De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Vulfpeck maakt funk. Geen gedoe, gewoon een stuiterende bas met omlijsting en zonder zang. De mannen kennen elkaar van de University of Michigan.
Daoko was achttien toen ze drie jaar geleden door MTV in Japan werd uitgeroepen tot Next Break Artist. Haar muziek is moeilijk te classificeren. Beetje gothic synth, sporen van traditionele J-Pop, wat hiphop en stuiterende breakbeats.
In Flames is één van de grondleggers van de Zweeds Gothenburg death metal. Het is een band die er in geslaagd is om hun sound continu te vernieuwen, en daarbij steeds populairder te worden. En dat is best knap, omdat in de metalscene toch nog wel eens met een opgetrokken wenkbrauw gekeken wordt naar een band die experimenteert en verandert. Zeker als aan een oorspronkelijk vrij extreme sound allerlei meer toegankelijke, ‘mainstream’ elementen worden toegevoegd (zoals zang die je daadwerkelijk kan verstaan).
Natalie Beridze (ook bekend als TBA) mixt harde, industriële beats met warme klanken en (wat vlakke maar daarom niet per se onprettige) zang.
Toen Seefeel in 1993 hun eerste album Quique uitbrachten was iedereen kennelijk in verwarring, of iedereen wist het juist zeker en bracht daarmee anderen in verwarring – de band zelf raakte vooral geïrriteerd door alle pogingen hen in een genrehokje te stoppen, of dat nou dreampop, ambient techno, IDM, post-rock of shoegaze was. Aan de verwarring zal wellicht hebben bijgedragen dat ze de eerste gitaar spelende artiesten waren die zich bij het elektronische label Warp aansloten. Seefeel maakt goeddeels instrumentele muziek met drums, gitaren, de stem van Sarah Peacock en zo nog wat.
Je kunt om zoveel dingen blij zijn, bleek vanmorgen al in Kunst op Zondag. Of David Byrne bewust de titel van een song voor zijn project neemt is geheel onduidelijk, maar we kennen ‘Reasons to be cheerful’ natuurlijk van de in 2000 overleden Ian Dury. Vorig jaar ging er nog een Reasons to be cheerful musical rond. Nu herinneren we ons Ian Dury met zijn 39 dingen om vrolijk van te worden.
I used to trust the media
To tell me the truth, tell us the truth
But now I’ve seen the payoffs
Everywhere I look
Who do you trust when everyone’s a crook?
Je zou bijna denken dat het over de actualiteiten rond ‘nepnieuws’ gaat, maar Revolution Calling komt uit 1988. Het staat op het briljante Operation: Mindcrime, volgens sommigen het beste metal-album uit dat jaar. Lijstjes zijn natuurlijk maar lijstjes, maar hier heeft Loudwire (naar mijn bescheiden mening) best een punt.
Muhammad Shahid Nazir is een Pakistaanse marktman, die bovenstaand lied componeerde om zijn waar aan de man te brengen in Oost-Londen. Nadat voorbijgangers zijn performance online zetten en het viraal ging, trad hij op bij X-Factor en maakte er een gelikte versie van. Daarmee verdiende hij zoveel dat hij de voorwaarden van zijn studievisum overtrad. Hij werd uitgezet en woont nu weer in Pakistan.
Joan Baez, vorige week 77 jaar geworden, zingt ‘Nasty Man’. Ze vindt het zelf niet een van haar best liedjes, maar hoopte dat mensen er wel mee konden lachen.
Voor de liefhebbers van death metal met orkestrale en klassieke elementen, en voor de nieuwsgierigen van geest: het Griekse Septic Flesh. A Great Mass of Death is een nummer van het machtige The Great Mass.
Het goede nieuws? Ze zijn volgende week te bewonderen in Nederland. Gaat dat zien!
“Wat is dit?!”, vraagt u* zich wellicht af. Nou, dit is een deel van de soundtrack van de game Novastorm. Een matig ontvangen en bij mijn weten nauwelijks gespeeld computerspel van halverwege de jaren negentig. Wat u er mee moet, vraagt u? Nou, gewoon, naar luisteren. Het zou nostalgische waarde kunnen hebben, als u één van die handvol mensen bent die Novastorm gespeeld heeft. Zo niet, is het best een aardig melodietje, voor eentje in de categorie ‘game music’. Zeker in zijn tijd.