De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Wim Mertens is een Belgische componist/pianist die sinds de vroege jaren 80 de wereld verblijdt met zijn muziek. Qua stijl is minimalisme nooit ver weg, maar de melodie wordt daarbij nooit uit het oog verloren. Zijn muziek wordt veel gebruikt in films, voor theaterstukken, en in de media als herkenningsmelodie.
Uit 1989 is dit No Testament.
Lekker veel gore make-up en stuiterende metal met de Butcher Babies. Zangeres Carla Harvey heeft naast werk voor Playboy (als reporter, mannen, als reporter) ook een stripboek, genaamd Butcher Babies, op haar naam staan en een roman, Death and Other Dances. Dat u niet denkt dat ze van de straat is.
Het Amsterdamse Kobra Ensemble brengt een lied van de Finse componist Jukka Linkola.
Reggae uit Senegal van Meta and the Cornerstones. Over twee weken te zien in het Rotterdamse Grounds.
Voor de muziek hoeft u bovenstaande clip niet te kijken. Het is een soort kruising tussen Spice Girls en K3 door Red Velvet, een meidenband die van de lopende band van de Koreaanse muziekindustrie is komen lopen. Maar ergens heeft iemand de deur van het grafische gekkenhuis open laten staan – en dat is dan wel weer vermakelijk.
Honeywagon is gespecialiseerd in bluegrassversies van willekeurig welke hit. Hierboven steken ze Billie Jean in een nieuw jasje.
Kay Figo is razend populair in Zambia. Bovenstaande clip (vier miljoen hits) biedt een soort mainstream r&b op Afrikaanse ritmes. Verder ziet u Kay en haar vriendinnen in een gangstarap-achtige setting sigaren roken en flessen whisky aan de mond zetten.
Deep house van Daniel Bortz. Dat is 6,5 minuut om te staren naar de intrigerende foto van Sally Mann.
The thing about being multi-lingual is that it’s not just that you have one language you think in, and then you translate based on what environment you’re in. It’s more like, when you’re speaking another language, you’re almost a different person. You’ve had different experiences speaking those languages and thinking in those languages; those experiences shape who you are in that language, in my experience. So when I’m speaking Japanese, I’m not just speaking Japanese. I’m also thinking and feeling in the Japanese person that I am, who is a little bit different. Well, not different, but stronger in personality in certain aspects more than others, I guess.
Thomas A. Dorsey geldt als de godfather van de gospel. Bovenstaand Take my hand, precious Lord is zijn bekendste nummer. Het werd ook opgenomen door Elvis Presley, Nina Simone, Aretha Franklin en talloze anderen. Zijn Peace in the Valley werd vooral bekend in een versie van Johnny Cash.
Ruim twee weken geleden was ik bij een optreden van Con Brio in Rotterdam. Binnen paar minuten was het dak eraf. Die sfeer vind je niet terug in een video, maar je hoort geweldige muzikanten en ziet een energieke frontman, zodat je denkt: hier gaan we meer van horen.
Na de bombast die Christian gister voor het voetlicht bracht, gaan we vandaag het andere uiterste opzoeken.
Hungry Ghosts was een Australische band welke opgericht werd in 2007. Hun enige plaat heet Alone Alone, en kwam uit in het jaar 2010. Daarna werd de band opgedoekt, en later weer opnieuw opgericht, maar sindsdien is er niets meer van vernomen.
We horen vooral veel ingetogen, fragiele muziek die een combinatie is tussen melancholie en speelsheid, zonder zang, met instrumenten als gitaar, viool, cello, en accordeon.