De vijver op links: ideologische overeenkomsten en verschillen tussen kiezers van PvdA, GroenLinks en SP

Passen de kiezers van de linkse partijen ideologisch gezien eigenlijk wel bij elkaar? Matthijs Rooduijn zocht het uit. Begin vorige week stond het altijd dankbare discussieonderwerp 'samenwerking op links' weer eens op de agenda (zie hier). De PvdA flirtte met de SP omdat de partij een lijstverbinding met de socialisten wel zag zitten. De sociaaldemocraten liepen echter een blauwtje. Tweede Kamerlid Ronald van Raak van de SP liet meteen weten dat hij het een 'krankzinnig voorstel' vond aangezien eventuele reststemmen dan bij de coalitie terecht zouden komen. Wel diende zich meteen een andere partner aan; GroenLinks zei een lijstverbinding best te willen overwegen. Regelmatig wordt er over de voor- en nadelen van samenwerken op links gediscussieerd (zie bijvoorbeeld hier). Bij dergelijke discussies doemen allerlei vragen op. Hoe ver dient de samenwerking te gaan? Wat zou de koers moeten zijn? Wat gebeurt er met de partijorganisatie(s)? Wie wordt de leider van een eventuele fusiepartij? Zitten de kiezers en partijleden wel op samenwerking te wachten?

Door: Foto: screenpunk (cc)

Dit is waarvoor Nederland straks in Irak gaat bombarderen

Persoonlijk heb ik er geen problemen mee als Nederlandse F16’s bommen op IS-strijders in Irak gooien, maar wat als je dit ervoor terugkrijgt?

Residents told me that Shia militias, still operating under the control of former Prime Minister Nuri al-Maliki, are laying siege to the town, especially the Asa’ib Ahl al-Haqq militia. Sunni residents of other towns to the north accused that group and other militias of carrying out summary executions there after the militas took control in the wake of US air strikes against the Islamic State.

The militias, along with federal police and the Iraqi army’s infamous seventeenth division, have kidnapped and killed dozens of residents in Latifiyya, the residents told me – but their stories are falling on deaf ears in Washington.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Pasu Au Yeung (cc)

Parapluprotesten in Hong Kong

ACHTERGROND - Sinds afgelopen zondag is het onrustig in Hong Kong. Tienduizenden demonstranten uiten nu al dagenlang hun ongenoegen over de politieke koers die Peking hun stad oplegt.

Wat is er aan de hand?

Toen het gezag over Hong Kong in 1997 door Groot-Brittannië aan China werd overgedragen, beloofde de Chinese regering – in het kader van één land, twee systemen – dat in 2017 vrije verkiezingen in Hong Kong zouden worden gehouden.

Vanaf dat moment zouden de zeven miljoen inwoners van de voormalige Britse kolonie vrijelijk hun hoogste bestuurder mogen kiezen.

Onder het huidige systeem wordt deze bestuurder nog aangewezen door een ‘nominerend comité’ van twaalfhonderd leden, dat grotendeels loyaal aan Peking is. De huidige bestuurder Leung Chun-Ying is volgens dit – ondemocratische – systeem aan de macht gekomen en wordt dan ook door de bevolking van Hong Kong als een zetbaas van Peking gezien.

In augustus besloot Peking echter dat de inwoners van Hong Kong in 2017 weliswaar via algemeen kiesrecht hun nieuwe bestuurder mochten kiezen, maar dat de kandidatenlijst beperkt zou blijven tot ’twee of drie kandidaten’ die door het huidige nominerende comité zouden worden aangewezen.

Niks democratie dus.

De onvrede over dit besluit kwam afgelopen weekend tot uitbarsting. De demonstranten eisen nu het terugdraaien van deze beslissing én het aftreden van de huidige bestuurder Leung Chun-Ying.

Foto: copyright ok. Gecheckt 10-02-2022

Uit de jeugdzorg | Alicia

COLUMN - Het is drie uur. Over een half uur vertrek ik naar mijn werk. Een slaapdienst, tot de volgende ochtend elf uur. Mijn tas is al ingepakt. Ik haal nog even snel een stofzuiger door mijn huis.

Toevallig zie ik vanuit mijn ooghoek mijn telefoon oplichten. Als ik opneem, ben ik al te laat. Nog net zie ik dat het Sander was, mijn collega. Het verbaast me dat hij nu belt, want over een uurtje zie ik hem. Nou ja, het zal wel belangrijk zijn. Ik bel terug in de veronderstelling dat ik onderweg naar mijn werk nog even een boodschap moet doen. Of dat hij telefonisch over wil dragen omdat hij straks in een bespreking zit.

Niets van dat al.

Nog voor ik de telefoon over hoor gaan, neemt hij op. Niet met ‘Hé, met Sander,’ zoals gebruikelijk, maar met: ’Ja, wat is het nummer van Daphne?’

’Eh, dat kan ik nu niet zien. Die staat in de telefoon die ik nu in mijn handen heb, wat is er?’

‘Zeg dat ze mij terugbelt! Alicia staat op het dak van de flat!’

Mijn hart lijkt even stil te staan.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

‘Bollenpeller word je echt niet zomaar’

Er is werk zat en er komen grote tekorten op de arbeidsmarkt, wordt vaak gezegd. Renzo Verwer merkte er weinig van.

Het is vreemd: een land met massawerkloosheid én met arbeidsmigranten. Ik vond dat ook, totdat ikzelf een paar keer werkloos werd. Banen op mijn vakgebieden: media, communicatie en bibliotheekwereld, lagen niet voor het oprapen. Ik moest dus verder kijken en zo reageerde ik in 2005, 2009, 2010 en 2011 meerdere malen op banen als bollenpeller, lopendeband-medewerker, aardbeienplukker en schoonmaker.

Als er al werd gereageerd, ging dat als volgt:

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

PvdA-Friesland slaat alarm

Zo meldt de Volkskrant:

De lokale politici van de PvdA krijgen de landelijke koers van de partij niet meer uitgelegd aan de kiezers. Vrijwilligers in de partij worden steeds ouder. Afdelingen werken gebrekkig samen. Jonge aanwas voelt zich niet gehoord. Lokale aanvoerders zijn vaak niet herkenbaar als PvdA-lijsttrekker. ‘Zonder nadere bezinning zal in 2018 weinig overblijven van de unieke positie die de PvdA in Fryslân bekleedt.’

Dit zal niet alleen een lokaal probleem zijn.

Nederlandse verblijfsvergunningen zijn te duur

Trouw:

Nog niet één buitenlandse miljonair heeft gebruikgemaakt van het aanbod om in Nederland te investeren in ruil voor een verblijfsvergunning. Dat blijkt uit navraag bij het ministerie van veiligheid en justitie, dat de regeling vandaag precies een jaar geleden lanceerde. […]

Teeven kwam vorig jaar met de miljonairsregeling in de hoop de Nederlandse economie te stimuleren. Als rijke buitenlanders hier hun geld investeren – het moet gaan om minimaal 1,25 miljoen euro – brengt dat extra consumptie en werkgelegenheid mee, is het idee. In ruil daarvoor krijgt de ondernemer een tijdelijke verblijfsvergunning.

Quote du jour | Maakbare samenleving

[…] mensen maken en hermaken de samenleving. Constant. […]

De grote ironie is bovendien dat het idee van maakbaarheid in de praktijk eigenlijk nooit weg is geweest. Het is alleen veranderd in een ander maakbaarheidsgeloof. Dezelfde Balkenende die in zijn lezing de keynesiaanse werkloosheidsbestrijding, zo gebruikelijk vlak na de oorlog, afdeed met de mededeling dat ‘de conjunctuur zich niet laat managen’, was tegelijkertijd een voorstander van ‘activerend arbeidsmarktbeleid’ (sollicitatie- en presentatietrainingen, reïntegratietrajecten, werkcoaching en ga zo maar door).

Dat het rekenkundig onmogelijk is om de 672.000 werklozen weg te werken met activerend arbeidsmarktbeleid als er maar 108.200 vacatures openstaan, schijnt de huidige beleidsmakers ook niet te hinderen. Lodewijk Asscher kondigt vol trots een banenplan aan met dit soort beleidshomeopathie.

Eigenlijk is het geklaag over ‘het maakbaarheidsgeloof’ vooral een excuus om te stoppen concreet te denken over hoe de wereld beter kan. […]

Uiteindelijk wordt de samenleving altijd gemaakt. De vraag is alleen wie de samenleving maken, en hoe zij haar maken.

‘Als we de groten niet willen grijpen, dan pakken we toch gewoon de kleintjes’

De overheid gaat aan risicoprofilering doen om mogelijke fraudeurs te identificeren. Het zegt veel hoe de overheid tegen de burger aankijkt: inherent crimineel en frauduleus. En het dan nog steeds gek vinden dat de burger de politiek niet meer vertrouwt. Zoals een spreekwoord luidt: Wie kaatst kan de bal verwachten.

Update (10:00 uur, Steeph):
Overheid heeft zeker 5000 databases met persoonsgegevens. Dus genoeg materiaal.
Meer uitleg hier.

(via)

Wetenschap versus Huis van Afgevaardigden

John Stewart vat de discussie tussen een wetenschapper en de Technologie- en Wetenschapscommissie van het het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden samen en geeft en passant een lesje natuurkunde.

Hij laat daarmee zien dat de klimaat-marsen geen overbodige luxe zijn om aandacht te vragen voor het probleem van opwarming van de aarde.

Vorige Volgende