De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Zijn er deze zieke dagen ook nog leuke dingen uit Italië? Jawel, dit medicijn tegen chagrijn
Mose Concas is de moderne beat-boxende Toots Tielemans uit het Italiaanse Sardinië. Hij stelde zich onlangs al eens voor aan de jury van America’s Got Talent: filmpje.
Deze klassieker verveelt echt nooit. Een heerlijk nummer om in een romantische zaterdagavondstemming te komen (als je de tekst even vergeet). Doe eens gek, en dans met elkaar, gewoon zomaar, middenin de huiskamer. Pak je lief bij de hand, kijk elkaar diep in de ogen en schudt je heupen los. Laat je meevoeren op het ritme. Veel meer heb je niet nodig voor een sensuele avond.
Estas Tonne wordt ook wel de messias van de gitaar genoemd. De grap gaat dat hij zo goed is omdat hij tweeduizend jaar heeft gehad om te oefenen. Geboren als Stanislas Tonne (1975) in Oekraïne, werd hij als kind geschoold in de klassieke gitaar. Op zijn vijftiende verhuisden zijn ouders naar Israël. In 2001 trok hij naar New York om een duo te vormen met straatmuzikant Michael Shulman.
Hij woont overal en nergens, maar heeft wel 18 albums op zijn naam.
Wat Gantugs Erdenechimeg hier precies zingt, weet ik niet, maar het zou zomaar iets te maken kunnen hebben met de teloorgang van het Mongoolse landschap. (En o ja, let u niet op de swastika’s waarmee de video begint, want die hebben daar een andere betekenis dan hier.)
Rijmen is een kunst en noodzakelijk voor een goede rap. Niet verwonderlijk dat Roel Verburg de slechtste rapper van de straat is. Z’n tekst rijmt namelijk voor geen meter en dat is – uiteraard – bewust.
Anti-Nowhere League maakt punk. Dat deden ze al aan het eind van de jaren 70. We Are… The League is van hun gelijknamige debutalbum uit 1982. Brits, boos, niet overdreven ingewikkeld (zeg ik met enig gevoel voor understatement) en erg aangenaam om naar te luisteren.
Het is vandaag Super Tuesday, een belangrijke dag in de voorverkiezingen van de Democraten in de VS. Ik kan me geen toepasselijker nummer indenken dan Don’t Lie To Me van Barbra Streisand. Ik kwam het toevallig op het spoor. Onbegrijpelijk dat dit nummer bij ons niet is doorgedrongen. De clip spreekt ook boekdelen. Ik vind het geweldig.
2020 is het jaar van 75 jaar vrijheid. Het lijkt ons gepast dat in het juiste perspectief te zetten: dat het niet nog eens 75 jaar moet duren voordat uit vooroordeel geboren stereotypes alleen nog bezongen worden ter herinnering aan een verleden.
“Four Women”, geschreven door Nina Simone, wordt hier uitgevoerd door (v.l.n.r.) Lizz Wright, Lisa Simone (de dochter van…), Angélique Kidjo en Dianne Reeves.
We pakken de Wikipedia er even bij om dit lied te duiden: “Four Women” tells the story of four different African American women. Each of the four characters represents an African-American stereotype in society. We nemen de vier coupletten door….
Afgelopen vrijdag is Bob Fosko – o.a. de zanger van de Raggende Manne – overleden. Als hommage vandaag één van hun bekendste nummers als Closing Time.
Deze creatieve duizendpoot is op eigen kracht gegaan en was tot de laatste noot positief.
Een aantal weken geleden besteedde het VPRO programma Mondo nog aandacht aan Bob Fosko, een pseudoniem van Geert Timmers.
De soundtrack van StarCraft II (inmiddels al weer bijna 10 jaar oud!) is best goed. Kwalitatief zelfs iets beter, denk ik, dan deze StarCraft-parel die ik eerder met u deelde. (En verhip: ik realiseer me nu pas dat daar in de comments gevraagd werd om het officiële werk. Nou ja. Duurt 2,5 jaar, maar dan heb je ook wat).
Ik dacht, doe ’s gek, doe eens een drieluik. Nou bij dezen dan. Ik bied u Timothy Bloom en V. (Veronika) Bozeman met een drietal ballads. Twee soulartiesten die hier niet zo bekend zijn, maar in de VS timmeren ze aardig aan de weg. Hun gezamenlijke hit ging destijds (2011) viral, waarschijnlijk mede omdat ze beiden but naked zijn in de clip. Die is dan ook echt een lust voor het oog, wat een ongelooflijk mooie mensen zeg. Nee, je ziet verder niks, het is allemaal heel esthetisch en Facebook-proof natuurlijk. Ook de stemmen combineren prachtig. Het begint een beetje tam, maar zodra V. haar strot opentrekt wordt je meegesleurd in dit gevoelige, soulvolle en o zo romantische lied ‘Till the End of Time.
De laatste tijd vraag ik me best vaak af; hoe kan deze artiest nou nog niet tot de vaderlandse hitparades zijn doorgebroken? Dat geldt zeker voor Welshly Arms, die toch een behoorlijke staat van dienst heeft, met name ook doordat hun songs in verschillende films en series hebben gefigureerd. Ik hoorde ze in 2 van mijn favoriete series: Lucifer en Sense8.
Dat hun naam refereert aan Saturday Night Live wist ik niet tot ik voor dit stukje op onderzoek uit ging, maar het geeft er nog een lollig tintje aan ook.