De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Nemesis is een luidruchtige band uit Uruguay, die qua internationale exposure nooit verder is gekomen dan een tripje naar de overkant van de rivier, Buenos Aires. Terwijl ze toch een hartstikke leuk stopmotion clipje gemaakt hebben.
Als u dacht dat de wereld nu op springen staat, moet u even terugspoelen naar eind jaren zestig, toen rassenrellen en militante groeperingen als de Weather Underground en de Black Panther Party de VS op deden schrikken.
Tegenwoordig denken we bij de jaren zestig vooral aan Flower Power en de preken van Martin Luther King, maar dat is dus een eenzijdig beeld.
‘Panic in Detroit’ verscheen in 1973, op Bowie’s album Alladin Sane. Op gitaar ziet u Adrian Belew (Zappa, Talking Heads, King Crimson).
Mustard Pimp is een muzikant uit Los Angeles met, blijkens zijn Facebook tijdlijn, een grote liefde voor het absurde. Die voorliefde is ook zichtbaar in bovenstaande seventies pornosplatterparodie. Mocht u zich op het werk bevinden: op eigen risico. Minder nsfw is Money Shot (echt waar).
Ryuichi Sakamoto draait al heel wat jaren mee in de muziekwereld. In de jaren 70 begon zijn carriere met het Yellow Magic Orchestra, dat als een van de pioniers van de electronische pop wordt beschouwd. Daarna werkte hij veel samen met David Sylvian. Tegenwoordig is hij vooral bezig met ambient.
Hier horen we ‘m op een van z’n vele solo-albums, in een traditioneel Japans lied, in een curieuze combinatie met Senegalees Youssou N’Dour. Uit 1989.
Grotendeels dezelfde muzikanten als gisteren, maar totaal andere muziek. Mr Bungle, een zijproject van Faith No More.
Bekend vanwege hun verkleedpartijen, en hun neiging om vele genres in een muziekstuk te proppen.
Secret Chiefs 3 is een project van de bandleden van Mr Bungle, maar dan zonder de beruchte schreeuwlelijkerd Mike Patton. Ze bestaan al bijna 20 jaar, en brengen eens in de zoveel jaar weer een nieuwe plaat uit die opnieuw totaal niet in wat voor hokje dan ook te plaatsen valt.
Dit stuk komt van Book M uit 2001.
Tube en Berger zijn twee Duitsers die deep house maken. Niet heel bijzonder, wel lekker loom.
Niet meer gezien sinds Julia van Eurythmics: een videoclip die niets anders doet dan het gezicht van de zangeres in beeld brengen. FKA twigs (echte naam Tahliah Debrett Barnett) maakt geen makkelijk toegankelijke muziek, maar slaagt er toch in een breed publiek te bereiken. Mij doet het wat denken aan later werk van Siouxsie and the Banshees.
Zomerse temperaturen, dus zomerse muziek en zomerse lijven op de vrijdagavond. Maak kennis met Peter La Anguila, fenomeen.
Op een dag dat misschien de hitterecords gaan sneuvelen, gaat Closing Time op zoek naar muziek die hier het best bij past. Niet de opgefokte, uitbundige warmte van een zwoele zomernacht, want daar is het te warm voor. Nee, het gaat om de lome, zinderende hitte die op het midden van de dag als een loden deken over alles heen ligt, en die de lucht doet trillen.
Het ultieme muziekstuk dat deze sfeer vastlegt is volgens mij Midday van Michael Brook. Lome lange bassen, conga’s en de infinite guitar van Brook, met een zware handtekening van Brian Eno over alles heen.
Een van die bandjes die je al gauw kunnen zijn ontgaan als je in de jaren negentig niet in het christelijke circuit zat, was Over The Rhine.
Zonde, want het koppel Linford Detweiler en Karin Bergquist heeft een collectie intelligente teksten en een uitstekende instrumentale beheersing te bieden.
Luister ook eens naar The World Can Wait, All I Need Is Everything of Within Without.
Gisteren kwam een traditionele uitvoering van het gedicht Bi man o to van Mevlana/Rumi voorbij, een Perzische dichter uit de dertiende eeuw. Bovenstaande uitvoering is van Hani Niroo, in een bedje van mellow beats gelegd door Acid Pauli. Niroo maakt ook van zichzelf moderner werk (check dit en dit).
Rumi’s gedicht hoort bij de sufi-traditie: het begint als een liefdeslied, maar langzamerhand worden de beelden spiritueler. Hoewel theorieën over Rumi’s (homo)seksualiteit vergezocht lijken te zijn, is zijn naar binnen gekeerde kijk op godsdienst als vorm van liefde een verademing in landen als Iran, waar de agressieve interpretatie het openbare leven bepaalt. Tegen een gedicht van Rumi kan niemand bezwaar hebben, ook als je daarmee hint dat je misschien niet helemaal in aanvaarde sjablonen past.