De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
To Wisdom the Prize is een geliefd jazznummer, dat al door veel artiesten is vertolkt. Het werd gecomponeerd door Larry Willis en uitgebracht op het album
On the Move van het Nat Adderley Quintet.
Hier horen we het in de versie van jazzpianist Joey Calderazzo, op zijn album Traveler uit 1993.
De regisseur begreep de opdracht bij het horen van dit retro-jaren ’50 liedje. En wat is er Amerikaanser dan een afstudeerfeestje op een middelbare school?
The Cure heeft zoals gezegd een nieuw album uit, Songs of a Lost World. Het heeft dan wel twaalf jaar op zich laten wachten, maar de fans zullen in hun handjes knijpen, want de band klinkt als vanouds.
Het zal wel vloeken in de kerk van de Shoegaze zijn, maar persoonlijk vind ik deze cover van de Cocteau Twins nog net iets beter dan het origineel.
De Mongoolse folkmetalband The HU covert hier ‘The Trooper’ van Iron Maiden en dat levert een vrolijk, bijna dansbaar nummer op.
Shockrocker Marilyn Manson riep altijd al controverse op, maar na de HBO-documentaire Phoenix Rising uit 2022 staat z’n reputatie er helemaal belabberd voor. Actrice Evan Rachel Wood en een schare exen beschuldigen Manson ervan een manipulatieve, gewelddadige vrouwenmisbruiker te zijn.
Manson begon een rechtzaak tegen Wood en haar toenmalige vriendin Ilma Gore wegens smaad, maar moest hen van de rechter honderdduizenden dollars aan advocaatkosten betalen.
Kennelijk is de artiest het er nog altijd niet mee eens, want op zijn komende album bijt hij flink van zich af.
Zei er iemand dat ‘ie van blazers hield? Dan zit u met Beirut wel goed. Wat ooit begon als een muzikaal soloproject van bandleider Zach Condon is inmiddels uitgegroeid tot een ensemble dat alweer bijna twintig jaar Europese volksmuziek toegankelijk maakt.
Max Raabe en zijn Palast Orkest doen de muziek uit de decadente jaren ’20 herleven. Net als de Amerikaanse kiezer de politiek van de jaren ’20 doet herleven, zeg maar.
Chastain maakte lekkere heavy metal, halverwege de jaren ’80. Bij mijn weten maken ze overigens nog steeds muziek. Aardig onderscheidend punt, zeker in die tijd, is dat een dame (Leather Leone) de vocalen verzorgt.
Oh deze is leuk! Epica zangeres Simone Simons heeft een een soloalbum opgenomen, in samenwerking met Arjen Anthony Lucassen. En één van de liedjes is een duet samen met Alissa White-Gluz van Arch Enemy! Al dat samenwerkend talent, dat moet iets moois opleveren, niet dan?
Een hele tijd terug deelde ik hier een nummer van de Nederlandse gothicband Malochia (fantastisch nummer overigens, ga het vooral luisteren!). Helaas heeft dat gezelschap het bij één album gehouden. Echter, toevallig kwam ik er laatst achter dat de zangeres van dat gezelschap, Antoinette Legel, wél nog wat meer muziek heeft gemaakt. Onder andere als gastzangeres bij het gothic metal gezelschap Danse Macabre, uit Vlaanderen. Ook dat blijkt zeer de moeite waard, dus bij deze.
Dan Bull is de Britse rapper die deze song in elkaar heeft geknutseld. Hij is vooral bekend voor zijn raps over video games (zoals het jonge grut tegenwoordig computerspelletjes placht te noemen). Het lied gaat over de Arch-Illager, de eindbaas van Minecraft Dungeons. Minecraft kennen de meeste van jullie waarschijnlijk wel, het is zo’n beetje de populairste game ooit. Het is een heel simpel getekende wereld (alleen maar vierkante blokken), maar in principe oneindig en spelers zijn helemaal vrij in wat ze willen doen (bouwen, rondlopen en verkennen, met monsters vechten, etc.). Minecraft Dungeons is een spin-off daarvan, met een duidelijk verhaal met begin en eind. En hoewel de Arch-Illager de grote slechterik op het einde is, is het ook een beetje treurig verhaal, zoals jullie kunnen horen.