Balkenende woest over dictatoriale maatregelen Ahmadinejad

GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor gastloggers. Dit stuk is van Dimitri Tokmetzis, een journalist die op zijn weblog over privacy, controle en toezicht in Nederland en daarbuiten schrijft. Dit is het tweede deel in een serie van acht. Lees deel 1 hier.

Het is niet overdreven te zeggen dat kinderen ? en in hun spoor het hele gezin ? naakt staan voor het oog van hulpinstanties en overheid. Waarom kom ik tot die conclusie? Voor wie staat het kind naakt, wie loopt er dan te turen? Hoe doen ze dat? Wat gebeurt met die observaties? En belangrijker nog, is het naakte, zichtbare kind daadwerkelijk een beter geholpen en gelukkiger kind?

Ieder Kind Wint in de verwijsindex
Ontmoet Yasmine, een vrolijke mollige baby van acht maanden. Ze heeft korte zwarte krulletjes en met haar grote bruinen ogen kijkt ze nieuwsgierig de wereld in. Yasmine is onlangs geboren in Rotterdam. Ze is een van de 31.000 kinderen in de stad wier welzijn door twee of meer risicofactoren worden bedreigd. Ze woont in de achterbuurt Spangen. Haar moeder is net twintig geworden. Hoewel vader als postbode werkt en in principe genoeg verdient, oogt het huis volgens de kraamverpleegkundige armoedig. Ze weet niet dat de vader ook zijn ouders en jonge broer in Marokko onderhoudt. Yasmine behoort gelukkig niet tot de zesduizend ?Maasmeisjes? die Rotterdam volgens jeugdwethouder Leonard Geluk zou tellen: de meest problematische kinderen die aan meer dan drie risicofactoren bloot staan.