De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Als tribute aan Chriss Cornell van Soundgarden zingt Norah Jones “Black Hole Sun” in hetzelfde theater als waar hij een paar dagen daarvoor nog optrad.
Een uitvoering van het nummer “Boomer’s Stiry” door de Black Crowes. Dit nummer werd eerder o.a. ook opgenomen door Ry Cooder:
Het heeft tot nu toe weinig tot geen aandacht gekregen in de Nederlandse media, maar de afgelopen dagen zijn twee jonge zwarte mannen dood aangetroffen hangend aan een boom in Californië, zo bericht Associated Press. De lokale politie concludeerde al snel dat het om zelfdoding gaat. Nabestaanden en anderen vinden de omstandigheden waarin de doden zijn aangetroffen en de wel heel snelle conclusies van de lokale politie verdacht. De FBI is een onafhankelijk onderzoek begonnen. De vergelijking met de door de Klu Klux Klan uitgevoerde lynchpartijen in de jaren dertig en veertig is snel gemaakt.
In 1939 nam Billie Holiday het nummer Strange fruit op, waarbij het vreemde fruit hangend in de bomen een directe verwijzing is naar de vele lynchpartijen in de Zuidelijke staten van de Verenigde Staten waar zwarte mannen door de Klu Klux Klan werden opgehangen. CBS, de platenmaatschappij waar Holiday onder contract stond en dat haar opnames uitbracht op het ‘mainstream’ label Columbia, wilde het nummer niet uitbrengen. CBS was namelijk bang dat het uitbrengen van dit nummer tot negatieve reacties zou leiden van platenverkopers in het Zuiden en ook dat radiostations in het Zuiden CBS zouden gaan boycotten. 1939 Was nog te vroeg voor het grote CBS om geassocieerd te worden met de burgerrechtenbeweging. CBS gaf Holiday toestemming om voor een keer een nummer uit te brengen op een ander label. Dit werd uiteindelijk Vocalion, een kleiner label gespecialiseerd in het opnemen en uitbrengen van blues, jazz en gospel platen, primair gericht op een zwart publiek en bijna alleen verkrijgbaar in platenzaken die gevestigd waren in zwarte woonwijken. Toeval of niet, CBS had Vocalion eind 1938 gekocht als deel van de overname van het veel grotere label Brunswick.
Op 4 april 1968 werd Martin Luther King vermoord in Memphis. Vrijwel direct nadat dit nieuws bekend werd gemaakt, werd het in veel Amerikaanse steden onrustig op straat. President Johnson riep de noodtoestand uit en in de straten rond het Witte Huis in Washington patrouilleerde soldaten van het Amerikaanse leger. In de ochtend van vrijdag 5 april 1968 evalueerde het stadsbestuur van Boston wat er de nacht ervoor was gebeurd en maakte men zich zorgen over de komende avond en nacht. Die avond stond namelijk een concert gepland van James Brown in de Boston Garden.
Nog maar een keer in de herhaling, want deze cover van Public Enemy’s protestsong uit 1990 mag er nog steeds zijn.
Niet alleen de Amerikaanse politiediensten zijn ingericht op het bedienen van welgestelde witte wijken, ook de ambulancediensten.
In eigen land was Benny Likumahuwa een legende. En Indonesië is een groot land, dus als je daar een legende bent, stel je wel wat voor. Al is jazz dan weer niet heel groot in het eilandenrijk. Sinds 1968 speelde hij op talloze podia trombone, klarinet en trompet, maar ook bas of slagwerk als het zo uitkwam. Wie zijn bands telt, komt al gauw op een dozijn. Cool jazz, dixieland, gospel, allemaal goed. In 1990 1n 1997 was hij in Nederland, op het North Sea Jazz festival. Benny overleed eerder deze week.
In 1987 scoorde de Australische band Midnight Oil een hit met het nummer Beds are burning. Het nummer was een aanklacht tegen de wijze waarop sinds de aankomst van Westerse kolonisten is omgegaan met de rechten van de Aboriginals, de oorspronkelijke bewoners van Australië. Tijdens de Olympische Spelen van Sydney speelde Midnight Oil het nummer, geheel gekleed in zwart met in het wit de tekst Sorry op hun kleding. Een verwijzing naar het gegeven dat de toenmalige Australische premier dat woord niet over zijn lippen kreeg richting de Aboriginals. De zanger van Midnight Oil werd later nog parlementariër en minister.
Het is echt van alle tijden hè, dat politiegeweld in de VS? Police Truck, van de onvolprezen Dead Kennedys, komt uit 1980 en gaat over een ‘incident’ een paar jaar eerder.
Op 5 april 2010 kwamen 29 mijnwerkers in West Virginia om het leven bij een explosie. Theatermakers Jessica Blank en Erik Jensen maakten een stuk op basis van interviews met de overlevenden en familie van de overledenen. Steve Earl schreef, op basis van de interviews, de nummers voor het stuk. Waaronder het nummer The devil put the coal in the ground. Ter herinnering dat niet alleen mijnbouw in Congo zwaar en gevaarlijk werk is, maar ook mijnbouw voor oude vormen van energie: kolen.
De protesten tegen racisme naar aanleiding van het hardhandige politieoptreden, dat tot de dood van George Floyd heeft geleid, houden wereldwijd aan. Sinds afgelopen weekend wordt in de VS de vergelijking met 1968 getrokken. Een jaar dat voor de zittende macht rampzalig verliep met het Tet offensief in Vietnam, dat liet zien dat de VS niet almachtig waren, en onlusten naar aanleiding van de moord op mensenrechtenactivist Martin Luther King. Daarom als ode aan alle demonstranten een nummer uit de oude doos van Public Enemy: Fight the power. Een nummer dat voorkomt in Do the right thing van Spike Lee. Een regisseur van films die naar mijn mening ook zeker de moeite van het terugkijken waard zijn.
Hoewel de naam Arsenal misschien een herkomst op de Britse eilanden doet vermoeden, komt het duo Hendrik Willemyns en John Roan gewoon uit Brussel, voor zover iets uit de prachtige hoofdstad van België ooit gewoontjes zou kunnen zijn. Ik heb ze één keer zien optreden in de Brakke Grond en heb daar verdomd goede herinneringen aan. Het liedje Longee, gezongen door Ruth Da Costa, kwam uit in 2003.
Je denkt bij een bandnaam als KONGOS al gauw dat dat te maken heeft met de muziekstijl, maar in dit geval is het gewoon de achternaam van de vier broers Kongos, Dylan, Daniel, Jesse en Johnny.
Oorspronkelijk afkomstig uit Zuid-Afrika waar ze hun jeugd doorbrachten, maar alweer jaren gestationeerd in Phoenix waar hun moeder vandaan komt. Papa John Kongos had wat succes als zanger in de jaren ’70 en de jongens treden heel niet onverdienstelijk in zijn voetsporen.