De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Wie wil er nu geen succesvolle auteur zijn? Paperback Writer was hun nieuwe single voor hun derde en laatste tournee in de VS. De tekst suggereert een brief van een zelfbeoogd auteur aan een potentiële uitgever.
Leslie Feist is een Canadese singer-songwriter, die al sinds 1991 actief is.
Als 15-jarige richtte ze een punkbandje op in school en nadat ze in Calgary een Battle of the Bands-competitie had gewonnen, mocht ze spelen op Infest 1993, waar ook The Ramones optraden.
John Lennon lag in 1967 in bed met echtgenote Cynthia, die hem ergerde met haar eindeloze gekwebbel. Terwijl zij sliep en hij nog na mijmerde, schoten hem de woorden “Words are flowing out like endless rain into a paper cup…” binnen.
Aan de keukentafel maakte hij er een universeel lied van. Het lied werd onder meer gecovered door David Bowie, Rufus Wainwright, Aurora en een reeks topartiesten voor de Grammy Awards in 2005.
Voordat Tori Amos doorbrak als pianospelende soloartiest, beproefde ze haar geluk als zangeres in een synthpop-band.
Y Kant Tori Read was vernoemd naar een anekdote uit Amos’ kindertijd: ze werd van het conservatorium gegooid omdat ze geen bladmuziek wilde lezen. Amos speelt namelijk alles op gehoor. (Hé, je bent een muzikaal genie of niet).
Na vijf jaar gaf de band er de brui aan.
Waylon Jennings boekte successen als countryzanger in de jaren ’70 van de vorige eeuw. Hij kreeg televisiebekendheid als verteller in de serie The Dukes of Hazzard, waar hij ook de titelsong van vertolkte.
‘Turn the Page’ is een cover van protestzanger Bob Seger uit 1971.
Angelene vertelt het verhaal van een prostituee die droomt van een beter leven, een leven ver weg met iemand die haar werkelijk liefheeft.
P.J. Harvey vertelt het met allerlei dubbelzinnigheden en literaire verwijzingen, zoals het countryliedje Abilene (“Prettiest town I’ve ever seen”) en J.D. Salingers korte verhaal ‘Pretty Mouth and Green My Eyes’, waarin een man zijn hart uitstort tegenover een collega over zijn overspelige vrouw die de hort op is — met die collega, zoals later zal blijken.
Een paar jaar terug maakten dirigent Charles Hazlewood en Brett Anderson van Suede een muzikale contemplatie op de dood: Death Songbook.
Met gastzangeres Nadine Shah namen ze een twaalftal Britse meer en minder bekende popklassiekers op, met Hazlewood’s Paraorchestra ter begeleiding.
Zoals Holes van Mercury Rev uit 1999.
Weer eentje in de categorie ‘dit moet je echt eens luisteren János!’. En ja, persoon in kwestie had (weer) gelijk, dit is inderdaad weer zeer de moeite waard om te luisteren. Het gaat om het debuutalbum van Lord Goblin, dus een wiki is er nog niet, maar meer informatie kunnen jullie hier vinden. Deel van de new wave of traditional heavy metal, dan weten jullie vast of het in je straatje past.
Ik heb ooit opgeworpen dat The Killers misschien wel de beste coverband ter wereld zijn. Maar Duran Duran is ook wel een goede troonpretendent, al kan die bogen op een oeuvre aan eigen materiaal dat de moeite van het beluisteren waard is.
Last Grasp is een goth band uit Florida, die om de zoveel maanden een EP of een single uitbrengt. Meer van hen op Bandcamp.
Djiin maakt volgens eigen zeggen “psychedelische stoner rock”, geïnspireerd op progressieve rock uit de jaren ’70, met af en toe wat krautrockinvloeden, doom en de ‘zware’ periode van Black Sabbath.
Goldie Boutilier is een model, DJ en singer-songwriter van Canadese afkomst, die alweer sinds 2011 muziek maakt. Alt-country noemen ze dit geloof ik.