De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Pestilence was begin jaren negentig de death metal band van Nederland – een land dat sowieso een heel prima scene had in die tijd. Hun hele derde album, Testimony of the Ancients, is van begin tot eind geweldig. Maar dit nummer, Twisted Truth, echt… die solo’s, de melodie, de intensiteit. Woorden schieten tekort. Eén van de beste death metal nummers ooit.
Sabaton is al vaker langs gekomen in Closing Time. Omdat het zulke lekkere herrie is, nu met een nummer in het Zweeds: Långa Bollar På Bengt (letterlijk vertaald: Lange Ballen op Bengt).
Na Hans Overduins stukje, eerder vandaag, over mensen naar de andere wereld helpen, inclusief de opmerking dat er wat hindernissen te overwinnen zijn en behandeling van de noordse mythologie, lag voor de hand dat Closing Time vandaag gewijd zou zijn aan de Walküre. De bovenstaande beelden zijn te bekend, te berucht, te smakeloos om nog van commentaar te voorzien.
Gospel uit Namibië met Brother Sangeo, van wie ik buiten bovenstaande video geen enkel digitaal spoor heb kunnen vinden. Hoe dan ook, schudt allen de billen voor de Heer.
Het duurde even voor ik in de gaten had dat dit het nieuwe Bond-nummer is. Ik ben geabonneerd op het kanaal van Billie Eilish dus zodra de song online kwam kreeg ik hem voorgeschoteld, en vanavond klikte ik er maar eens op. Ik dacht nog, wat een atypisch nummer. Maar toen zag ik dat icoontje in de titel en vervolgens het onderschrift, en dan snap je het opeens. No Time To Die is dus ook de titel van de komende Bond-film. Wissik nie, maar James Bond interesseert me dan ook al jaren niet meer. Toch, leuk dat zo’n jonge artiest zo’n kans krijgt. Binnen een dag ruim meer dan 10 miljoen views. Ze deed ’t al goed, maar nu is haar kostje definitief gekocht. Goed gedaan meid.
Perotá Chingó is een gezelschap rond zangeressen Dolores Aguirre en Julia Ortiz, die hierboven even a capella laten horen wat ze waard zijn.
Eigenlijk zegt de bandnaam al genoeg over wat u te wachten staat. Rest mij alleen nog te zeggen dat we hier te maken hebben met een eenmansband, die in het dagelijks leven luistert naar de naam Tino Piontek.
Rapper YelloPain legt uit waarom Amerikanen niet alleen voor hun president moeten stemmen maar ook (en vooral) in actie moeten komen voor de verkiezing van de wetgevende macht. Hij maakte deze muzikale les in de trias politica in samenwerking met Desiree Tims die zich voor Ohio verkiesbaar stelt voor het Huis van Afgevaardigden.
De koto is een instrument met dertien tot zeventien snaren, waarvan je de stemming eenvoudig kunt veranderen door de witte fretten te verschuiven. Negen muzikanten spelen hier perfect gesynchroniseerd een compositie van Hikaru Sawai.
Club Des Belugas noemt zichzelf niet gewoon een band, maar plakt er het label orkest op. Wat best mag natuurlijk met zoveel muzikanten, die in verschillende samenstellingen muziek maken, vaak ook met gastartiesten. Ze scharen hun muziek onder het genre NuJazz, waar ik persoonlijk weinig jazzigs in hoor, maar dat kan aan mij liggen natuurlijk. Best raar dat ik nooit eerder van ze gehoord had, want ze bestaan al sinds 2003. Straight to Memphis stamt uit 2014 en was het eerste nummer dat ik van ze te pakken kreeg, en ik was meteen verkocht.
Chicho Sánchez Ferlosio was een Spaanse singer/songwriter die zijn linkse politieke denkbeelden niet onder stoelen of banken stak. Hierboven zingt hij een paar ballades over het leven van anarchistische leider Buenaventura Durruti.
Het begint als een jaren tachtig synth track, maar daarna gooit de Londense rapper en Labour-activiste Nadia Rose er een lekkere hiphopbeat tegenaan.