U weet hoe ik heet. Dat is niet zo moeilijk, want mijn naam staat boven dit bericht. Ik woon in Gouda. Dat wist u misschien al, maar ik zeg het nog maar een keer. En ik rij een Ford. Fiesta. Een witte. Nee, ik ben er niet erg trots op.
Afijn, inmiddels weet u het een en ander van me. Waarschijnlijk meer dan van de meeste collega-loggers bij Sargasso. Dat is mijn eigen schuld, want ik vertel het u zelf.
Maar u weet nog altijd minder dan alle autobedrijven bij mij in de buurt. Want die weten zelfs op welk adres ik woon, kennen mijn kenteken, en weten wanneer mijn Ford Fiesta naar de APK-keuring moet (9 februari – daar! nu weet u het ook). En het gekke is, dat heb ik ze niet zelf verteld.
Dat weten die autobedrijven namelijk, omdat ze dat kunnen opzoeken in de database van het RAI Data Centrum (RDC). En ze vertellen mij dat ze dat weten, omdat ze mijn auto graag willen keuren voor de APK. En ze vertellen dat en masse. Ik word de laatste weken suf gespamd door blikboeren uit Stolwijk, Reeuwijk, Haastrecht en Waddinxveen.
Je zou denken dat die gegevens worden verzameld door de dealers zelf. Jij koopt een auto, en zij sluizen de naw- en autogegevens door naar het RDC. En die verkopen dat weer, net zoals KPN de gegevens uit de telefoonboeken verkoopt. Toch?
Maakt niets uit? We spreken elkaar over 10 jaar.
Zo langzamerhand beginnen de veel bezongen “westerse waarden” een nare bijsmaak te krijgen. Verkeersgegevens moeten bewaard gaan worden, ook al kunnen de noodzakelijke gegevens met de huidige regelgeving al opgevraagd worden. De AIVD heeft echter bedacht dat ze aan data-mining willen gaan doen, zodat je verdacht kunt zijn voor je zelf ook maar ooit gedacht hebt aan het bedrijven van enige vorm van criminaliteit.
Politici en justitiebobo’s maken handig gebruik van de dreiging van terrorisme om die maatregelen erdoor te drukken. Zoals Tony Blair het uitdrukte bij een aantal vergaande voorstellen: “We moeten juist nu een eenheid vormen tegen het terrorisme.” Door alle voorstellen aan het terrorisme te koppelen, maakt hij het lastig om er kritisch over te zijn. Stiekem lijkt dat eigenlijk verdomd veel op het “Je bent voor ons of je bent tegen ons” van George Bush.
CDA, PvdA en VVD doen enthousiast mee. Per slot van rekening is het nu het moment om je te profileren als crimefighter. Dus komen de heren woordvoerders Van Haersma Buma (CDA), Van Heemst (PvdA) en Weekers (VVD) met het voorstel bij ernstige misdrijven van grote groepen mensen DNA af te nemen, waarbij anders dan tot nu toe gebruikelijk niet de mogelijkheid bestaat te weigeren.
Vanavond zal een foto van Mohammed B. worden getoond in het televisieprogramma Opsporing Verzocht. Algemeen Deken van de Nederlandse Orde van Advocaten lijkt dit een inbreuk op de persoonlijke levenssfeer, “een verdachte is onschuldig tot anders is bewezen”. Maar hoe onschuldig is iemand als zijn veroordeling hoogstwaarschijnlijk nog slechts een formaliteit is en hoe zwaar moet zijn privacy worden gewogen als hij de komende tijd achter de tralies zal vertoeven? Enig ‘resocialisatiebelang’ van de verdachte zal nog lange tijd praktisch afwezig zijn. Afgaande op de mate waarin zijn achternaam is openbaar gemaakt, lijkt ook de praktijk al te hebben beslist dat iedereen recht heeft op persoonlijke informatie over de (“vermeende”) moordenaar. Echter, feit blijft dat er wordt gebroken met een principe en dat maakt nieuwsgierig naar de afweging die daaraan ten grondslag heeft gelegen. Afgaande op een ANP-bericht heeft de OM-top hiertoe besloten omdat er nog vragen zijn over de moord. “Zo hoopt de politie via Opsporing Verzocht meer informatie te krijgen over wat de 26-jarige B. deed vlak voor het incident en de fiets waarop hij reed.” De vraag dringt zich op of een landelijke televisie-uitzending een adequaat middel is om bovenstaande vragen beantwoord te krijgen en zo ja, of het belang van deze vragen (was het een Batavus?) een breuk met een (oud?) principe rechtvaardigt. Misschien zijn er wel degelijk goede redenen om de geschokte maatschappij te voorzien van dergelijke informatie rondom de gruwelijke moord op Van Gogh, maar het had Justitie gesierd als zij, met het openen van de deur richting meer ‘naming and shaming’, daarover ook een volwaardiger afweging naar buiten had gebracht.
Vanavond is Mohammed Bouyeri te zien in het programma Opsporing Verzocht. Niet met balkje, maar gewoon vol in beeld. Natuurlijk is daar veel kritiek op, maar de politie wil niets aan het toeval overlaten. De advocaat van Bouyeri heeft zojuist een kort geding aangespannen om de uitzending te voorkomen. We zijn benieuwd of het van de rechter mag.
Eigenlijk is het meer de vraag of de rechter doorgaat met zijn kop in het zand steken voor de ontwikkelingen op het Internet, waar de naam van Mohammed B. al lang voluit geschreven wordt en er ook al foto’s worden geplaatst. Er is zelfs al een wikipedia pagina over Mo.
Technisch gesproken is Bouyeri een verdachte. Dit houdt in dat er officieel nog niets is bewezen. In andere situaties zou ik dan ook tegen het publiceren zijn van de informatie. Maar in dit geval weet ik niet wat ik er van moet vinden…
Google gaat ook harde schijven doorzoeken.
Weliswaar met een standalone applicatie, maar die zou ik ab-so-luut geen toestemming geven om het internet op te gaan… brrrr…
Op Pandia.com staat een uitgebreider artikel dat ook ingaat op de strategische bedoelingen achter deze zet: Angst voor Microsoft.
CDA: Privacy juist in het geding doordat EPD er niet komt
De privacy van patiënten is juist in het geding omdat het Elektronisch Patiënten Dossier (EPD) er niet gaat komen. Dat stelt CDA-kamerlid Pieter Omtzigt. Volgens hem is het een groot misverstand te de
De politie presenteert “Camera in Beeld” als een onschuldig register. Een database waarin te zien is waar camera’s hangen, zodat agenten bij incidenten snel kunnen aankloppen voor beelden. Samen werken aan veiligheid, dat soort werk.
Deze database wordt gevuld door burgers die vrijwillig hun deurbelcamera’s registreren en daarmee de overheid helpen bij het oplossen van misdaden. Mooi toch? Maar bij nadere beschouwing blijkt dat eigenlijk alleen camera’s die de wet overtreden voor de politie waardevol zijn. Camera’s die zich aan de AVG houden, filmen beperkt. Ze maskeren de openbare ruimte. Ze registreren alleen eigen terrein. Ze bewaren kort. Hun bruikbaarheid voor opsporing blijft zo goed als nihil.
De camera’s die wél veel opleveren, doen precies het omgekeerde. Ze filmen stoepen, straten, portieken, buren en voorbijgangers. Ze missen waarschuwingsborden. Ze staan te ruim afgesteld. Ze registreren permanent. Juridisch gezien onrechtmatig, praktisch gezien uiterst bruikbaar.
Die beelden vormen de kern van het systeem.
De infrastructuur draait daarmee op overtredingen van burgers. Wie zich aan de regels houdt, levert nauwelijks materiaal. Wie de privacywet negeert, wordt leverancier. Het systeem selecteert impliciet op illegaliteit.
Wat er meestal ook niet bij wordt verteld: die beelden kunnen worden opgevraagd en gebruikt zonder voorafgaande rechterlijke toetsing. Geen onafhankelijke afweging. Geen proportionaliteitstoets door een rechter-commissaris. Een vordering op basis van het Wetboek van Strafvordering volstaat. Wie zo’n verzoek krijgt, moet meewerken. “Camera in Beeld” fungeert daarmee als infrastructuur waarmee de politie snel toegang krijgt tot particuliere surveillancedata, zonder voorafgaande rechterlijke toetsing.
Kandidaten zijn personen, bedrijven en overheden die grove inbreuken hebben gemaakt op de communicatievrijheid en privacy van burgers. Het zijn de ‘prijzen’ voor de grootste schenders van onze digitale rechten; misschien wel de minst begeerde prijs om te winnen!
Dit jaar zijn genomineerd: de Belastingdienst, Clinical Diagnostics Nederland, Microsoft, de Nationale Politie en de Verenighing Nederlandse Gemeenten.
COLUMN - Mijn dochter van 11 heeft een ‘burner phone‘. En dat had de school kunnen voorkomen.
Ik maak me zorgen over hoe afhankelijk we ons hebben gemaakt van aantoonbaar kwaadaardige bedrijven (zoals Facebook’s Meta) en hen echt zo’n beetje alles van ons laten weten.
Een manier waarop we dat doen, is door WhatsApp op onze telefoons te installeren. WhatsApp weet niet alleen wie je allemaal kent (en waar je contacten wonen, wat hun telefoonnummers zijn, etc.) maar ook wanneer je met wie contact hebt gehad. En of dat niet genoeg is combineren ze dat waarschijnlijk ook aan je surfgedrag, dat ze op talloze websites via geniepige plugins aan jou weten te koppelen. Dat mogen ze niet, maar dat heeft Meta in het verleden ook niet weerhouden de regels te overtreden.
Zonder veel overdrijven kun je WhatsApp als spyware klassificeren.
En natuurlijk is al deze kennis over jouw persoonlijke netwerk en gedrag ook gewoon benaderbaar voor (en waarschijk al lang en breed in het bezit van) Amerikaanse veiligheidsdiensten.
Er zijn prima alternatieven, zoals Signal Messenger, met aantoonbaar veel meer respect voor je privacy. Gelukkig maken steeds meer mensen gebruik van Signal en stappen steeds meer mensen af van WhatsApp.