Een aparte relatie met de dood

“Wat mij betreft is Eluana Englaro niet gestorven, maar vermoord,” aldus Gaetano Quagliariello, na nauwelijks zestig seconden stilte in de Italiaanse Senaat na het bericht dat de 38-jarige vrouw, die al zeventien jaar in coma lag, in een kliniek in Udine was overleden nadat vrijdag de voeding was gestaakt. “Op dit hoge niveau bewoog zich de discussie gisteravond in de Senaat,” merkt mijn ‘lijfblad’ La Repubblica droogjes op.
Quagliariello is niet zomaar een senator, maar vice-voorzitter van de Senaat en een echte aanhanger van Berlusconi en van het Vaticaan.
Ik geef even toe aan een verleiding; Udine is de hoofdstad van de meest noord-oostelijke provincie met dezelfde naam, een nuchter gebied dat een belangrijk deel van de Italiaanse inkomstenbelasting genereert en waar de gezondheidszorg dicht staat bij die van West- en Midden-Europa. Waar Quagliariello vandaan komt kan ik zo gauw niet vinden, maar zijn naam betekent in het Siciliaans of wellicht Napolitaans zoiets als ‘Kwarteltje’, en dan zijn we dus ineens aangeland aan de andere kant van de republiek waar, zacht gezegd, op vrijwel elk gebied volslagen andere normen en waarden gelden dan in het (relatief) nuchtere noorden.
In Duitsland woedt een discussie over de vraag of het Verdrag van Lissabon, de vervanger van het voormalige Grondwettelijk Verdrag dat door Frankrijk, Nederland en Ierland bij referendum werd afgewezen, verenigbaar is met de Duitse grondwet. Het Duitse constitutionele hof is om een uitspraak gevraagd. Tegenstanders van het verdrag, partijen zowel ter linker als rechter zijde van het politieke spectrum, zijn van mening dat Duitsland steeds meer aan Brussel wordt ‘uitverkocht’. Volgens de middenpartijen, christen-democraten, sociaal-democraten en liberalen, doet het EU-verdrag geen afbreuk aan de soevereiniteit van Duitsland. De lidstaten blijven volgens hen de baas van het verdrag.
Dit maal een vraag schaamteloos gejat uit het laatste 