De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Dat Dead Can Dance er nog altijd een hypnotiserend deuntje uit kan krikken bewijst ze op haar album ‘Anastasis‘ (2012).
De beelden uit Samsara (2011) van Ron Fricke passen er wonderwel bij.
Cornelius is Japanner Keigo Oyamada. Hij maakt experimentele rock met meestal een duidelijke invloed van de jaren 60. En hij heeft een hekel aan haat. Lijkt me een mooie stellingname.
Stoa is een Duitse neo-klassieke gothic band, bestaande uit Olaf Parusel en zangeres/violiste Conny Levrow. In latere jaren verliet ze de band, om vervangen te worden door celliste Christiane Fischer. Sinds 1992 zagen vier verstilde albums het levenslicht.
De tegenstelling met gisteren kan bijna niet groter zijn, met Les Charmeurs. Toch hebben ze een ding gemeen: merkwaardige wensen over het zijn.
Is Sopor het liefst een stukje zeep, de charmeurs zijn het liefst een onderbroek.
Watch Les Charmeurs in Music | View More Free Videos Online at Veoh.com
Een stukje romantiek deze keer – nee, niet het gezwijmel met kaarslicht, maar de echte, onversneden pijnlijke romantiek van doodswensen en zelfmoordneigingen.
Meer gothic/darkwave dan Sopor Aeternus & the ensemble of shadows kunt u het niet krijgen: melancholisch, pessimistisch, een romantische hang naar dood en verderf, gekoppeld aan een instrumentarium dat uit vorige eeuwen lijkt te stammen. Het is het levensproject van Anna-Varney Cantodea. Het leven van deze getormenteerde ziel is een bron van inspiratie voor vele albums vol: doodswensen, zware depressies, een zelfgekozen sociaal isolement en een neiging tot occultisme. Daarbij is ze ook nog transsexueel, en waardt ze rond in bizarre uitdossingen.
Jon Hassell is een Amerikaans trompettist die in de jaren 70 bekend werd vanwege z’n werk met Brian Eno – en natuurlijk vanwege z’n eigen werk. Kenmerkend is de eigenzinnige, unieke manier van trompet spelen: maar net aanblazen, waardoor een vervreemdend geluid ontstaat.
Hij bestaat nog steeds, en maakt nog steeds muziek. Hier een van z’n betere werkjes, uit 1983.
Latijns-Amerika is nogal vatbaar voor uptempo smartlappen. De reggae draai die de Argentijnse rastaman Dread Mar-I eraan geeft, is echter wel een leuke variant – vindt men ter plekke ook, getuige de vijftig miljoen views op Youtube.
Alleen al voor het geweldige hoesje is het de moeite waard om kennis te maken met de World Wonders of Birmingham, Alabama, die daarnaast ook nog eens fijne funk gospel brengen op deze zonnige middag.
Will Magid is een trompettist uit San Francisco. Hij reist de halve wereld over met zijn instrument om het in te bedden in de lokale muziek. Bovenstaand nummer heeft Cubaanse roots – maar dat had u uit de titel afgeleid.
Veel gekker dan Igorr gaat u het deze week niet krijgen. Ik ben benieuwd of het u lukt deze muziek van de Franse multi-instrumentalis, die in het echt Gautier Serre heet, te omschrijven in minder dan vijf muziekstijlen.
C Cat Trance was in de jaren 80 een band die zwaar leunde op Oosterse muziekinstrumenten en rare maatsoorten. Ze kwamen echter ‘gewoon’ uit Nottingham, Engeland.
Papooz is een tweemans bandje uit Frankrijk, voor de gelegenheid van bovenstaand nummer uitgebreid met een zangeres. Vrolijk en licht verteerbaar.