De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Laten we eerlijk zijn: Boogie Belgique klinkt beter dan Oswald Cromheecke. De producer knipt en plakt uit jazz, swing en andere jarendertigmuziek nieuwe nummers bij elkaar. Voor degenen die dat maar niks vinden: live heeft hij een band bij zich.
Marillion heeft een nieuw album uit: F.E.A.R., een acronym voor Fuck everyone and run, tevens het refrein van hun recent uitgebrachte single ‘The New Kings’: een variatie op het overbekende liedje over de 1%, de bankiers en rijke investeerders, de snelle jongens in de City die als piraten de wereld plunderen, de Chinezen en Saoedi’s die real estate in Londen opkopen, etcetera, en dat dan in een jasje van epische synthrock.
De Voice heeft vreemde kostgangers. Neem nu de in Rusland populaire feeks Nargiz Zakirova. Een natuurkracht op zichzelf, denk: Trijntje Oosterhuis in het lichaam van Nina Hagen.
Geboren in Oezbekistan uit een familie van artiesten en muzikanten, heeft deze charismatische veertiger jarenlang moeten knokken voor een plekje in de schijnwerpers.
Ze deed zelfs mee aan voorronden voor de Amerikaanse talentenjacht X-Factor, maar verliet New York weer omdat ze het idee had aan het lijntje te worden gehouden.
Stary Olsa is een Wit-Russische band die al sinds eind jaren negentig Middeleeuwse muziek tot leven brengt.
Hun vertolkingen van moderne rocknummers zijn echter ook populair. Het laat zich licht raden waarom.
De Leftover Cuties, fijne americana uit Los Angeles. Het bandje geniet enige bekendheid omdat het de titelsong van de televisieserie The Big C mocht verzorgen.
‘Het zwarte Woodstock’ zou het later worden genoemd: meer dan honderdduizend mensen bezochten Wattstacks in 1972, in het Los Angeles Memorial Coliseum.
Platenmaatschappij Stax organiseerde het soul & funk-festival ter herdenking van de rellen van 1965 in de zwarte wijk Watts, Los Angeles.
Van het concert werd nog een voor een Golden Globe genomineerde festivaldocumentaire gemaakt.
De funky opa in z’n roze outfit hierboven is oudgediende Rufus Thomas.
U denkt bij de harp allicht niet direct aan jazz, maar Dorothy Ashby deed dat wel. Het kostte haar nogal wat moeite om haar mede-jazzers ervan te overtuigen dat de harp een plek had in hun muziek, maar uiteindelijk gingen ze overstag. Het hoogtepunt van haar carrière was in de jaren zestig van de vorige eeuw, toen ze in Detroit een eigen radioshow had.
Mighty Sam McClain neemt even de tijd om op gang te komen in bovenstaande klaagzang. Blues zoals het bedoeld is. Sam overleed vorig jaar na een carrière die op vijfjarige leeftijd in de kerk begon en eindigde na zestig jaar van afwisselend optreden en hard werken in baantjes die niets met zijn talent van doen hadden.
De Glass Animals, gewoon een leuk indiepop bandje uit Oxford. Op 4 november te zien in Paradiso.
Reggae uit Italië, het is toch een beetje verdacht, maar Mellow Mood klinkt lekker loom en krijgt hier bovendien ondersteuning van Hempress Sativa, die ook een fijne Fugees-cover in de keel heeft.
Hierboven ziet u singer/songwriter Denise Ho een poging doen dit zoetsappige liedje een live uitvoering te geven, terwijl ze uit alle macht probeert de slappe lach te bedwingen.
De Chinese autoriteiten zouden willen dat het daarbij gebleven was, want sinds twee jaar is de populaire zangeres politiek activist voor de democratie in Hong Kong geworden. Het kostte haar onder andere een contract met Lancôme.
]
Je debuteert met een CD die ‘The Liverpool Sessions’ heet en ook al wil je daaraan later niet worden herinnerd, het maakt je naam en je mag overstappen naar een groot label. Een violiste die grunge speelt, dat is interessant. Je single ‘Mother mother’ is een internationale hit, je CD ‘The burdens of being upright’ verkoopt fantastisch, je gaat op tournee door Europa en ontmoet een leuke man. Je maakt je volgende CD. De wereld ligt aan je voeten. Het is 1996.