De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Aangezien Veronica vanavond voor de zoveelste keer Pirates of the Caribbean uitzendt, is deze aubade van SNL’s Lonely Island wel op z’n plek.
Categorie: zo fout dat het weer goed wordt. Bovendien zingt Michael Bolton hier niet eens onverdienstelijk. Het refrein is zelfs behoorlijk aanstekelijk, ook al gaat het nergens over.
“American country-classical chamber music” is een van de omschrijvingen die de muziek van de Punch Brothers heeft meegekregen. Er zit ook iets van bluegrass in en af en toe lijkt het of je de Talking Heads hoort.
Laat ik maar eerlijk zijn: hiphop heeft mij nooit zo aangesproken, maar als muzikale geschiedenisles is deze mixtape met hiphop uit de jaren tachtig wel een aardige introductie.
Wie op Youtube zoekt naar een goede documentaire over de geschiedenis van hip-hop, kan genoeg vinden, maar dan vooral materiaal dat zich ofwel concentreert hoe blanke artiesten hiphop acceptabel voor de mainstream gemaakt hebben, ofwel hoe hiphop verweven is met de opkomst van crack- en bendecultuur in de jaren tachtig en negentig, danwel op de sociale aspecten en culturele achtergronden achter rap en hiphop in hetzelfde tijdperk.
Standing in the Shadows of Motown (BBC, 2002) vertelt het verhaal van de Funk Brothers, de nagenoeg onbekend gebleven band achter menige wereldhit.
Rap en zelfspot, het is niet de meest voor de hand liggende combinatie. Tone Loc heeft het. Meneer scoorde dik 25 jaar geleden twee hits, die muzikaal gesproken overigens verrekte veel op elkaar lijken. Tone (echte naam: Anthony Smith) treedt ondanks gezondheidsproblemen nog steeds op.
Hot Chocolate was een band die ik als tiener al niet serieus kon nemen. Maar goed, Errol Brown is overleden, dus de nostalgie krijgt even de overhand.
Dissidenten is een duitse band die worldbeat maakt. Dat doen ze meestal door voor elke plaat een bepaald land te kiezen, naar het land in kwestie te reizen, en met locale muscici in de weer te gaan. De kracht van Dissidenten is dat ze geen last hebben van grote ego’s waardoor ze de locale artiesten met wie ze samenwerken steeds alle ruimte geven.
Zo ook op The Jungle Book uit 1993. Luister naar Lost Hindu Tapes.
Na de toepasselijke titel van gisteren weer een toepasselijke titel, dit keer van Deep Forest, een franse ethno-electronica band. Uit 1995.
Een toepasselijke Closing Time van Jocelyn Pook. Uit 1999, van haar album Flood.
Als u dacht dat de outfits van Lady Gaga extravagant waren, had u nog geen kennis gemaakt met de creaties van de peetvaders van de funk, George Clinton en Parliament & Funkadelic.
Het lijkt erop dat ze allerhande zolders met verkleedspullen hebben geplunderd, maar ze wisten wel een feestje te bouwen.
Concertregistratie in Houston, Texas, 1976
Test Dept. (spreek uit als Test Department) was een anarchistisch muziekgezelschap uit de jaren 80 en 90. Ze waren een van de eerste industriele acts, met altijd een zware nadruk op percussie, maar ook regelmatig een rol voor traditionele instrumenten zoals doedelzak.
In den beginne werd er vooral met sloophamers complex geramd op auto-onderdelen, lege olievaten en andere materiaal bijeengegaard op vuilnisbelten en autokerkhoven.
In latere periodes groeide dat uit tot grootse projecten compleet met orkest, zoals op Pax Britannica. Een plaat die begint met het alom bejubelen van de grootse Britse history (met een hoofdrol voor de stem van Margareth Thatcher), via dood-en-verderf en andere oorlogsellende, tot ze aan het einde in ultiem sarcasme de nieuwe wereldorde er in beuken met de woorden van George Bush sr. die uitroept “We are Americans”.
Hier een stuk uit het midden, met de opvallende combinatie van doedelzak, didgeridoo en orkest: from the land.
Across 110th Street is een Amerikaanse misdaadfilm uit 1972. Een drugsdeal loopt uit op een bloedbad, de mafia wil haar geld terug en de (zwarte) daders een lesje leren. De racistische en corrupte politiekapitein Frank Matinelli (Anthony Quinn) wordt gekoppeld aan de zwarte, onkreukbare rechercheur Pope (Yaphet Kotto) om de zaak op te lossen. Een confrontatie is onvermijdelijk.
Bobby Womack maakte de titelsong voor de film. Het nummer werd een instant hit. Terecht, want het nummer heeft de tand des tijds goed doorstaan.