sinn Fein, de SDLP en enkele onafhankelijke kandidaten.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.