De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Perotá Chingó is een gezelschap rond zangeressen Dolores Aguirre en Julia Ortiz, die hierboven even a capella laten horen wat ze waard zijn.
Eigenlijk zegt de bandnaam al genoeg over wat u te wachten staat. Rest mij alleen nog te zeggen dat we hier te maken hebben met een eenmansband, die in het dagelijks leven luistert naar de naam Tino Piontek.
Rapper YelloPain legt uit waarom Amerikanen niet alleen voor hun president moeten stemmen maar ook (en vooral) in actie moeten komen voor de verkiezing van de wetgevende macht. Hij maakte deze muzikale les in de trias politica in samenwerking met Desiree Tims die zich voor Ohio verkiesbaar stelt voor het Huis van Afgevaardigden.
De koto is een instrument met dertien tot zeventien snaren, waarvan je de stemming eenvoudig kunt veranderen door de witte fretten te verschuiven. Negen muzikanten spelen hier perfect gesynchroniseerd een compositie van Hikaru Sawai.
Club Des Belugas noemt zichzelf niet gewoon een band, maar plakt er het label orkest op. Wat best mag natuurlijk met zoveel muzikanten, die in verschillende samenstellingen muziek maken, vaak ook met gastartiesten. Ze scharen hun muziek onder het genre NuJazz, waar ik persoonlijk weinig jazzigs in hoor, maar dat kan aan mij liggen natuurlijk. Best raar dat ik nooit eerder van ze gehoord had, want ze bestaan al sinds 2003. Straight to Memphis stamt uit 2014 en was het eerste nummer dat ik van ze te pakken kreeg, en ik was meteen verkocht.
Chicho Sánchez Ferlosio was een Spaanse singer/songwriter die zijn linkse politieke denkbeelden niet onder stoelen of banken stak. Hierboven zingt hij een paar ballades over het leven van anarchistische leider Buenaventura Durruti.
Het begint als een jaren tachtig synth track, maar daarna gooit de Londense rapper en Labour-activiste Nadia Rose er een lekkere hiphopbeat tegenaan.
Tietenpunk, ik dacht dat het genre met de tragische dood van Wendy O. Williams was uitgestorven. Maar de Soap Girls beheersen de kunst om met laarzen en een hema-onderbroek aan op een zweterig podium een paar akkoorden en gebrulde teksten de zaal in te slingeren. Leuk voor de vrijdagavond. En fuck you namens de zusters Debray.
Van bovenstaande twee grootheden kent u allicht de Kaapverdische zangeres Cesária Évora. Bonga (José Adelino Barceló de Carvalho) is afkomstig uit een andere Portugese kolonie, Angola. Sodade is een Kaapverdisch nummer uit de jaren vijftig, dat bekendheid kreeg in de uitvoering van Évora. Het gaat over de nostalgie van Kaapverdische arbeiders die door de Portugezen werden afgevoerd naar Sao Tomé.
Depeche Mode cover door de vier zangeressen van de Poolse folkgroep Tulia, die vorig jaar hun land mochten vertegenwoordigen op het songfestival. Stalen stemmen waarmee je ook een schaap de strot kunt doorsnijden. Als u denkt: meer, dan is hier Nothing else matters.
Tappi Tíkarrass was een IJslandse punkrockband die bestond van 1981 tot en met 1983. In 2015 volgde een reünie, maar zonder de zangeres die toen al een poosje solo triomfen vierde. De naam van de band betekent overigens ‘Kurk in een heksenkont’.
Nou vooruit; vanwege de eindeloze stroom verzoeken om méér bandjes uit de New Wave Of Traditional Heavy Metal, nog ééntje. Uit Portugal, Midnight Priest, hun derde album Aggressive Hauntings.