De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Gospel- blues- trash, de one-man-band (gitaar, drum, hi-hat en zang) van de zelfverklaarde dominee uit Zwitserland, speelt het. En waarschijnlijk ook nog wel wat punk en rockabilly.
Primitief, rauw, enfin, hier staat een interview met de Beatman waarin hij vertelt over zijn visie, zijn motivatie, zijn muziekgeschiedenis.
Leuk kapsel.
Als u gisteren en eergisteren geluisterd en gekeken heeft naar de Closing Times, dan kent u Violet, de moeder van Jenny. Beiden zijn ze tragisch, op geweldadige wijze om het lezen gekomen. En als u het leven en de dood van Violet en Jenny gevolgd heeft, dan weet u ook dat Screech er ook nog is. De zoon van Violet, de tweelingbroer van Jenny.
Het verhaal van Violet, met tragische afloop, dat kent u, van gisteren. En als u gisteren gekeken geluisterd hebt, dan weet u dat Violet een tweeling had. Een jongen en een meisje. De naam van de jongen was Screech. Het meisje heette Jenny.
En ook met Jenny is het niet goed gegaan.
Kom, luister naar het tragische verhaal van Violet. Het is niet goed met haar gegaan.
Maar dag Jenny, en ook welkom Screech.
Soeur Sourire, dat betekent De Glimlachende Zuster. Onthoudt u dat even.
Van de week was ik bij mijn dementerende moeder en de communicatie tussen ons verloopt nu anders dan vroeger. De ziekte heeft veel uitgebeten, weggewist, aangetast. En woorden schijnen in willekeurige volgorde in mijn moeders brein gevormd te worden, en schijnbaar zonder onderling verband. En zo komen ze ook in de wereld. En in mijn oren. Onnavolgbaar. Jazz met woorden zeg maar, een grote improvisatie. Maar ik probeer er altijd wat van te maken. Ik bedoel, ik deins niet terug voor Lucebert, Van Ostaijen of Apollinaire, dus hier maak ik ook wel wat van.
Zo hoor je tijden, misschien wel jaren, niets van John Lydon, en zo lees/hoor je in korte tijd drie keer over/van hem. De eerste van die drie was de publiciteit rondom de miniserie die gemaakt is over The Sex Pistols. John was het er niet mee eens. De serie was ‘bollocks’, om hem te quoten.
De tweede keer was de ophef vanwege zijn deelname aan het amusementsprogramma The Masked Singer. Waar hij Schools Out van Alice Cooper zong. Dat kwam de punkicoon, de rebel, natuurlijk op een bak kritiek te staan: sell out, beetje aan die commerciële burgermanprogramma’s meedoen, boe!
Dat hele generaties zich niet begrepen, zich misplaatst of in de steek gelaten voelen…. Dat is van alle leeftijden. Dus pubers, kop op… Mocht je vergeten zijn wanneer je voor het laatst bent aangesproken als een baby, er ligt nog een mooie toekomst voor je.
De ‘senioren’band The Zimmers werd opgericht om te figureren in de BBC documentaire ‘Power to the People’. Gepensioneerden doen hun beklag over bejaardentehuizen, waarin ze zich ‘opgesloten’ voelem, geïsoleerd van de samenleving.
Je staat als solist op het programma, dan wil je ook solo. Dat er een heel orkest zit te wachten tot je klaar bent, ach, het orkest wordt toch wel betaald.
Maar violist Josef Špaček speelde ‘Funk the string’ niet zomaar. Om te beginnen natuurlijk om zijn virtuositeit even alle ruimte te geven. Maar ook om duidelijk te maken dat er aardig wat overeenkomsten zijn met het ‘grotere werk’ dat hij diezelfde avond moest spelen: het eerste vioolconcert van componist Bohuslav Martinů.
Hij was er dit jaar weer, na twee jaar afwezigheid, de Canal Parade door de grachten van Amsterdam. Een bonte stoet van LHBTIQ+ schippers en matrozen, feest. En bij een feest hoort muziek, en die wordt onder andere verzorgd door de Keniaanse – Tanzaniaanse dj ICHE, dat je uitspreekt als íetsje.
ICHE omschrijft zichzelf als ‘romantisch lesbienne’ en qua gender is hen non-binair. Helaas is het in Kenia illegaal om queer te zijn en daar openlijk voor uit te komen.
Als je iets van twee kanten bekijkt, kom je erachter dat je het eigenlijk niet goed kent. Een ‘tegeltjeswijsheid’ die maar weinig mensen in praktijk weten te brengen. Jammer…
Maar Joni Mitchell is ‘back in town’! Althans, dat was ze 24 juli op het Newport Folk Festival. Het festival waar zoveel singer -songwriters en folkartiesten groot zijn geworden. Onder andere Joni Mitchell zelf, die in 1967 voor het eerst op het festival optrad.
Vanuit het niets rende Kate Bush niet alleen meer de heuvel op, maar ook de hitparades weer in. Een nieuwe generatie ontdekte haar nummer dankzij de hitserie Stranger Things. Maar ik ben niet die nieuwe generatie. Ik ben van een tussengeneratie die kennis maakte met het nummer door de cover van Placebo. Een cover die ik stiekem dus beter vind dan het origineel. Change my mind.
Mooi zoetsappig liedje over een man die er klaar mee, eh voor, is. Het is niet duidelijk of hij zich moed probeert in te praten, of dat zijn zaadleiders daadwerkelijk rammelen. Maar in ieder geval: laat de koters maar komen! Met precies genoeg ruimte tussen de zinnen om er heel hard dingen tussendoor te schreeuwen. Wat ik dan ook maar doe.