Nier krijgt donorlichaam

Wat voorafging: Travis lijkt zijn rol als producent van zich afgeworpen te hebben en is als een tiran in de regiekamer tekeer gegaan terwijl de crew slechts kon toekijken. Op een beeldscherm was de act van Troy en Patricia te zien, waarbij kijkers middels het afsluiten van een persoonlijk krediet kans maakten op drie maanden ruilen met het leven van Troy en Patricia. Wat volgde was een onduidelijk beeld van een politicus bedekt met bloed.

‘Dat lijkt me geen act,’ zegt de gripper droog terwijl hij een kauwgumpje in zijn mond steekt. Travis zet zijn headset op en schreeuwt ‘Inzoomen’. Ik heb niet het idee dat hij het daadwerkelijk zegt tegen een cameraman; hij lijkt het in het luchtledige te doen. Misschien doet hij het als therapie. Een schakeltechnicus klikt een paar keer met zijn muis en haarscherp zien we een vlezige schotwond rond de slaap van een hoofd dat net zo goed van een pop had kunnen zijn. Ik vraag Travis op rustige toon of ik de regiekamer nou moet verlaten of dat ik moet blijven maar het enige wat Travis doet is zijn handen weer op het scherm leggen, alsof hij de wond en het warme bloed wil voelen. ‘Welk nummer kunnen de mensen sms-en?’ vraagt Travis aan de geluidsman.
‘Ik doe slechts geluid man, weet ik veel. Jij hebt het script zelf net aan stukken geslagen.’
Travis haalt diep adem en zegt met gezwollen en trillende stem: ‘Dian, verlaat de regiekamer. Guy belt je straks met een nieuwe weekopdracht.’
‘Gaat de talkshow met Paul dan helemaal niet meer door?’ vraag ik.
De vingers van Travis volgen de hard rode straaltjes bloed op het scherm. Het close-up beeld valt me wel wat zwaar op maag zo op de vroege ochtend, zeker met de walm van gepocheerde eieren in mijn appartement. ‘Doe wat ik zeg…’ zegt Travis zonder enige emotie. ‘Loop naar buiten, je moet een opdracht met Guy doen.’
Ik knik en verlaat de inpandige regiekamer. Bloedde de politicus nou? Was het nepbloed? Was het een pop? Ik ontvang een sms van Guy.