De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Señorita is een lied uit de met prijzen overladen Bollywoodfilm Zindagi Na Milegi Dobara en dat is … nou ja, kijkt u zelf maar. In elk geval goed voor een brede glimlach op deze vrijdagavond.
Een alternatieve uitvoering van Voodoo People van The Prodigy door 2CELLOS tijdens een liveconcert in Verona.
Eh… wtf? Waar heb ik in godsnaam net naar zitten kijken? Mora Prokaza is… eh… eclectisch. Laten we het daar op houden. Bijzonder, en zeker 3 minuten waard om even uit te checken. Mooi logo ook!
Gevonden trouwens via Peter van den Ploeg, muziekrecensent van NRC, die op Twitter af en toe dit soort pareltjes deelt.
Géén metal. Dat was de de opdracht die componist Mick Gordon meekreeg toen hem gevraagd werd de soundtrack te schrijven voor de 2016-remake van het almachtige computerspel Doom. Of dat gelukt is mag u zelf beoordelen. Het spel is in ieder geval fantastisch gelukt. Zozeer zelf dat recent een nieuw deel uit is gekomen.
Ach ja, we moeten toch iets, met al die uren die we nu thuis zitten?
Omdat het nog steeds 4 mei is…
Deze versie van Silence, gecomponeerd door bassist Charlie Haden, staat op het album “The ballad of the fallen” (1983) en wordt uitgevoerd dor het Liberation Orchestra.
Er zijn nog een paar bijzondere versies van dit nummer.
In 1988 verschijnt het op het album ‘Etudes’, met naast Charlie Haden op bas, ook Paul Motion (drums) en Geri Allen (piano).
Julie London was een Amerikaanse actrice, die werkzaam was in film en televisie van 1944 tot 1979. Daarnaast vertolkte ze popliedjes.
Niks mis met een beetje limonademuziek op z’n tijd.
Los Bitchos is een vijfkoppig gezelschap uit Londen dat vrolijke gitaarpop maakt met invloeden van Peruaanse cumbia.
Wat de hemel boven California zo sexy maakt, mag Mylène weten. U kent mevrouw Farmer van het hitje Désenchantée, waarin ze de Generatie X bezong.
Leuke aan dit clipje is de gastrol voor Giancarlo Esposito, beter bekend als ‘Gus Fring’ uit Breaking Bad en Better Call Saul.
Ik zou waarachtig niet meer weten hoe ik de Tindersticks heb ontdekt en waarom ik ooit Curtains heb gekocht. Maar het klinkt nog altijd prettig romantisch.
Het blijft lachen met dictators, zolang je zelf niet onder de plak leeft van zo’n narcistische despoot.
Nou ja, oké, ik zie óók wel dat het geen heel vrolijk plaatje is, maar dat is nou eenmaal de albumhoes van Tortured Existence, de eerste plaat van thrashband-met-death-invloeden Demolition Hammer. En nee, de titel ‘.44 Caliber Brain Surgery’ klinkt ook niet gezellig, is helemaal waar.
Maar het leven is niet altijd gezellig. En soms wordt het gewoon eens stukje mooier van wat rauwe thrash.
