Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Eels with Strings

, door

Volendam heeft de palingsound, LA heeft Eels. Tot mijn verbazing is de band van Mark Oliver Everett, alias E, nog maar een keertje langsgekomen in Closing Time en toen niet eens met een eigen nummer. En de video op die pagina is inmiddels verdwenen. Hoog tijd om daar wat aan te doen. Maar welk nummer? Ik overwoog I Like Birds, als ode aan de familie pimpelmezen die mijn balkon heeft uitgekozen als hun favoriete hangplek. En Susan’s House, de sfeerschets van de wijk van LA waar E woonde in de jaren ’90. Het was geen Volendam. Novocaine For The Soul, die andere klassieker van hun eerste plaat, had ook gekund.

Closing Time | Bach voor 8 trombones

, door

We hadden hier eerder een barokachtig klinkend werkje voor acht contrabassen. Gecomponeerd in 1978 door Bertold Hummel.

Wie aan barok denkt, denkt al gauw aan Bach. Die heeft nooit muziek voor acht contrabassen gecomponeerd. Ook niet voor enig ander instrument dat met acht stuks tegelijk Bach’s composities ten uitvoer brachten.

Wel had heer Bach een aantal motetten geschreven waarvan een deel bestemd was voor achtstemmig dubbelkoor. Bijvoorbeeld  Singet dem Herrn ein neues Lied. Maar achtststemmig wil alleen maar zeggen dat de vier zangstemmen in een gemengd koor (Sopraan, alt, tenor en bas) met twee groepen aanwezig zijn, daarmee een dubbelkoor vormend. Het totaal aantal vocalisten hangt af van hoeveel leden het koor telt. Luister en kijk mee met de partituur.

Closing Time | Ontevreden

, door

Het had het lijflied kunnen zijn van een zeker type hedendaagse boze burgers, ware het niet dat degenen die zich er het meest in zouden moeten herkennen, dat het minste zullen doen. Dit nummer kwam uit in 1991; de tijd waarin wij ons nog verheven voelden boven de Vlamingen, omdat daar het Blok in opkomst was. Of dat de inspiratie vormde voor dit nummer weet ik niet, maar het zou zomaar kunnen. Enkele jaren laten nam Raymond van het Groenewoud wat nadrukkelijker stelling tegen het Vlaams Blok, met het nummer l’étranger c’est mon ami.

Closing Time | Wachturm

, door

Je krijgt ze tegenwoordig niet zo vaak meer aan de deur, maar vroeger was het wel een dingetje: de Jehova Getuigen, met hun blaadje de Wachttoren. De Duitsers van Sodom waren er niet zo van gediend.

Closing Time | Angèle David-Guillou – A Question of Angles

, door

Van het gelijknamige album ‘A Question of Angles’ in een bezetting van piano, cello, altviool, bassax en baritonsax, horen we iets wat op een menselijke stem lijkt, maar een door Lydia Kavina bespeelde  theremin blijkt te zijn.

De Franse, in Engeland woonachtige Angèle David-Guillou zegt geïnspireerd te zijn door muziek van Philip Glass en films van jean Costeau.

De muziek beweegt zich ritmisch en vloeiend, met texturen die geïnspireerd zijn op de wisselwerking tussen illusie en realiteit, in het bijzonder het magisch realisme van de films van Jean Cocteau. “Ik wilde dit idee vertalen naar muziek, iets groots en gedurfds creëren, maar waarbij je tegelijkertijd niet zeker weet wat je precies hoort,” (bron website Angèle David-Guillou)

‘I don’t think there are many perfect records,’ she says, ‘but maybe [Kraftwerk’s] Computer World and [Philip Glass’s] Glassworks are some of them.’ (bron The perfect Magazine)

Closing Time | In Re Don Giovanni, Michael Nyman Band

, door

Componist Micheal Nyman kent u misschien niet, zijn muziek heeft u vast wel eens gehoord. Bijvoorbeeld in de films The Piano (1993), The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover (1989). Drowning by Numbers (1988) en de Japanse animatiefilm The Diary of Anne Frank (1995).

Verder heeft hij een indrukwekkend oeuvre met composities in diverse bezettingen en schreef hij als liefhebber van opera’s graag voor dat medium.

Closing Time | Kleine symfonie voor 8 contrabassen

, door

Als liefhebber van bijna alle basinstrumenten heb ik al vaker ‘het laag’ in de spotlights van Closing Time gezet.

Vanavond nog eens een keer de contrabas. En niets anders dan acht stuks om precies te zijn. Geen slagwerk er bij, geen hoger strijkers, geen blaastoeters… Nee, louter het geknor en gebrom in de lage registers en het afgeknepen geschuur in het hoog.

Een compositie van Bertold Hummel (1925-2002): “Sinfonia piccola (kleine symfonie) voor 8 contrabassen”. In vier delen: I. Prologue; II. Burlesque; III. Andante sostenuto; IV Finale.

Closing Time | Annabelle Chairlegs

, door

Nog wat vrolijke gekte, maar dan van het ongecompliceerde type. Deze Annabelle, die eigenlijk Lindsey blijkt te heten, zal niet de geschiedenis ingaan als grote muzikale vernieuwer. Waarom zou je dat ook willen, als je ook gewoon zo’n beetje raar, maar gruwelijk aanstekelijk rock’n’roll liedje kunt maken? Mijn humeur vindt het meer dan genoeg. Dat schakelt vanzelf een standje omhoog, als dit voorbijkomt. Ook dankzij die ontzettend lekker getimede roffeltjes waarmee de drummer de refreintjes aanvliegt.

Closing Time | Angine de Poitrine

, door

Ik weet niet hoe goed de lezers van Sargasso op de hoogte zijn van Youtube-hypes. Ik ben dat zeker niet. Ik kwam dit duo uit een stadje in Quebec op het spoor via mijn favoriete radiozender. Pas later zag ik dat hun sessie op het (aanbevelenswaardige) Youtube-kanaal van KEXP in korte tijd meer dan een miljoenen keren was bekeken. Ik kwam er toen ook pas achter dat ze er wat, ehhh, onconventioneel uitzien. Het was dus echt de muziek die me het eerst greep. Terwijl die eigenlijk helemaal niet in mijn straatje zou moeten passen. Ik heb niet zoveel met complexiteit, virtuositeit en microtonaliteit. Maar in combinatie met geweldige grooves en een gepaste dosis vrolijke gekte is het onweerstaanbaar.

Closing Time | Wandtegeltjesmuziek

, door

Over muziek gesproken:

Van het concert des levens heeft niemand een program

Het waarheidsgehalte van in Delfts blauw geschilderde wandtegeltjeswijsheden is dermate groot dat een enorm breed publiek zich in die clichés kan vinden. En dus heeft menig artiest wel een of meerdere popi-filosofi liedjes op het repertoire staan.

Fraai voorbeeld is A Satisfied Mind, een 50-er jaren countrysong, opgenomen door Porter Wagoner. Ontelbare keren gecoverd. Ook door de grootsten onder folk- (Joan Baez, Bob Dylan zelfs 2x) en gospelvertolkers (Mahalia Jackson, Blind Boys of Alabama). En zij zongen:

Closing Time | And Then There Was Silence

, door

Letterlijk, de afgelopen dagen, want we kwamen hier niet echt toe aan Closing Time’pjes. Oeps. Bij deze, om het goed te maken, een liedje dat net zo lang duurt als drie normale nummers bij elkaar. (Nou ja, meestal dan, er zijn uitzonderingen).

Hoe dan ook: nu weer een mooi nummer. En zelf tijd en zin om mensen blij te maken met mooie muziek? Sargasso kan altijd nog wel een CT-redacteur gebruiken (net al in het algemeen schrijvers, redactie- en bestuursleden). Stuur bij interesse een berichtje naar de redactie!

Vorige Volgende