De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Nils Frahm is piano 2.0, zeggen ze. Het zijn in ieder geval 2 of meer piano’s, en hij bespeelt ze ook niet alleen met zijn handen. Verder is het vooral mooi, met een fantastische climax. Zet aan, HARD.
Wat iedereen als eerste schijnt te moeten melden over worriedaboutsatan is dat ze begonnen met post-rock, en vervolgens helemaal elektronisch zijn gegaan. En dat de naam heel erg metal klinkt, maar dat ze net zo soft zijn als de gemiddelde metalhead.
We blijven nog even bij Stella Splendens met deze uitwerking van Blackmore’s Night, de kabouterband van voormalig Deep Purple- en Rainbow-gitarist Ritchie Blackmore. De man schijnt een hel te zijn om mee te werken, maar hij weet wel een aanstekelijk deuntje neer te zetten.
Countertenor Luc Arbogast is een straat- en festivalmuzikant die zich heeft gespecialiseerd in het vertolken van traditionele middeleeuwse muziek, waar hij zijn eigen interpretatie en arrangementen bij maakt. Volgens eigen zeggen is hij geheel autodidact. Hier zien we hem in 2012 met het Nederlands Blazers Ensemble.
Met het oog op discussies over onze eeuwenoude ‘joods-christelijke cultuur’ is het nog wel leuk de Arabische invloeden op dit traditionele pelgrimslied op te merken.
Je moet het maar durven: in Noord-Korea een ironisch marsdeuntje zingen waarmee je klokkenluiders en lekkers als Snowden & Manning bezingt.
U denkt wellicht: ja, dank je de koekoek, een of andere grappenmaker heeft wat concertmateriaal samengevoegd met beelden van een partijbijeenkomst. Maar het betreft wel degelijk een concertregistratie uit de documentaire die regisseur Morten Traavik in 2015 van de trip maakte: When Rock Arrived in North-Korea: liberation day, samengevoegd met beelden van het concert op de Noord-Koreaanse staatstelevisie.
Niet iedereen verstaat de kunst van ‘huilie huilie’ doen. Roy Orbison wel. Bijgaand vraagje: herkent u nog ander bekenden in deze opname?
Warhaus is een Belgische eenmansband die stemmige liedjes maakt. In het clipje hierboven ziet u twee mensen bestudeerd cool doen tegen een obligate New Yorkse achtergrond. De muziek heeft een beetje last van hetzelfde geposeer, maar sleept je lekker door zo’n avond waarop je nergens zin in hebt.
Dee Snider is vooral bekend als zanger van Twisted Sister. Of wellicht kent u hem (ook) van zijn prachtige bijdrage aan de strijd* tegen censurering van de muziekindustrie in de VS. Tipper Gore (ja, de vrouw van Al) voerde halverwege de jaren tachtig een campagne tegen ‘subversieve’ teksten en albumhoezen. Omdat die de jeugd zouden verpesten en zo (een heel modern idee in die tijd).
Nu ja, Twisted Sister (We’re not gonna take it! I wanna Rock!) is helaas niet meer. Dee gaat echter gewoon door. Met muziek maken. En ook met strijden tegen een fucked up overheid. In dit geval: de lokale autoriteiten die zich hebben bemoeid met de protesten tegen een oliepijp door Noord-Dakota. Door toe te staan dat een privébedrijf honden en traangas inzette tegen ongewapende demonstranten, met tientallen gewonden tot gevolg. Door een route toe te staan door een waterwingebied, en die ook nog eens door een stuk land gaat dat voor de inheemse inwoners van groot historisch en religieus belang is.
Ziltoid the Omniscient is een project van Devin Townsend, Het is een even absurd als hilarisch conceptalbum over een buitenaards wezen (Ziltoid) dat de aarde komt veroveren. En over koffie.
Dit is een alternatieve versie van één van de nummers op de eerste CD, waarbij de vocals in plaats van door Devin gedaan worden door Neerlands trots Anneke van Giersbergen. Minstens zo mooi, maar het origineel is ook zeker de moeite waard. Net als de rest van het album.
Na het succesvolle avontuur met Steve Vai, besloot Devin Townsend zijn eigen muziek te willen maken, in plaats die van anderen, hoe commercieel voordelig dan ook. Dat leidde tot Strapping Young Lad. Compromisloos, keihard, met een zware industrial ondertoon. Townsend bleek niet alleen een hele goede zanger, maar ook een geweldig componist.
Steve Vai is als gitarist een absolute grootheid. Hij werkte onder andere samen met Frank Zappa, Whitesnake en Ozzy Osbourne. Samen met onder andere Joe Satriani zette hij de standaard voor gitaristen in de rock en metal.
Voor zijn derde album, Sex and Religion, trok hij een onbekende, jonge, Canadese zanger aan: Devin Townsend. Op “Pig” is zijn talent al goed te horen.
Nou ja zeg! Devin Townsend trekt de spreekwoordelijke stekker uit zijn Devin Townsend Project! De naamgever van de band is al sinds het begin van de jaren negentig een graag geziene gast in de metalscene. Hij is ongelooflijk productief, heeft humor, en is een zeer verdienstelijk liedjesschrijver. O ja, en heeft een geweldige strot.
Ter ere van hem, en zijn zeer diverse muzikale carrière so far, een vierluik. Gelukkig blijft hij gewoon muziek maken. Omdat ik zelf meer in zijn oudere werk zit dank aan Huub Bellemakers voor de suggesties voor dit nummer.