1. 1

    Ik kan het beamen. En niet alleen in Parijs :)

    Gelukkig zijn niet alle Fransen zo, maar als je er bent gaat er waarschijnlijk geen dag voorbij of je wordt behoorlijk geschoffeerd. Pas na enige tijd treedt gewenning op maar echt wennen doet het nooit.

  2. 3

    Het klinkt een beetje als het kleine zusje van het ‘Jeruzalem-syndroom’, al jaren bekend in Israël: Mensen die voor het eerst in Israël komen en dan waanbeelden krijgen.
    Vlak bij de klaagmuur kun je geregeld een man tegenkomen die denkt dat hij koning David is, zo gekleed gaat, op een harpje spoeelt en er erg vals bij zingt: Hij is er een klassiek voorbeeld van. Overigens is het een Nederlander en een erg vriendelijke man.

    De meeste mensen genezen sneller, overigens.

  3. 4

    Valt wel mee met die fransen hoor. Zelfs in Parijs heb ik me nooit geschoffeerd gevoeld. Echt vriendelijk zijn ze er niet nee, in het overgrote deel van de andere plaatsen in Frankrijk waar ik geweest ben (Provence, Languedoc, Bourgogne, Auvergne, zelfs in de Elzas) zijn ze overigens wel zeer vriendelijk. Misschien komt het omdat die toeristen zich nog niets eens de moeite nemen om een paar woordjes frans te leren, of de wijze waarop ze zich opstellen?

  4. 5

    Ik sluit me volledig aan bij Bismarck. Ga misschien nog wel wat verder: in mijn optiek ligt het aan je eigen opstelling. Sinds ik me dat realiseerde heb ik nergens last meer van. Sterker nog, ik vermaak me enorm in Parijs. Laatst zelfs zozeer dat we ver na sluitingstijd in een restaurant bleven hangen, waar het personeel van menukaarten een bal maakten zodat ze met de hond konden spelen die mee mocht het restaurant in en we nog wat gratis drankjes kregen.
    En ja, een paar woorden frans helpen ook een heleboel.