De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Kai is een zangvorm die beoefend wordt op de hoogvlakte van de Altai. Het gezelschap hierboven heeft helaas alleen een site in het Russisch, maar de muziek spreekt voor zich. Let ook op de fluit, die de nabijheid van China verraadt, in melodielijnen die door de Turken tot aan de Balkan gebracht zijn.
Sinds Gangnam Style weet de hele wereld dat popmuziek in Korea eerder als een ironische dan serieuze kunstvorm gezien wordt. We meldden het al eerder. Vandaag in dat kader een clip van gelegenheidsformatie Big Byung (Grote Fles). Gangsterrap over het wrede lot van de moderne kantoormens.
Maak kennis met The Leopards, een rockabilly band uit Finland. Het klinkt goed, de accordeon is een leuke aanvulling op bas en gitaar, maar scheuren over de boulevard van Helsinki blijft toch iets anders dan Santa Monica en Venice Beach.
Eerder dit jaar programmeerde ik Poldoore, die een nummer van O.V. Wright onder handen had genomen. Gewoon een vergeten soulzanger dacht ik toen. Linkje naar het origineel erbij en klaar.
Een vriend corrigeerde me. Niet zomaar een zanger. Volgens sommige kenners was hij beter dan Otis. Dat vergeten klopte wel. Mijn vriend had nog meebetaald aan O.V.’s grafsteen in Memphis, omdat de man berooid (want verslaafd) gestorven was. Vanavond alsnog een waardiger eerbetoon, in de vorm van ‘Motherless Child’, een lied voor wie door God en mens verlaten is.
Triphop heeft de neiging voorspelbaar te zijn. Eerst wat gekraak onder een lome beat, dan de uptempo beat met slepende melodie en tot slot het zuchtmeisje dat een melancholiek deuntje fluisterzingt. Port Electric, waarachter de Deense producer Rasmus Klitgaard en zangeres Maria Hvid Stenalt schuil gaan, houdt zich netjes aan de formule. Maar het past wonderwel aan het eind van een regenachtige dag.
Orange Blossom is een Franse band die een mix maakt tussen traditionele en electronische muziek met veel klassieke elementen. De inspiratie world vooral gehaald uit het Midden Oosten, maar ook veel andere gebieden op aarde passeren de revue.
Dat laatste is goed te horen op het nummer Mexico, met de opvallende blazers.
Fire! Orchestra is een Noorse experimentele supergroep rond saxofonist Mats Gustafsson, een man die z’n sporen al ruim verdiend heeft in de experimentele en geimproviseerde jazz.
Het begin dit jaar verschenen album Ritual is een behoorlijk hectische kruising tussen Big Band, rock en geimproviseerde jazz. Het is een album dat barst van de energie, en zich kenmerkt door een groots geluid dat heen en weer meandert tussen chaos en georganiseerde repetitiviteit, met onder andere twee drummers, krijsende saxofoons, manische klarinetten, en uithalende hoorns.
Deaf Center is het muzikale project van de Noren Otto Totland en Erik Skodvin. De laatste geeft ook platen uit onder de naam Svarte Greiner. Het zit allemaal een beetje in de richting van Dark Ambient en “Acoustic Doom”: duistere, rustige muziek die meestal een niet al te optimistische kijk op het leven etaleert. Als Deaf Center zijn ze dan weer vrij toegankelijk.
Sevdaliza komt uit Iran. Oorspronkelijk dan, want nu komt ze uit Rotterdam. Ze speelde zichzelf in de kijker tijdens het afgelopen MTV REC festival.
Om alvast in de stemming te komen voor de verkiezingsnacht een potje Americana. The Brothers Bright zijn een gelegenheidsformatie van Nicholas Kirk en William Wilkerson die staat voor stevige, duistere rock.
Gisteren werd ik door reageerder Spam gewezen op een remix van Leonard Cohen door Paul Kalkbrenner. Iets wat me direct weer deed denken aan het optreden van hem op Lowlands dit jaar. Het was typerend dat hij overdag in de grootste tent (de Alpha) stond, en niet in het hoofdkwartier van de electronica, de Bravo (en ’s nachts). Een groter bewijs dat dit soort muziek nu helemaal mainstream is geworden is er denk ik niet.
In de jaren negentig was Leonard Cohen helemaal zen, maar in de wintertijd van zijn leven is ‘ie teruggekeerd tot zijn joods-christelijke roots. Hij heeft een nieuw album met duister klinkende gospel uit.
Voor wie zich afvraagt wat dat steeds terugkerende הִנֵּֽנִי toch betekent: het wil zeggen “Zie, hier ben ik!” Abraham zegt het bijvoorbeeld als God hem opdraagt zijn zoon te offeren, in Genesis 22.
Ja, het is een en al gezelligheid op de zondag.