De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
De wereld gaat aan gekte ten onder….
‘Mad World’ (1982), geschreven door Roland Orzabal, de ene helft van Tears for Fears, hier vertolkt door Curt Smith, de andere helft van Tears for Fears, en zijn dochter Diva.
En zo staat het geschreven:
Psalm 118:6: Met de HEER aan mijn zijde heb ik niets te vrezen, wat kunnen mensen mij doen?
De Wikipedia over ’With God on Our Side’, van Bob Dylan:
De tekst gaat over de neiging van Amerikanen (of veel andere samenlevingen) om te geloven dat God altijd aan hun kant zal staan en zich zal verzetten tegen degenen met wie ze het oneens zijn, waardoor de moraliteit van gevoerde oorlogen en door hun land begaan wreedheden onbetwist blijft.
De klimatologische lente begon 1 maart. De astronomische lente begint op het noordelijk halfrond meestal op 20 maart.
De lente in Buenos Aires kun je het hele jaar door meemaken als je luistert naar de muziek van Astor Piazzolla. ‘Primavera Porteña’ is een van de vier seizoenen die Piazzolla op muziek zette: de Cuatro Estaciones Porteñas. ‘Porteña’ verwijst naar ‘zij die in Buenos Aires zijn geboren’.
Een beetje tango past wel bij het mooie weer van deze week. Hier uitgevoerd door het Britse Fugata Quintet.
Het jaar was 1971 en Isaac Hayes bracht zijn opvolger uit van zijn succesvolle thema-album van de blaxploitation film Shaft.
Hoofdzakelijk een cover-album, ‘Black Mozes‘ bezong het verdriet dat Hayes onderging gedurende zijn mislukte huwelijk. “A wondrously crafted, intense evocation of the vagaries of love gone bad”, aldus muziekchroniqueur Rob Bowman
Nog maar eentje van Tori Amos dan. Nu niet uit haar vroege periode, maar een van vorig jaar. Kennelijk ook verkrijgbaar als prentenboek.
Een van de wetten van de muziek is dat een overtuigend stuk een spanningsboog opbouwt, die toewerkt naar een climax, een apotheose, waarna de spanning wegzakt. Je merkt aan haar late werk duidelijk dat de inmiddels 62-jarige Amos dat besef met de jaren is kwijtgeraakt.
Ik zag iemand dit delen op BlueSky. Heee, leuk, dacht ik, een onbekende mevrouw, en die kan best aardig zingen, misschien leuk voor de Closing Time. Ik naar de wiki, lees ik “she is one of the best-selling Belgian artists of all time”. Ja weet ik veel mensen, niet mijn genre, ik houd ook niet alles bij. Maar mochten er meer mensen zijn die hier nog nooit van gehoord hebben: prima stem, moeite waard om te checken!
The Who en Barbara Ann? Maar dat is toch van de Beach Boys?
Tja, laten we het nog eens over een co(ntro)vers(ieel) onderwerp hebben. Want er is altijd wel wat over covers te doen. Puristen hebben de voorkeur voor de originelen, anderen vinden covers soms beter dan de oerversies. Allemaal kwestie van persoonlijke smaken.
En dan al die coverbandjes, opgewaardeerd tot ‘tribute bands’. Leuk voor een nostalgisch avondje uit, maar de pest voor “bands die met eigen muziek willen doorbreken in Nederland”. Die sterven langzaam uit.
Ook mooi. ‘Cafe Andalusia’ gezongen door Sabine Kabongo (o.a. een van de eerste leden van Zap Mama), en begeleid door Joe Zawinul & The Zawinul Syndicate.
‘Cafe Andalusia’ staat op het live album ‘75’, opgenomen in 2007 en uitgebracht in 2008. Het werd opgenomen in Zwitserland op 7 July 2007, op de 75e verjaardag van Joe Zawinul.
Ik heb er nog eens verscheidene lijstjes met Beste Albums van de jaren ’90 op nageslagen, maar op de een of andere manier lijkt Tori Amos’ Under The Pink vergeten, terwijl dat volgens mij dus wel gewoon het beste album uit haar carrière is.
Werkelijk elk nummer op die plaat is de moeite waard.
Merkwaardig genoeg wordt haar debuut-CD Little Earthquakes dan wel weer genoemd (Pitchfork, Classic Rock History). Ook niet slecht, maar wat mij betreft staat die toch echt op nummer 2.
Ik verzorg al een aantal jaren op onregelmatige avonden de herrie (en soms ook niet-herrie) voor jullie, mijn beste lezers, maar tot dusver heb ik geloof ik nooit Keniaanse herrie aan jullie voorgeschoteld. Terwijl die er wel gewoon is. Zie Chovu, hoor Ogalo. Muziek kent geen grenzen, enzo.
Ja, lieve mensen, ik verzin die bandnamen ook niet hè? Ik kwam Cemetery Sex toevallig tegen op de socials, en Traitor is een heel aardig liedje. Ook helemaal geen herrie, gewoon wat leuke gothic rock. Geef het een kans!
Vanmiddag schreef ik een stuk over de documentaire ‘Raving Iran’. De hoofdpersonen Anoosh Rakizade en Arash Shadram vroegen en kregen uiteindelijk asiel in Zwitserland. Ze zijn een gek soort politiek vluchteling. Geen grote woorden over vrijheid of revolutie, geen romantisering van hun positie. Ze willen muziek maken, draaien, een publiek bereiken.
Juist die alledaagsheid maakt hun verhaal politiek. Hun keuzes zijn praktisch, hun frustraties concreet, hun ambities herkenbaar. Wat voor hen een carrièrepad zou moeten zijn, werd in Iran een risicoanalyse. Niet omdat ze expliciet het systeem uitdagen, maar omdat ze er simpelweg in willen bestaan.