Ik probeer de koffie van mijn overhemd te vegen. Het was de schuld van het Journaal. De presentatrice wist met droge ogen te beweren dat de mascotte van het wasmiddel Robijn uit enkele Olympische arena's was verwijderd "omdat de Olympische spelen niet om het geld gaan." Daarop proestte ik het uit. Er zijn weinig organisaties die zo agressief hun merknaam en handel verdedigen als het Internationaal Olympisch Committee waar onze prins meevergadert. De olympische gedachte is, dat is geen geheim, inmiddels een lucratief idee gebleken. Even de financiële feiten op een rijtje: volgens de site van het IOC is de internationale sportorganisatie een non-profit organisatie. Die haalde over de afgelopen vier jaar een bedrag binnen van ongeveer 4 miljard euro, ongeveer de omzet van een bedrijf als Getronics. En dan hebben we het nog niet over de miljarden die overheden, bedrijven en middenstanders daar nog bijpompen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De slachtofferrol is een veel voorkomende voorkeurspositie. In de wereld van vandaag voelen 1 miljard moslims zich underdog, vechten Nederlandse gemeenten ‘in de polder’ tegen de zogenaamde suprematie van de randstad en Naties tegen Brussel. Soms is het verschil in macht overduidelijk, soms verdient een speler van dit geraffineerde spel een oscarnominatie. Dat laatste geldt zeker voor de vrouwen in het westen. Tuurlijk, mannen verdienen volledig onterecht wat meer en hebben het nog net iets meer voor het zeggen. Maar de roep van vrouwen om naar gelijkheid te streven wordt volledig doorkruist door de bescheiden positie waarin zij zich soms opperbest voelen. Neem nu de Olympische spelen.
Het is traditie dat bij sportevenementen de mannen en de vrouwen een aparte sportcompetitie opzetten. Mannen hebben wat meer spierkracht en als de beiden seksen zich samen in een strijd begeven zullen de vrouwen op meters achterstand finishen. Dat tekort aan spierkracht wordt door vrouwen over het algemeen als iets banaals en onbelangrijks gezien – waarschijnlijk terecht, wie zal het zeggen – en omdat die gedachte tot algemene consensus is verworden kan een vrouwencompetitie evenveel cachet hebben als dat van de mannen. Het gaat om de onderlinge strijd, de relatieve prestatie.
Hugo Camps, camps hugo. In mijn België haat men of loved men hem. En de Elsevierigen onder de Nederlanders zullen wel hetzelfde over hem denken. Ik behoor tot de lovers. Hoe clichématig hij zichzelf ook vergallopeert in dan zijn het weer Prada-schoentjes of stijlvolle blonde ijskoniginnen -hij heeft een van alcohol doordrenkte lieve bitterheid die me wel ligt. Elke andere dag heeft Camps een column op de voorpagina van de Vlaamse De Morgen. In de krantensoep vertegenwoordigt hij de ballen. Zeker als zijn fruit of labour op het (gruwel)begrip ‘content’ drijft. Ik wou jullie Nederlanders dit stukje Nieuws van het Westelijke Front niet onthouden. Al was het maar vanwege dat wonderlijk heerschap Verhofstadt, die toch wel mijn respect verdient. Nòg zulk een goedbedoelend smerig schatje. Smul dus even van een mooi stukske Vlaamse proza, gemarineerd in excuise konijnensap, en hieronder schaamteloos maar des te meer liefdevol gecopy/pasted.
Hugo Camps
Boekje
Het is Paul-Henri Spaak nooit gelukt. Leo Tindemans ook niet. Niet eerder is een boekje van een Belgisch politicus in zeven talen vertaald. Al helemaal niet in het Koreaans. Daar komt over twintig jaar een geweldige manuscriptjacht van.
Guy Verhofstadt is altijd een schrijvend politicus geweest.
Sla zijn burgermanifesten er maar op na. Sterker, de premier heeft ooit een roman geschreven. Een gekruide roman, inclusief pornografische passages.
De dag dat de Koreanen daarachter komen, gaat heel Azië plat.
Premier van het geschreven woord, het heeft iets troostrijks voor een samenleving die zelf niet kan weerstaan aan de terreur van het entertainment.
Vooral als het ook nog ergens over gaat. Jawel, de eerste de beste backbencher komt tegenwoordig met een boek over leven en werk, maar daar wordt geen mens wijzer van. Integendeel, het schaadt de sérieux van de politieke klasse behoorlijk. Al tijdens het lezen van het voorwoord weet je: wat een ijdeltuit! Verder in het boek gaat het alleen nog over een onweerstaanbare roeping, over dienstbaarheid en nederigheid, over het hogere zelfs. Ook vaste prik: het gezinsleven als offer voor de politiek.
Dat ze hun vrouw in het vakantiehuisje wel eens met het keukenmes achterna hebben gezeten, lees je niet.
Dat een politicus zich van stiel heeft vergist, is al even onbestaanbaar.
In eigen land zijn er van het boekje van de premier drieduizend exemplaren verkocht. We kunnen dus nu al zeggen dat de Koreanen beter zullen doen. Het geeft te denken over de nonchalance waarmee dit volk met grote denkers omgaat. Te treurig voor woorden.
In Parijs wordt Verhofstadt ingeleid door Jacques Delors, in Berlijn staat hem een warme knuffel van Helmut Kohl te wachten. In Brussel kwam de premier in zijn zoektocht naar een inleider niet verder dan de Freek de Jonge. Ook dat geeft te denken.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Zijn er omstandigheden waaronder, in het maatschappelijk belang, maatregelen als gedwongen abortus of sterilisatie acceptabel en effectief zijn?
Hoewel de kleurintensiteit, de schaduwrichting en het lettertype anders zijn, is de associatie onvermijdelijk.
Ze doen overigens allebei pijn aan mijn ogen.
Moet er een gedragscode komen voor de verhouding politiek en media? En zo ja, wat moet daar dan in staan?
Leesvoer: Voorstel PvdA voorzitter van Hulten en eerdere discussie hier op Sargasso over scheiding der machten.