De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Sylosis is een Britse metalband die al weer ruim 25 jaar bestaat – heel aardig, mits je een mix van wat thrash, metalcore en melodische death kan waarderen.
Wellicht een beetje mainstream, voor de Closing Time, maar wellicht is dit inmiddels zo oud dat menig Sargassiaan dit nummer kent, maar ook denkt “wat is dit eigenlijk en waar ken ik dit van?”. Nou ja, van Enigma, dus.
De volledige versie, zonder clipje, is denk ik nog net wat leuker muzikaal gezien:
Ik durf toch te zweren dat ik hier wel eens wat van Guano Apes met jullie gedeeld had met jullie… maar kijk hier. Niets. Ach, we posten ook wel eens wat dubbel, dus dit compenseert weer. Wellicht toch die Korsakov? Hoe dan ook, vette alternatieve rock uit de jaren 90, uit Duitsland.
Voor wie zich na lezen van The Busy Drone afvroeg of er ook wat meer toegankelijker eigentijdse draaiorgelmuziek is: draaiorgel de Scala heeft Love your more, (eigenlijk Luv U More) van DJ Elstak op het repertoire staan.
De orgelman van de Scala schrijft op zijn website:
Dit prachtige grote ‘dans’ straatorgel is thuis in elke muziekstijl, van operette tot rap en van de mooiste marsen tot kerst muziek. Niets is te gek voor dit orgel.
Er zullen mensen zijn die dit ‘woke’ comedy noemen (en dus per definitie niet grappig). Maar daarvoor zijn de grappen veel te hard en politiek-incorrect.
Wokies hebben doorgaans ook geen zelfspot (daarvoor nemen ze alles veel te serieus) en dat heeft Jaye McBride duidelijk wel.
Geen idee of in het Engels het spreekwoord ‘Er komt een dominee voorbij’ bekend is, maar Béla Fleck and The Original Flecktones zien in een dominee een sinistere snuiter, die blijkbaar verklankt moet worden met een stevig stukje funk.
In dit geval heeft het dus niets te maken met een stilvallend gezelschap dat, een moralistische preek vrezend, zich gedeisd houdt voor de passerende dominee.
Maar wel een lekker moppie, misschien mee bedoeld de sinitere dominee te verjagen….
Het zijn gewelddadige tijden. Verblind door wat op zakeklijke winsten beluste presidenten, bommenwerpende staatsdhoofden en moordende olichargen aanrichten, zou je bijna vergeten dat er ook heel vriendelijke mensen zijn.
Dat zingt St. Vincent (pseudonieme voor singer-songwriter en multi-instrumentalist Annie Clark, in ‘Violent Times’, hier in een oprjestrale uitrvowering bij de BBC Proms van 3 september vorig jaar.
Het hele concert vind je hier. St. Vincent sloot hiermee haar wereldtournee af, waarmee ze het album ‘All Born Screaming’ (2024) presenteerde.
Supervage, progessieve, experimentele space opera met invloeden van jazz, death en psychedelische metal. En ja joh, tuurlijk een nummer (Stratocumulus Evergaol) van een half uur, want waarom ook niet? Supervette cover art trouwens, past er uitstekend bij. Cryptic Shift, mensen, vette shit!
Country Joe McDonald is aan Parkinson bezweken. Hij zal vooral herinnerd worden door ‘I-Feel-Like-I’m-Fixin’-to-Die Rag’, het olijke protestliedje tegen de Vietnamoorlog. Hij zong het ook op het Woodstock Festival in 1969.
Het magazine Rolling Stone haalde een niet eerder gepubliceerd interview uit de kast, waarin Country Joe McDonald zijn gedachten over die periode deelt:
Ik had nooit echt stilgestaan bij de historische betekenis ervan, maar ik geloof wel dat het Woodstock Festival, de film en het album alles in Amerika hebben veranderd. En die veranderingen vinden vandaag de dag nog steeds plaats, toch? Het is nog steeds een strijd tussen de normen en waarden van de generatie van de Tweede Wereldoorlog en de Woodstock-generatie, die strijd woedt nog steeds. Maar al het andere is in de samenleving verankerd geraakt. We beschouwen al die dingen die Woodstock ons heeft gebracht als vanzelfsprekend.
Hier en nu (*) – daar gebeurt het….
‘As We Speak’ door Béla Fleck (banjo), Zakir Hussain †2024 (tabla’s), Edgar Meyer (bas) en Rakesh Chaurasia (bamboe fluiten)
(*) As we speak” is an idiomatic phrase used to emphasize that an action is happening at the exact, current moment.
De wereld gaat aan gekte ten onder….
‘Mad World’ (1982), geschreven door Roland Orzabal, de ene helft van Tears for Fears, hier vertolkt door Curt Smith, de andere helft van Tears for Fears, en zijn dochter Diva.
En zo staat het geschreven:
Psalm 118:6: Met de HEER aan mijn zijde heb ik niets te vrezen, wat kunnen mensen mij doen?
De Wikipedia over ’With God on Our Side’, van Bob Dylan:
De tekst gaat over de neiging van Amerikanen (of veel andere samenlevingen) om te geloven dat God altijd aan hun kant zal staan en zich zal verzetten tegen degenen met wie ze het oneens zijn, waardoor de moraliteit van gevoerde oorlogen en door hun land begaan wreedheden onbetwist blijft.